Ποιο είναι το ποσοστό των πατεράδων που ονειρεύονται να δουν τους κανακάρηδές τους διάσημους ποδοσφαιριστές; Πιθανότατα αν κάποιος ασχοληθεί να το μετρήσει να είναι τόσο μεγάλο, που θα θυμίζει ποσοστό εκλογής προέδρου σε δικτατορικό καθεστώς… Κι όμως, υπάρχουν εξαιρέσεις. Ο μπαμπάς του Σιμόν Μπάνζα, για παράδειγμα. Απεχθανόταν το ποδόσφαιρο και ονειρευόταν να δει τον γιόκα του διάσημο καρατέκα. Του είχε… ξεφύγει ο μεγαλύτερος γιος, που ασχολούνταν ήδη με τη μπάλα, και τον Σιμόν ανέλαβε να τον οδηγήσει ο ίδιος.
Ο πατέρας Μπάνζα είχε μαύρη ζώνη στο καράτε. Ο Σιμόν έπαιζε μπάλα με τα αδέλφια του, αλλά πήγαινε και σ’ ένα ντότζο στην Κρέιγ, τη μικρή πόλη του γαλλικού βορρά, όπου γεννήθηκε. Έφτασε μέχρι την πορτοκαλί ζώνη. Ξέφυγε κι αυτός. Ζήτησε και τη… συνδρομή της μάνας του. Κι αυτή συμφώνησε. Ένας πονοκέφαλος λιγότερος, να πηγαίνουν και τα δύο αγόρια της ποδόσφαιρο από το να τρέχουν σε διαφορετικά σπορ.
Στα επτά του χρόνια γράφτηκε στην ομάδα της πόλης, την AFC Creil. Επειδή ήταν ανεπτυγμένος για την ηλικία του, τον πρόσεξαν αμέσως στην US Chantilly, ομάδα Γ’ κατηγορίας, και του πρότειναν να μετακινηθεί εκεί. Ο πατέρας έδωσε τη συγκατάθεσή του όταν ο Σιμόν έγινε δέκα ετών και μπορούσε να χρησιμοποιεί μόνος του το τρένο χωρίς συνοδεία.
Στην ακαδημία αυτή έμεινε για τέσσερα χρόνια, μέχρι το 2011. Κι όχι μόνο έμεινε, αλλά ξεχώρισε. Το 2009 συμμετείχε (και πέρασε, αλλά δεν προχώρησε) στις δοκιμές για το Pole Espoirs de Lievin, το περιφερειακό βόρειο «κλιμάκιο» για υποψήφιους διεθνείς με τις μικρές ομάδες της Γαλλίας. Ένα από τα παιδιά που πέτυχαν, επίσης, ήταν και ο διάσημος πια Μπενζαμέν Παβάρ.
Εκεί τον είδε ο Μαρκ Βέστερλοπ, ο κορυφαίος σκάουτ της Λανς. Μιας ομάδας που έχει αναπτύξει παραδοσιακά τις ακαδημίες της και «σαρώνει» τα ταλέντα σε όλη την βορειοδυτική άκρη του γαλλικού «εξαγώνου». Ο Βέστερλοπ πήγε στο σπίτι του Μπανζά, πρότεινε σε όλη την οικογένεια να ξεναγηθεί στις εγκαταστάσεις της «Λα Γκεγιέτ», της ακαδημίας της ομάδας, και τους έπεισε να στείλουν το παιδί «εσωτερικό» εκεί. Δηλαδή σχολείο και ποδόσφαιρο μαζί. «Όταν έφυγα από το οικογενειακό περιβάλλον, ένιωθα σαν στρατιώτης που πηγαίνει στον πόλεμο. Δεν μπορούσα να επιστρέψω μέχρι να τον κερδίσω», ήταν η χαρακτηριστική του δήλωση σε συνέντευξη που έδωσε αργότερα.
Ήταν ήδη ανεπτυγμένος για την ηλικία του, αλλά στα 16 του ψήλωσε κι άλλο κι έφτασε το 1μ.90. Αυτό του δημιούργησε προβλήματα στους οπίσθιους μηριαίους και στους προσαγωγούς, αλλά και κάποιες σκέψεις ότι αν θα ψήλωνε κι άλλο ίσως δεν… έκανε για ποδόσφαιρο! Τελικά έμεινε εκεί, κι όχι μόνο έμεινε, αλλά έκανε και και ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα της Lens τον Νοέμβριο του 2015, απέναντι στη Νιόρ, στη Ligue 2. Στα 18 του χρόνια.
Ο Αντουάν Κομπουαρέ ήταν αυτός που του έδωσε τις πρώτες πραγματικές ευκαιρίες. Μετά, όμως, άλλαξαν τα πράγματα. Με τον Αλέν Καζανοβά στον πάγκο έπαιξε πολύ λιγότερο και τον Ιανουάριο του 2017 πήγε δανεικός στη Μπεζιέ, στην Γ’ κατηγορία. Ούτε εκεί έγινε αυτό που περίμενε. Ο ίδιος είπε αργότερα ότι το επίπεδο ήταν πολύ χαμηλό και τον επηρέαζε, επειδή ως σέντερ φορ χρειάζεται σωστή ανάπτυξη για να δείξει το ταλέντο του στα τελειώματα.
