Ο αθλητικός νόμος προβλέπει ότι οι σχολές διαιτησίας οργανώνονται μόνο μέσω των Συνδέσμων Διαιτητών, ενώ ο κανονισμός της ΕΠΟ αναφέρει ακριβώς το αντίθετο: Η ΚΕΔ έχει το απόλυτο δικαίωμα στην οργάνωση της εκπαίδευσης των ρέφερι.
Ασφαλώς ο νόμος είναι αυτός που υπερισχύει. Όμως μιλάμε για μία πρακτική που ακολουθείται στο ελληνικό ποδόσφαιρο από το 2009 και τείνει να γίνει κεκτημένο για την Ομοσπονδία.
Η Ενωση Διαιτητών / ΟΔΠΕ ήδη ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Θεωρεί ότι έχει το νόμο με το μέρος της και – έστω μετά από 16 χρόνια – θα επιδιώξει να πετύχει μια δικαστική απόφαση, η οποία θα μεταβάλει τα ειωθότα.
Η αλήθεια είναι πως η Ενωση Διαιτητών περιθωριοποιήθηκε εδώ και τρεις δεκαετίες. Χωρίς επιρροή στα ζητήματα του ποδοσφαίρου, με μικρή εκλεκτορική συμμετοχή στις αρχαιρεσίες της και με διασπασμένο διοικητικό συμβούλιο. Οι διαφωνίες μεταξύ των μελών της έχουν γράψει ιστορία και δημιουργούν συνθήκες διάλυσης. Οι χειρισμοί της ποτέ δεν πέτυχαν την αυτονόητη συνεννόηση με την ΕΠΟ και αρκέστηκε σε δημόσιες άναρθρες κραυγές.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ακόμη και αν δικαιωθεί στα δικαστήρια, είναι πάρα πολύ δύσκολο να κερδίσει την έξωθεν καλή μαρτυρία. Οφειλε να βρει τρόπο επικοινωνίας με την Ομοσπονδία εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Το λάθος της ΕΠΟ είναι ότι δεν φρόντισε να έρθει σε επαφή με την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία ώστε να εκσυγχρονιστεί ο νόμος. Είναι απαρχαιωμένος, δεν απαντά στα σύγχρονα ποδοσφαιρικά ερωτήματα και επιτείνει το διχασμό του διαιτητικού σώματος.
Η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση. Πρώτον να αλλάξει ο αθλητικός νόμος, δεύτερον να δημιουργηθεί μια αντιπροσωπευτική Ενωση Διαιτητών που να περιλαμβάνει τους πάντες και τρίτον να κάνει πράξη η ΕΠΟ την υπόσχεσή της πως οι διαιτητές θα έχουν εκπρόσωπο στην Εκτελεστική της Επιτροπή.
Η διαιτησία δεν μπορεί να βαδίσει διχασμένη, τη στιγμή μάλιστα που βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι. Μετά από μία δεκαετία διεθνούς επιτροπείας ήρθε η ώρα για εξομάλυνση των σχέσεων και κυρίως για την επιστροφή της ελληνικής σφυρίχτρας.
