Ήταν μία απλή διαδικαστική σέντρα απαλλαγής της μπάλας, σχεδόν από το σημαιάκι του κόρνερ. Μία μικρή νίκη της άμυνας.
Όταν υποχρεώνεις τον αντίπαλο σε καταδικασμένο γέμισμα από το χειρότερο δυνατό σημείο γιόμας και μέσα στην περιοχή υπάρχουν 7 παίκτες «δικοί» σου (+ένας ο τερματοφύλακας) και τρεις αντίπαλοι, τότε τακτικά έχεις κερδίσει την φάση.
Ήταν μία τυπική δυνατή σέντρα με δεξί εσωτερικό φάλτσο, η μπάλα ταξίδευε για κάμποση ώρα στον αέρα.
Η χαρά κάθε αμυντικού, δηλαδή. Το βούτυρο στο ψωμί του. Μακάρι όλες οι φάσεις να είχαν ανάλογο βαθμό δυσκολίας.
Το οπτικό πεδίο ήταν καθαρό. Δεν υπήρχαν αγκαλιάσματα, σπρωξίματα, επαφές στην περιοχή. Μία φάση που 99 φορές στις 100 καταλήγει σε ένα εύκολο καθάρισμα με το κεφάλι.
Κι όμως, ένας πολύ έμπειρος και γενικά αξιόπιστος αμυντικός ο Τόμας Κεντζιόρα έσκισε το εγχειρίδιο της θέσης και κατάφερε να τα κάνει όλα λάθος, σε μία από τις πιο απλές φάσεις της χρονιάς.
Εκτίμησε λάθος την πορεία της μπάλας, έκανε λανθασμένα ένα βήμα προς τα μπροστά, έκανε ένα χλιαρό άλμα, άφησε ελεύθερο τον παίκτη στην πλάτη του, βρήκε αέρα και όλα τα υπόλοιπα ήταν ιστορία.
Χωρίς να υπάρχει καν υποψία επικίνδυνης κατάστασης, ο Ελ-Καμπί εκμεταλλεύτηκε το «δώρο», «κάρφωσε» με το κεφάλι την μπάλα στα δίχτυα και άλλαξε όλη την ενέργεια του ματς.
Μία φάση που «φωτογραφίζει» μία ολόκληρη χρονιά του ΠΑΟΚ. Μία επαναλαμβανόμενη λούπα, που θαρρεί κανείς ότι παίζει από το 1ο ως το 51ο επίσημο παιχνίδι της σεζόν.
Λίγο νωρίτερα, είχε συμβεί πάλι το ίδιο. Ο Ολυμπιακός είχε σημαδέψει ξανά την (unplayable αμυντικά) πλευρά του Τάισον με τον Μπάμπα, γέμισε ξανά στην περιοχή εκεί που ο Ελ-Καμπί με τον όγκο του έβαλε πλάτη, τον Κεντζιόρα που όφειλε να βγει πρώτος στην μπάλα. Ο Μαροκινός «τάισε» την αδύναμη πλευρά, το σουτ του Βέλντε πήρε μέσα τα χέρια του Κοτάρσκι και ο ΠΑΟΚ δέχθηκε ακόμα ένα γκολ από μία συνθήκη που δεν ήταν καν υποψία φάσης.
Πολύ πριν έρθει το 3-2 (σε φάση ο Ζέλσον Μαρτίνς πέρασε σαν σταματημένο το φάντασμα του ξέπνοου στο δεύτερο μισό της σεζόν Ράχμαν Μπάμπα), οι δύο καλύτερες στιγμές του Ολυμπιακού ήταν ξανά δυο καθαρές νίκες στον αέρα. Μία κεφαλιά του Έσε και άλλη μία του Γιάρεμτσουκ.
Στο γκολ του Παναθηναϊκού στην Τούμπα την περασμένη Κυριακή, ο Ίνγκασον και ο Γέντβαϊ έπαιξαν βόλεϊ με κεφαλιές στην περιοχή του ΠΑΟΚ.
Κάτι ανάλογο σκάρωσαν και στην OPAP Arena οι παίκτες της ΑΕΚ, μόνο που το γκολ του Μουκουντί με κεφαλιά που θα έκανε το 2-0 ακυρώθηκε ως οριακό οφσάιντ.
Στο ΟΑΚΑ, ο Σβιντερσκι πέτυχε ένα από τα σπάνια γκολ με το κεφάλι στην καριέρα του.
