Ακόμη μια φορά που καλούμαστε να σχολιάσουμε τα προφανή φίλ@ μου. Σε αυτή εδώ τη στήλη άλλες φορές αποθεώνουμε, όταν τα πράγματα κυλούν όπως πρέπει και δεν υπάρχουν τάσεις αυτοχειρίας, και άλλες πρέπει να αναδεικνύουμε τα απλά και ποδοσφαιρικά.
Σήμερα, λίγο πριν τις γιορτές και ενώ θα έπρεπε να πούμε ένα "Καλά Χριστούγεννα" και να πάρουμε την άγουσα για τα αποδυτήρια, έχουμε την υποχρέωση να σχολιάσουμε τον κλασικό - εκνευριστικό - διπρόσωπο Άρη.
Δύο ημίχρονα για όλα τα... γούστα! Στο πρώτο να τρίβουμε τα μάτια μας και να μην πιστεύουμε πως ο...σοφτ Άρης κατάφερε να είναι πολύ καλύτερος και "σκληρότερος" του αντιπάλου, έχοντας ως κληρονομιά για το δεύτερο μέρος το γκολ του αναγεννημένου Ζαμόρα. Άρης έξυπνος, να παίζει από την πλευρά που δεν είχε μαζευτεί πολύ νερό. Άρης διαβασμένος, να προσέχει τα ατού του αντιπάλου και κυρίως Άρης παθιασμένος, να πηγαίνει σε κάθε μονομαχία πρώτος, καταφέρνοντας να διατηρεί ωραίο ρυθμό στο ματς.
Και μετά το χάος...
Στο δεύτερο ημίχρονο οι παίκτες του Ουζουνίδη δεν μπήκαν ποτέ στο γήπεδο και έμειναν να κοιτούν την μπάλα να κολλάει συνεχώς στις μεταξύ τους πάσες. Μάλιστα, για να ανεβάσουν τον βαθμό δυσκολίας, επέλεξαν να παίξουν ΜΟΝΙΜΩΣ από την πλευρά της λάσπης και της λίμνης, βγάζοντας τον καλύτερο τους, ως εκείνο το λεπτό, Σίστο, και μην βάζοντας...κανέναν.
Μπέσα, δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Βγήκε ο Σίστο και δεν μπήκε άλλος ως εξτρέμ στη θέση του. Έστω ως εσωτερική αλλαγή. Από την πλευρά που έδειχνε να τσουλάει ελαφρώς καλύτερα η μπάλα.
Μια weak side που "φώναζε": "Πατήστε με!" και ο Άρης της κρατούσε μουτράκια! Και, άντε! δεν επιλέγεις να παίξεις από την σωστή πλευρά. Γιατί συνεχίζεις τα τακουνάκια και τα τριγωνάκια ενώ η μπάλα δεν κουνιέται ούτε με αίτηση; Πως προτιμάς να παίζεις "στρωτά", αντί να δώσεις ύψος και γεμίζοντας την περιοχή με σέντρες;
Για να γίνει αυτό ήθελες ύψος στα σώματα και ο Άρης δεν τα διέθετε! Ας μην γελιόμαστε. Το πρόβλημα του Άρη σήμερα ήταν τα πρόσωπα, ίσως και παραπάνω από το πρόβλημα στο γήπεδο. Εξάλλου, και ο αντίπαλος έπαιζε στο ίδιο προβληματικό τερέν.
Tου έλειψε πολύ περισσότερο ο Μάγιο, παρά ο Μορόν. Του έλειψε ο Ντιαντί, που είναι πιο γρήγορος και ταχυδύναμος από τα υπόλοιπα εξτρέμ.
Οι παίκτες του Μαρίνου Ουζουνίδη παραμένουν αδιάφοροι σε ορισμένα διαστήματα των αγώνων και συνεχίζουν να παθαίνουν μπλακ άουτ. Σε αυτά ο αντίπαλος βρίσκει πρόσφορο έδαφος και "χτυπάει".
Το μεγάλο πρόβλημα για τον Άρη όμως, ως οργανισμό, παραμένει η νοοτροπία του εκτός έδρας. Μακριά από το γήπεδο τους οι Θεσσαλονικείς, από την μέρα που επέστρεψαν στην Superleague, παραμένουν φοβικοί και μη αποτελεσματικοί. Αν είσαι γηπεδούχος και υποδέχεσαι τον Άρη το βλέπεις ως μια ευκαιρία για ανάκαμψη και αναστήλωση. Όχι ως φόβητρο...
Αυτό αν δεν αλλάξει κάποια στιγμή οι κιτρινόμαυροι είναι καταδικασμένοι να μένουν στη μετριότητα και μακριά από τις επιτυχίες.
ΥΓ Κάποιοι έδειξαν σήμερα πως με το 0-1 είχαν ήδη στο μυαλό τους τις διακοπές και την επιστροφή στις πατρίδες τους. Αυτό πρέπει να κοπεί "μαχαίρι" από τον Ουζουνίδη. Το σπίτι τους ως τον Μάιο είναι το Κλεάνθης Βικελίδης και η δουλειά τους είναι πάνω από κάθε "ταξιδάκι". Στην προηγούμενη διακοπή χτυπήσαμε το καμπανάκι από αυτή εδώ τη στήλη. Σε αυτή δεν θα είμαστε τόσο επιεικείς...
ΥΓ2 Το λογοπαίγνιο στον τίτλο, όσο "κρύο" και να σας φαίνεται, δεν είναι δικής μου έμπνευσης. Θαρρώ πως το είπε πρώτος ο κωμικός, Άγγελος Σπηλιόπουλος. Αν το είχε πει άλλος πρώτος ας με συγχωρήσει...
ΥΓ3 Καλές γιορτές σε όλους. Το ποδόσφαιρο παραμένει το σημαντικότερο από τα... ασήμαντα. Καλά να περάσετε και εδώ θα είμαστε να ασχοληθούμε άμεσα με μεταγραφές.
