Αν ζητάτε ανάλυση για την δύσκολη, ή μάλλον «διπρόσωπη», νίκη του Παναθηναϊκού επί της Κηφισιάς θα πρέπει να περιμένετε. Ναι, η αναμέτρηση έχει… ψωμί αφού οι πράσινοι έδειξαν ξανά κομμάτι από τις αδυναμίες τους αλλά και από τις δυνατότητές τους. Αλλά πως μπορεί κανείς να μιλάει για «μπάλες» την ώρα που ο τραυματισμένος αθλητισμός πληγώνεται πριν καν προλάβει να επουλώσει τις πληγές που είναι ήδη ανοιχτές;
Για να μη το γενικεύουμε επιτρέψτε μου ένα σχόλιο και μία άποψη επί προσωπικού, αν και οι γνώστες απαγορεύουν δια ροπάλου το πρώτο πρόσωπο στην αρθρογραφία. Διαβάζοντας όλα τα συλλυπητήρια και τις δηλώσεις στήριξης από συντριπτική πλειοψηφία του οπαδικού κόσμου για τα θύματα του τροχαίου στη Ρουμανία δεν έριξα κάποιο δάκρυ συγκίνησης. Ο λόγος απλός. Κάθε όμορφη ενέργεια που μπορεί να βλέπουμε και να διαβάζουμε από κάποιο σύνδεσμο ξέρουμε καλά ότι πολύ σύντομα μπορούν να σε… πληγώσουν δείχνοντας ένα άλλο πρόσωπο. Φυσικά και δε μιλάμε για το σύνολο των οπαδών, το σύνολο των συνδέσμων και το σύνολο των ομάδων αφού κατά καιρούς βλέπουμε υπέροχες κινήσεις. Ωστόσο είναι θέμα χρόνου να ξαναδούμε μορφές βίας να κάνουν την εμφάνισή τους αναιρώντας κάθε ελπίδα που πήγε να δημιουργηθεί.
Κάθε φορά τα όρια ξεπερνούνται και κάθε φορά ανακαλύπτουμε ότι πήγαινε λίγο ακόμα. Κυρίως, όμως, επεκτείνονται τα όρια ανεκτικότητας γιατί είναι θέμα χρόνου να ακούσουμε μια λαμπρή δικαιολογία το τύπου «ε καλά, δεν πήγαν να σκοτώσουν ή να τραυματίσουν αυτοί οι τύποι στο Μοσχάτο». Όπως ακριβώς ξεκινήσαμε και τις δικαιολογίες για το αν κάποιο αντικείμενο που έπεσε από την εξέδρα χτύπησε έναν αθλητή ή έπεσε λίγο παραδίπλα. Επιβραβεύουμε δηλαδή την… αστοχία του αλλά αν ήταν εύστοχος τότε τα δεδομένα θα ήταν διαφορετικά.
Είναι πολύ εύκολο να χτυπήσεις μια γυναίκα ή ένα παιδί, είναι πολύ απλό να τραμπουκίσεις έναν αθλητή καθώς η ιδιότητά του δεν του επιτρέπει να γίνει εξίσου βίαιος. Είναι απλό να υπερισχύσεις σωματικά όταν τα βάζεις με κάποιον πιο αδύναμο. Πέρα από ανήθικο, όμως, είναι και απάνθρωπο και για να δώσουμε την ετυμηγορία της λέξης όλοι εσείς που κάνετε ή στηρίζετε τέτοιες ενέργειες δεν είστε άξιοι να λέγεστε άνθρωποι. Και όλα αυτά για τυχαίους λόγους. Γιατί αν τύπου σαν αυτούς που μπούκαραν στο γήπεδο του Μοσχάτοι είχαν γεννηθεί κάπου αλλού πιθανώς να υποστήριζαν άλλοι ομάδα, να φορούσαν άλλα κασκόλ και να λέγανε σήμερα ότι «οι αλήτες μπήκαν στο γήπεδο και μας τραμπούκισαν», αναφερόμενοι σε ανθρώπους που έκαναν την ίδια πράξη αλλά βρισκόταν στην απέναντι πλευρά.
Το τι φώναζαν οι συγκεκριμένοι τύπου και τι υποστηρίζουν δε θέλει μεγάλη έρευνα γιατί ήταν φανερό και υπάρχουν αρχεία. Το ζητούμενο δεν είναι η χρωματοποίηση του θέματος όμως. Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως τίποτα δε θα αλλάξει. Ο λόγος εύκολος να τον καταλάβουμε. Κανείς δε θέλει να αλλάξει. Αν ήθελε πραγματικά θα βλέπαμε τους ομοϊδεάτες των συγκεκριμένων αλλά και σε αντίστοιχες περιπτώσεις τους εκάστοτε ομοϊδεάτες να καταδικάζουν τα γεγονότα και να τους αποκηρύσσουν. Εφόσον, όμως, βλέπουμε κάθε τόσο πανό που λένε «λευτεριά στους καταδικασμένους οπαδούς που δολοφόνησαν, τραπούκισαν και έδειραν» ξέρουμε καλά ότι είναι θέμα χρόνου να ξαναδούμε κάτι αντίστοιχο.
Και κάτι τελευταίο. Μπορεί η οδηγία να προέρχεται από UEFA, FIFA κλπ αλλά κάθε… ανοησία μπορούμε εύκολα να την κάνουμε κτήμα μας. Αποφεύγουμε να δείξουμε επεισόδια για να μη δείξουμε το κακό παράδειγμα και να μη δυσφημίσουμε το προϊόν αλλά ξεχνάμε κάτι. Μπορεί να είχαν καλυμμένα πρόσωπα και να φορούσαν κουκούλες αλλά τα πλάνα από τους τύπους που έκαναν ότι έκαναν ίσως και να μπορούσαν να βοηθήσουν σε αναγνώρισή τους ή έστω να προσφέρουν κάποια στοιχεία. Αλλά η σκέψη μας δε φτάνει ως εκεί.
Καληνύχτα, λοιπόν, Κεμάλ. Θα τα ξαναπούμε σύντομα όταν τα κροκοδείλια δάκρυα στερέψουν και επιστρέψουμε στην ίδια σαπίλα.
