Άλλο ένα ματς που «έπαιζε» ο Μπενίτεθ το «κεφάλι» του. Ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό που ήθελε στην Κρήτη κόντρα στον ΟΦΗ και πλέον μπορεί να «δει» διαφορετικά την υπόθεση τετράδα. Γιατί τώρα εξαρτάται απ’ τον ίδιο και μόνο. Για αρχή είναι μια κατάσταση που δεν ενοχλεί κανέναν. Παρότι έχουμε ξαναπεί, δεν είναι στόχος η 4η θέση. Είναι απλά η σιγουριά πως θα αποφευχθεί η καταστροφή της απώλειας της ευρωπαϊκής εξόδου.
Το ακόμη σπουδαιότερο είναι πως το αποτέλεσμα ήρθε άνετα. Το 0-1 που έμενε μέχρι το 90+5’, δεν το δείχνει αυτό. Ποδοσφαιρικά όμως, ο ΟΦΗ θα ήταν αδικία να πάρει κάτι απ’ τη συγκεκριμένη αναμέτρηση. Και έχει τη σημασία του αυτό, γιατί οι Πράσινοι χρειάζονταν μια ήρεμη νίκη, αποτέλεσμα αυτοπεποίθησης, ενόψει της συνέχειας.
Κάπου εδώ μπορεί να γίνει μια απλή σύγκριση: Η εικόνα που είχε ο Παναθηναϊκός στο Περιστέρι με τον Ατρόμητο και αυτή που είχε στο Ηράκλειο με τον ΟΦΗ. Είναι η μέρα με τη νύχτα, ειδικά αναφορικά με το πρώτο μέρος του Περιστερίου. Το τονίζουμε γιατί και τώρα έπαιξαν αρκετά νέα πρόσωπα συγκριτικά με το προηγούμενο ματς, ενώ ταυτόχρονα οι απουσίες ήταν πολλές.
Κανείς δεν λέει πως… κρύφτηκε το τόπι από τον Παναθηναϊκό. Απλά στην οικονομία μιας σεζόν χρειάζονται αυτές οι «ψυχρές» νίκες. Σκοράρω, «παγώνω» το ματς, οι καλύτερες στιγμές μου ανήκουν και ο αντίπαλος στην ουσία δεν απειλεί ειδικά στα σημεία όπου αν γινόταν το «κακό» θα έμοιαζε μη αναστρέψιμη η κατάσταση.
Ο Παναθηναϊκός έκανε «φρεσκάρισμα», αγωνίστηκε σε ματς «φωτιά» λόγω πολλών συνθηκών και επικράτησε παίζοντας έξυπνα. Όχι εξαιρετικά, ούτε καν πολύ καλά. Καλά έπαιξε όμως, γιατί δεν πρέπει να ακυρώνουμε την προσπάθεια επειδή η ομάδα έχει μείνει πίσω. Δεν γίνεται να μην έκανε καλά κάποια πράγματα και να νίκησε με αυτό τον τρόπο τον ΟΦΗ εκτός έδρας.
Ειδικά όταν ο διαιτητής ήταν ευνοϊκός στον τρόπο που ήθελε να χρησιμοποιήσει η ομάδα της Κρήτης. Με σκληρό παιχνίδι δηλαδή, αλλά ακόμη και τα ξεκάθαρα πατήματα είτε έμειναν ατιμώρητα είτε χρειάστηκε παρέμβαση VAR.
Παράλληλα, διαπιστώθηκε και υπέρμετρο πάθος στην πλευρά του ΟΦΗ. Συνηθισμένο κι αυτό, απλά κάποια πράγματα είναι κόντρα στη λογική και την ηθική. Όπως η μη εφαρμογή του fairplay στις καθυστερήσεις. Στο τέλος της ημέρας, τι ακριβώς κέρδισε ο ΟΦΗ και οι άνθρωποι του πάγκου του, πέρα απ’ το να εκτεθούν στην κοινή γνώμη και ταυτόχρονα να ηττηθούν στο ματς;
Περισσότερο δεν αξίζει να σταθεί κανείς σε τέτοιες νοοτροπίες. Αντιλαμβανόμαστε την «δίψα» του καθενός να νικήσει τον Παναθηναϊκό. Ακόμη κι εκεί όμως, πρέπει να τραβάμε γραμμές που δεν τις ξεπερνάμε. Κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα στην προκειμένη περίπτωση. Κρίμα, αλλά δεν έγινε και τίποτα εδώ που τα λέμε. Το τελικό σκορ είναι ξεκάθαρο.
Οι Πράσινοι κέρδισαν ηρεμία, αυτοπεποίθηση ατομική και ομαδική. Ατομικά ειδικά στον Ανδρέα Τετέι ο οποίος είναι πραγματικά εξαιρετική περίπτωση φορ και τώρα που πήρε μπροστά στο σκοράρισμα, λογικό να «λυθεί». Πνευματικά και σωματικά έχει τη λογική του… δεν βλέπω κανέναν, αναφορικά με τους αμυντικούς που βρίσκονται μπροστά του. Τεράστιο «όπλο» αυτό το παιδί και δεδομένα θα δώσει περισσότερα.
Ακολουθεί η Βικτόρια Πλζεν. Χωρίς «θηλιά» στο λαιμό, όμως με πίστη πως μπορεί να τα καταφέρει το Τριφύλλι. Εκεί είναι τα σπουδαία. Η νίκη στην Κρήτη είχε τεράστιο πρέπει. Το δικαίωσε ο Παναθηναϊκός. Η Τσεχία είναι το κάτι παραπάνω. Εκείνο που θα δώσει περισσότερα από μια σπουδαία πρόκριση στους Πράσινους.
Υ.Γ. Το σημαντικότερο στην Κρήτη το διήμερο που πέρασε, ήταν το κύπελλο στο μπάσκετ. Ακόμη μια επιτυχία διοικητική, προπονητική, αγωνιστική. Κόντρα σε αλαζονικές και προσβλητικές συμπεριφορές. Εκείνων που αδυνατούν να αναγνωρίσουν αξίες που δεν μπορούν να πλησιάσουν όσα εκείνοι υποστηρίζουν και υπηρετούν. Τεράστιο μπράβο και πάντα τέτοια.
