Ένα παιχνίδι που δεν θα έπρεπε να έχει γίνει. Μία βραδιά που δεν θα έπρεπε να την είχαμε ζήσει. Όχι τουλάχιστον χθες. Λίγες ώρες μετά από ένα τόσο τραγικό συμβάν. Την απώλεια ενός νέου παιδιού, παίκτη της Εθνικής ομάδας που απλώς έτυχε να μη βρίσκεται αυτή τη φορά στην αποστολή του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Ένας θάνατος που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα. Μία απώλεια που δεν άφησε απλές πληγές, αλλά βαθιές χαρακιές στις ψυχές όλων. Πρωτίστως της οικογένειάς του, αλλά αμέσως μετά της... δεύτερης οικογένειάς του, εκείνης του Παναθηναϊκού και φυσικά της Εθνικής ομάδας.
Υπό... κανονικές συνθήκες, ο αγώνας της Ελλάδας με την Αγγλία δεν θα έπρεπε να έχει διεξαχθεί ποτέ. Αλλά αφού εκείνοι που έπρεπε (βλέπε UEFA) δεν είχαν την ελάχιστη ενσυναίσθηση για να πράξουν τα αυτονόητα, έπρεπε υποχρεωτικά να ασχοληθούμε με όσα συνέβησαν εντός των τεσσάρων γραμμών του “Γουέμπλεϊ”. Κυρίως έπρεπε να ασχοληθούν με το παιχνίδι οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές.
Πώς όμως να πεις σε αυτά τα παιδιά να μπουν και να αφήσουν πίσω τους -για λίγο- ό,τι συνέβη, για να παίξουν ποδόσφαιρο; Πώς να ξεχάσουν, για 90 λεπτά έστω, ότι λίγες ώρες πριν είχαν χάσει τον φίλο τους, τον συμπαίκτη τους, τον αδερφό τους; Πώς; Γίνεται; Αναρωτιέται κανείς, αλλά την απάντηση μπορούσαν τελικά να τη δώσουν μόνο οι ίδιοι οι παίκτες του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Αυτοί που κατάπιαν για λίγο τον πόνο τους και τον μετέτρεψαν σε κάτι... υπερφυσικό. Γιατί αυτό που αντικρίσαμε όλοι το βράδυ της Πέμπτης στο “Γουέμπλεϊ”, ήταν κάτι τέτοιο. Εντάξει, υπερβάλλουμε, θα μπορούσε να βρει κανείς και ποδοσφαιρικές εξηγήσεις. Αλλά αλήθεια, υπήρχε ένας στο... δισεκατομμύριο που να περίμενε ποτέ ότι θα μπορούσε να αντικρίσει τέτοια εικόνα; Δεν μιλάμε φυσικά για το αποτέλεσμα. Στο ποδόσφαιρο έχουμε δει να συμβαίνουν και μεγαλύτερες εκπλήξεις. Η Εθνική ομάδα κατέκτησε κάποτε το Euro 2004. Δεν πήρε απλώς ένα παιχνίδι. Πήρε τρία νοκ άουτ κι άλλο ένα στην πρεμιέρα, μαζί με μία ισοπαλία στον όμιλο με την Ισπανία. Τέτοιο ματς όμως, όπως το αποψινό, με αντίπαλο αυτού του επιπέδου, δεν είχε κάνει ποτέ. Ποτέ στη νεότερη αλλά και λίγο πιο παλιά ιστορία της.
Απέναντι σε έναν αντίπαλο αξίας 1,5 δις. Απέναντι στην ακριβότερη εθνική παγκοσμίως. Απέναντι στον Μπέλινγκγχαμ, το Σάκα, τον Φόντεν, τον Πάλμερ, τον Αλεξάντερ-Άρνολντ και τους άλλους παικταράδες που έχει η φιναλίστ και των δύο τελευταίων Euro (κι ας μην κατάφερε ακόμη να σηκώσει την κούπα). Απέναντι σε αυτή την ομάδα η Ελλάδα δεν πανηγύρισε απλώς μία από τις μεγαλύτερες νίκες της ιστορίας της. Δεν στάθηκε απλώς ίση προς ίση. Την ισοπέδωσε! Ναι, ισοπέδωση είναι όταν ο αντίπαλος με τόσο χαμηλότερη δυναμική σου κάνει 12 τελικές -όσες ακριβές κι εσύ- μέσα στην έδρα σου, πετυχαίνει πέντε γκολ για να μετρήσουν μόνο τα δύο κι έχει χάσει κάποιες ακόμα τεράστιες ευκαιρίες για να σε διασύρει!
Πλέον το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορεί να μιλάει για ένα νέο “έπος του Γουέμπλεϊ”. Αυτή τη φορά σε φόντο Γαλανόλευκο, που θα έχει παντοτινά χαραγμένο επάνω του το όνομα του Τζορτζ Μπάλντοκ. Γιατί όταν οι ίδιοι διεθνείς, με τα μάτια βρεγμένα, παραδέχονται πως εκείνος ήταν που τους έδωσε δύναμη, τους ατσάλωσε και τους έκανε να πραγματοποιήσουν αυτή τη συγκλονιστική εμφάνιση στο “Γουέμπλεϊ”, ποιοι είμαστε εμείς για να υποστηρίξουμε κάτι διαφορετικό.
Τι να πεις άραγε γι' αυτά τα παιδιά; Τι να πεις που να είναι αρκετό μπροστά στο σθένος τους, την δύναμη ψυχής τους. Τον χαρακτήρα τους. Ενώ μέσα τους έτρεχαν ποτάμια τα δάκρυα, την ίδια στιγμή έπεφταν με αυτοθυσία σε κάθε μπαλιά, σε φάση, σε κάθε μονομαχία με τους αστέρες της Αγγλίας. Και στην συντριπτική πλειονότητα βγήκαν νικητές.
Θα μας επιτρέψετε ωστόσο μία ξεχωριστή ωδή στον Τάσο Μπακασέτα. Ο αρχηγός της Εθνικής ήταν εκείνος που με μία συγκλονιστική ομιλία πριν την έναρξη του αγώνα, έσπευσε να ανυψώσει το διαλυμένο ηθικό των συμπαικτών του. Να τους πωρώσει και να τους “ντοπάρει” όπως ΜΟΝΟ εκείνος μπορούσε να κάνει, για να βγουν στο γήπεδο και να βγάλουν τα... συκώτια τους στο χορτάρι.
Το κλάμα του στο φινάλε του αγώνα, με υψωμένη τη φανέλα του Τζορτζ Μπάλντοκ, ήταν πια η λύτρωσή του. Για 90 λεπτά ήταν ο Μπακασέτας, ο μαέστρος του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, που έλυνε κι έδενε μεσοεπιθετικά, αλλά καρτερούσε όσο τίποτα να ξαναγίνει ο Τάσος. Που πενθούσε και πονούσε για τον συμπαίκτη του. Αυτός κι όλα τα υπόλοιπα παιδιά της Εθνικής...