Αρκεί ένα μικρό φλας-μπακ για να θυμηθεί κανείς κι άλλα.
Στο Σαν Σεμπαστιάν ο δίμετρος Όσκαρσον έβαλε όλη την άμυνα του ΠΑΟΚ μες τα δίχτυα με κεφαλιές.
Στην Πόλη, ο Βίκτορ Οσιμεν κατέβαζε μπάλες, πηδώντας στην στρατόσφαιρα.
Στο Ολντ Τράφορντ, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έλυσε τον γόρδιο δεσμό από αέρος.
Μερικά από τα πιο σκληρά και κοστοβόρα γκολ της σεζόν μπήκαν από την ανασταλτική αδυναμία του ΠΑΟΚ να καθαρίσει εύκολες, απλές, διαδικαστικές μπάλες, όταν η μπάλα ερχόταν από ψηλά.
Το γκολ ισοφάρισης της Καλλιθέας στην Τούμπα, το γκολ νίκης του ΟΦΗ στο ίδιο γήπεδο, το απευθείας φάουλ του Ροντινέι από το… σπίτι του στο ντέρμπι της κανονικής διάρκειας.
Σχεδόν όλα τα γκολ της Μάλμε.
Ο ΠΑΟΚ δεν έμεινε εκτός στόχων επειδή τάχα οι φορ του είναι άκαπνοι, μένουν μακριά από το γκολ. Είναι ένα εύκολο, βολικό συμπέρασμα, μα δεν είναι αυτό.
Το αληθινό πρόβλημα δεν ήταν ποτέ μπροστά. Ήταν πίσω. Είναι τα 37 γκολ παθητικό σε 31 παιχνίδια. Ήταν τα 22 γκολ παθητικό σε 16 ευρωπαϊκά παιχνίδια. Και κυρίως, το μοτίβο με το οποίο έμπαιναν.
Δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή της σεζόν, ούτε ένα μικρό σερί αγώνων που ο ΠΑΟΚ να βγάζει στο γήπεδο μία από τις αγαπημένες λέξεις του Λουτσέσκου: balance.
Ήταν όπως λένε οι «γυμναστηριακοί» κάποιος που νοιάζεται μόνο για τα μπράτσα του και αγνοεί όλα τα άλλα. Πρησμένοι δικέφαλοι και πόδια «καλαμάκια».
Μόνο που τα πόδια κρατούν όρθιο όλο τον κορμό. Μπορεί οι ασκήσεις ποδιών να είναι ότι πιο βαρετό, αλλά για να χτίσεις κορμί πρέπει να θυσιάσεις χρόνο, να λερωθείς, να ιδρώσεις.
Για να φτιάξεις ομάδα, για να πάρεις αποτελέσματα, πρέπει να κάνεις καλά δεκάδες μικρά, άχαρα, άσχημα πράγματα. Να πηδήξεις πιο ψηλά, να πάρεις κεφαλιές, να τζαρτζάρεις, να βάλεις πλάτη, να σπρώξεις, να θυσιάσεις το σώμα σου, να κρατήσεις το μηδέν.
Δεν είναι ότι ο ΠΑΟΚ δεν είχε την διάθεση να τα κάνει όλα αυτά. Απλώς δεν είχε τα σώματα. Κανείς από τους κεντρικούς του αμυντικούς δεν είναι ball winning, κανείς δεν έχει την σκληράδα να βγει και να τους πάρει όλους παραμάζωμα.
Και το χειρότερο; Κανείς εξ’ αυτών -ενώ ατομικά όλοι έχουν τα χαρίσματα τους- δεν μπορεί να ταιριάξει σε ένα αξιόπιστο δίδυμο με κάποιον άλλον.
Το ιδεατό τους ταίρι είναι κάποιος που σήμερα δεν υπάρχει στο ρόστερ. Πρέπει να βρεθεί.
Το ίδιο και στις πτέρυγες. Τα δίδυμα μπακ-εξτρέμ δεν βγήκαν ούτε επιθετικά, ούτε ανασταλτικά. Δεν βγήκαν όλη τη σεζόν. Δεν κούμπωσαν. Χρειάζονται φρεσκάρισμα. Με άλλη σύνθεση χαρακτηριστικών.
Ο ΠΑΟΚ πρέπει να αναθεωρήσει την οπτική του και να ξαναχτίσει από πίσω προς τα μπροστά, όχι το αντίθετο.
Η θέα από το ρετιρέ είναι ωραία μόνο όταν τα θεμέλια είναι στιβαρά.