Το 2017 ξαναγεννήθηκε στην πρώτη διεθνή του περιπέτεια. Πήγε δανεικός στην Πετάνγκ, ομάδα του… Λουξεμβούργου. Το είδε σαν μεγάλη ευκαιρία. Τέτοια που ο Κάρλος Φανγκέιρο, ο Πορτογάλος τότε προπονητής της ομάδας, αναγκαζόταν να… σβήνει ο ίδιος τα φώτα στις 10.30 το βράδυ, για να τον… πείσει να φύγει από το χορτάρι.
Η δουλειά, όμως, απέφερε καρπούς: 18 γκολ σε 25 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις στην Πετάνγκ. Και μια υπόσχεση ότι μπορούσε να ανέβει επίπεδο. Πάνω ακριβώς που περίμενε να δει την καριέρα του να απογειώνεται, τον χτύπησε η ατυχία: Ρήξη χιαστού τον Ιούνιο του 2018.
Επέστρεψε νωρίτερα απ’ όσο περίμεναν όλοι, στο εξάμηνο, αλλά χρειάστηκε χρόνο μέχρι να βρει τα πατήματά του. Έστειλε… μήνυμα στις 24 Μαΐου 2019, Τρουά-Λανς για τα πλέι οφ ανόδου, όπου μπήκε αλλαγή και στην παράταση πέτυχε το 2-1, έστειλε τη Λανς στον τελικό.
Την επόμενη σεζόν έγινε σημαντικός για τη Λανς στην άνοδο στη Λιγκ 1. Δεν ήταν πάντα βασικός. Ο Φιλίπ Μοντανιέ τον χρησιμοποιούσε συχνά ως αλλαγή, αλλά πέτυχε επτά γκολ στη Ligue 2 και μεταξύ αυτών ήταν η περίφημη ντοπιέτα του απέναντι στη Σαμπλί.
Και πάλι, όμως, υπήρχαν σκιές. Με τη Λανς στη Λιγκ 1 δεν φαινόταν να υπήρχε θέση βασικού γι’ αυτόν. Δέχτηκε να πάει δανεικός στη Φαμαλικάο, στην Πορτογαλία. Εκεί έκλεισε στόματα: 17 γκολ και 5 ασίστ σε 33 επίσημα παιχνίδια. Οι δημοσιογράφοι των πορτογαλικών ΜΜΕ που τον αναζητούσαν για δηλώσεις διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι είχε μάθει τη γλώσσα σε μόλις πέντε μήνες!
Η Μπράγκα τον αγόρασε το καλοκαίρι του 2022 από τη Λανς για περίπου 3 εκατ. ευρώ, με πενταετές συμβόλαιο και σημαντική ρήτρα αποδέσμευσης. Εκεί ήταν το σημείο όπου η καριέρα του πήρε πραγματικά διεθνή διάσταση. Πήρε τα βραβεία καλύτερου επιθετικού και καλύτερου παίκτη του μήνα για τον Αύγουστο του 2022, έχοντας πέντε γκολ σε τέσσερις αγωνιστικές. Και πέτυχε το ωραιότερο γκολ της σεζόν, ένα εντυπωσιακό ανάποδο ψαλίδι στο ματς με τη Ρίο Άβε.
Το 2024 πήγε δανεικός στην Τραμπζόνσπορ, στην Τουρκία. Εκεί έκανε 19 γκολ σε 31 αγώνες πρωταθλήματος, αριθμός που εξηγεί γιατί η επιστροφή του στην αγορά το 2025 και τελικά η μετακίνησή του στην Αλ Τζαζίρα στα Εμιράτα δημιούργησαν τόσο ενδιαφέρον. Εκεί σε συνέντευξή του υποστήριξε ότι δεν τον ενδιέφερε τόσο να βγει πρώτος σκόρερ, αλλά να δει την ομάδα της Τραπεζούντας πρωταθλήτρια, ή στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Τον Σεπτέμβριο του 2025 η Μπράγκα τον πούλησε στην Αλ Τζαζίρα. Η συμφωνία έκλεισε περίπου στα 8,5 εκατ. ευρώ ενώ το συνολικό πακέτο αναφέρθηκε σε περίπου 9,5 εκατ. ευρώ με μπόνους. Η Μπράγκα κράτησε, επίσης, ποσοστό από μελλοντική οικονομική αξία του παίκτη. Η Αλ Τζαζίρα ήθελε να τον κρατήσει μέχρι τα… γεράματά του, αλλά τον χάρηκε μόνο για 16 ματς. Πρόλαβε σ’ αυτά να σημειώσει εννέα γκολ.
Η μετακίνησή του στην Ευρώπη, αυτή τη φορά στον ΠΑΟΚ, δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν έχει τη νοοτροπία του τουρίστα ή του παίκτη που ψάχνει να κολλήσει εύκολα ένσημα. Στα Εμιράτα είχε στρωμένη καριέρα και πολύ καλό όνομα, αλλά το υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου είναι πάντα μεγάλο δέλεαρ για τους φιλόδοξους. Και στο καράτε ακόμα, όταν νικάς αυτό που έχει σημασία είναι και το επίπεδο του αντιπάλου σου.
