Ήταν 12 Νοεμβρίου όταν η αθλητική δημοσιογραφία έγινε πιο φτωχή κι αυτό γιατί σε έναν ανδροκρατούμενο και βαθιά πατριαρχικό χώρο, ο Κώστας ήταν και θα είναι για πάντα στη συνείδηση όσων συνεργαστήκαμε μαζί του ένας ευγενής, ζεστός και χαμογελαστός άνθρωπος, που θα γλυκαίνει την ψυχή μας όποτε τον σκεφτόμαστε.
Εβλεπε συναδέλφους, χωρίς αστερίσκους και τους τιμούσε ανεξάρτητα από το αν είχε απέναντι του άνδρα ή γυναίκα.
Αυτός είναι ο λόγος που δεν άφησε δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά ένα κενό που θα παραμείνει έτσι στο διηνεκές.
Η καρδιά του δεν τον πρόδωσε όπως γράφτηκε ένα χρόνο πριν, εκείνος ήταν που την πρόδωσε. Δούλευε ακατάπαυστα και όταν εκείνη επί ώρες του έδινε σημάδια ότι κάτι δεν πάει καλά τα αγνόησε, γιατί ήθελε να τελειώσει τη δουλειά. Γιατί πάντα έδινε προτεραιότητα στη δουλεία και ό,τι είχε να κάνει με την αγαπημένη του ομάδα.
Όταν όμως τελείωσε η δουλειά, ήταν ήδη πολύ αργά, αφού δεν πρόλαβε να φτάσει ποτέ στο νοσοκομείο, κατέρρευσε έξω από την πόρτα του σπιτιού του. Αυτό είναι ίσως και το μόνο που δεν θα μπορέσουν να του συγχωρήσουν ποτέ όσοι τον αγάπησαν…
Με ποιους να κάνεις άραγε παρέα τρελέ μου; Κάνεις συνεντεύξεις με παλιές δόξες, υποδέχτηκες στον «αρχηγό» κατά την άφιξη του ή αραχτός και χωρίς άγχος παρακολουθείς και τη φετινή γεμάτη σκαμπανευάσματα πορεία της ΑΕΚάρας;
