Είσαι με τους φίλους σου στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη. Φοράς τα καθημερινά σου παπούτσια και κλωτσας μια μπάλα με τόση ενέργεια που ο ιδρώτας σου τσούζει τα μάτια.
Σκέφτεται πώς θα ήταν να βρεθείς σε μια ομάδα, να παίξεις σε ένα κανονικό γήπεδο και να βρεις την θέση σου μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Κάπως έτσι λίγο αργότερα θα βρεθείς στο Άτλα Κυψέλης. Θα έχεις μερικά περίεργα βλέμματα. Θα σε «ενοχλήσουν» αλλά δεν θα δώσεις σημασία γιατί ξέρεις ότι δεν πρέπει να αφήσεις τίποτα να σε επηρεάσει.
Θα κάνεις ακόμη ένα μικρό βήμα και θα ενταχθείς στην Κορωνίδα Γαλατσίου. Η μεταγραφή στα 15 σου χρόνια στον ΠΑΟ Ρουφ θα έρθει ως ένα μεγάλο κατόρθωμα. Κάπου εκεί θα κάνεις μεγάλες εμφανίσεις στο Α Τοπικό Αθηνών και όλοι βλέπουν ότι έχεις μέλλον.
Η μητέρα σου νιώθει περήφανη, αυτή η «γυναίκα - βράχος» πάλεψε αρχικά ως βοηθός ηλικιωμένων και αργότερα άνοιξε το δικό της κατάστημα στην Πλατεία Αμερικής. Το έκανε και το κάνει για εσένα και εσύ θέλεις να την δικαιώσεις.
Σε ένα φιλικό της ομάδας σου με την Κηφισιά, ξεχωρίζεις και η ομάδα των Βορείων Προαστίων σε κάνει δικό της. Βρίσκεσαι πια στην Γ Εθνική και το ταξίδι έχει αρχίσει.
Η Κηφισιά ανεβαίνει κατηγορίες και μαζί της και εσύ, έχοντας καθοριστικό ρόλο στην άνοδο, αφού σημειώνεις 12 γκολ. Την επόμενη σεζόν παίζεις σε 33 παιχνίδια, η ομάδα σου δεν καταφέρνει να μείνει στην κατηγορία και γνωρίζει τον υποβιβασμό.
Κάπου εκεί θα βρεθείς στο Αγρίνιο για την ομάδα του Παναιτωλικού και θα αγωνιστείς το πρώτο μισό στην Super League. Οι εμφανίσεις σου ξεχωρίζουν με 2 γκολ και 3 ασίστ.
Μετέπειτα βοηθάς την Κηφισιά και επιστρέφεις στην μεγάλη κατηγορία μαζί της. Μετράς ήδη 6 γκολ και 4 ασίστ. Κάτι ακόμη μεγαλύτερο όμως είναι η μεταγραφή σου στον Παναθηναϊκό. Σε έναν τεράστιο σύλλογο που πάντα είχες όνειρο να παίξεις.
Και εκεί που θεωρείς πως έχεις κάνει το μεγαλύτερο βήμα στην έως τώρα καριέρα σου, έρχεται η μεγαλύτερη τιμή. Σε καλεί η Εθνική Ελλάδας, τρία χρόνια αφότου έχεις πάρει την ελληνική υπηκοότητα.
Τα δάκρυα σου τρέχουν, της μητέρας σου το ίδιο. Ο πατέρας σου, που δεν πρόλαβες να γνωρίσεις, θα κοιτάζει από εκεί ψηλά και θα είναι το ίδιο περήφανος.
Έρχεται η ημέρα του αγώνα Ελλάδα - Σκωτία. Είσαι στον πάγκο, δεν ξέρεις αν θα πάρεις χρόνο συμμετοχής, αλλά δεν σε απασχολεί γιατί ήδη φοράς το εθνόσημο.
Στο 43', ο προπονητής σου σε περνάει στο γήπεδο, από τις κερκίδες αντηχούν χειροκροτήματα και επευφημίες. Το νιώθεις, κυλάει μέσα σου. Παίρνει την ώθηση που ζητούσες, το άγχος σου φεύγει. Είσαι μέσα στο χορτάρι, φοράς την γαλανόλευκη φανέλα και όλα μοιάζουν ιδανικά.
Στη ανάπαυλα πηγαίνεις στα αποδυτήρια, αποφορτίζεισαι από το δίλεπτο και στο δεύτερο σαρανταπεντάλεπτο μπαίνεις μέσα και αρπάζεις την ευκαιρία. Κάνεις μια κούρσα με την μπάλα στα πόδια, βρίσκεσαι διαγώνια στην περιοχή, σηκώνεις το κεφάλι σου, βλέπεις τον Καρέτσα και δίνεις την πάσα. Ο συμπαίκτης σου την κάνει γκολ και εσύ γράφεις στην πρώτη σου συμμετοχή ασίστ.
Στο τέλος του αγώνα όλος ο κόσμος ζητάει την φανέλα σου, αλλά εσύ ξέρεις που πρέπει να την δώσεις. Στην μητέρα σου, επειδή το αξίζει και επειδή ήταν η πρώτη που σε πίστεψε. Μαζί φτάσατε ως εδώ και μαζί θα συνεχίσετε.
Πας σπίτι σου, ξαπλώνεις στο κρεβάτι και θέλεις να κοιμηθείς. Δεν μπορείς, γιατί ήδη νομίζεις πως έβλεπες όνειρο. Αλλά όχι είναι η πραγματικότητα.
Σκέφτεσαι ότι λίγο καιρό θα πας σε μεγαλύτερη ομάδα, οι απαιτήσεις θα είναι περισσότερες αλλά έχεις δείξει πως μπορείς να ανταπεξέλθεις. Έχεις προετοιμαστεί για αυτό.
Ανδρέα τα κατάφερες. Κατέκτησες μια από τις πολλές κορυφές που έχεις μπροστά σου. Ανδρέα Τεττέη από την Κυψέλη δεν βλέπεις όνειρο, το κάνεις πραγματικότητα, το ζεις και θα το εξελίξεις.
