Τα φώτα πάντα πέφτουν στους πρωταγωνιστές και πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες. Δικαίως λοιπόν αναγνωρίζεται η συμβολή του Σλούκα, του Βεζένκοφ, του Φαλ, του Μακίσικ, του Γουόκαπ στην επιτυχία, ο καθένας έχει το δικό του μερίδιο. Ωστόσο για όποιον καταλαβαίνει την αξία του προπονητή σε ένα άθλημα αποφάσεων που πρέπει να αμυνθείς 70 φορές για να μην δεχθείς καλάθι και άλλες 70 για να σκοράρεις, η φετινή πορεία του Ολυμπιακού φέρει τη σφραγίδα του Γιώργου Μπαρτζώκα.
Γιατί δεν είχε μπάτζετ 15-20 εκατομμυρίων, αλλά 8,5-9. Προκρίθηκε στο Final 4 με 5 ξένους. Κι ο 5ος είναι ο Ζαν Σαρλ. Δεν είχε παικταράδες, εκείνος τους έκανε να φαίνονται τέτοιοι μέσα από την ορθή λειτουργία της ομάδας. Δεν ήταν «γίγαντας» ο Φαλ πριν μπει στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Ο Μακίσικ ήταν αθλητής BCL και παίκτης ενστίκτου με περιορισμένο ταλέντο για αυτό το επίπεδο και μεταβλήθηκε σε παίκτη κρίσιμων αποφάσεων σε κρίσιμους αγώνες. Ο Βεζένκοφ δεν ήταν καν βασικός πριν αναλάβει ο Μπαρτζώκας. Ο Ουόκαπ είναι παίκτης που παίζει άμυνα και κάνει αρκετά πράγματα καλά και τίποτα τέλεια στην επίθεση και στο Game 5 πέτυχε 17 πόντους με 43% τρίποντο στη σειρά από 19% που είχε σε 30 παιχνίδια της RS. Κι ο Σλούκας, ο Ντόρσει, τα πιο «λαμπερά» ονόματα υποτάχθηκαν στον κοινό σκοπό, και τελικά μέσα από την ομάδα ξεχώρισαν κι αυτοί. Αυτή είναι η επιτυχία του προπονητή στον ομαδικό αθλητισμό. Να παίζουν όλοι για τον κοινό σκοπό. Κι ο κοινός σκοπός θα τους βρει στο τέλος όλους κερδισμένους.
Ο Μπαρτζώκας που κυνηγήθηκε κάποτε, τώρα αναγνωρίζεται δικαίως από όλους. Γιατί στο τέλος ο αθλητισμός επιστρέφει πίσω τη σκληρή δουλειά, τη συνέπεια, την υπευθυνότητα και τις σωστές αποφάσεις. Ο Μπαρτζώκας τις πήρε με τις επιλογές των 300.000 ευρώ που έπαιζαν για 800.000 και με τις επιλογές των 500.000 που έπαιζαν σαν παίκτες εκατομμυρίου. Αν θέλει κάποιος να δει την πραγματικότητα θα πάρει 2-3 παίκτες του Ολυμπιακού και θα τους βάλει στον φετινό Παναθηναϊκό. Και τότε θα αντιληφθεί το πραγματικό ταλέντο τους. Και τούμπαλιν: Ο Οκάρο Ουάιτ που έχει αμφισβητηθεί τόσο, στον Ολυμπιακό θα είχε ρόλο σημαντικότερο του Ζαν Σαρλ, στον Παναθηναϊκό φαίνεται άχρηστος. Γιατί; Διότι η καλή ομάδα γιγαντώνει τα άτομα, η κακή ομάδα τα υποβαθμίζει ποιοτικά. Ο περυσινός Ολυμπιακός ήταν μια κακή ομάδα και όλοι (ακόμα και οι ίδιοι παίκτες που σήμερα άπαντες πιστεύουν πως είναι παίκτες πρώτης κλάσης) φαίνονταν μέτριοι.
Τα παραδείγματα είναι άπειρα, εδώ δίπλα μας: Ο Γιοβάνοβιτς στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό πήρε Αιτόρ, Βέλεθ, Βιγιαφάνες και τους έκανε φέτος να φαίνονται πολύ σημαντικοί.
Ως εκ τούτου, κι επειδή όλα κρίνονται από τις αποφάσεις, εκείνοι που πιστώνονται την πιο σημαντική απόφαση ήταν εκείνοι που προσέλαβαν τον Μπαρτζώκα και τον στήριξαν κιόλας όταν είχε την περυσινή πορεία ο Ολυμπιακός. Έτσι χτίζονται οι ομάδες. Οι Αγγελόπουλοι πιστώνονται σήμερα την επιτυχία του Ολυμπιακού γιατί επέμειναν, έπεσαν, σηκώθηκαν, έμαθαν από τα λάθη τους και έχουν δικαίωμα να πιστεύουν ότι με τα 4-5-6-7 εκατομμύρια που βάζουν κάθε χρόνο, δεν έχει σημασία τώρα ο αριθμός, παρουσιάζουν σήμερα μια υγιή κατάσταση, μια ομάδα που δείχνει να έχει βάλει και βάσεις για να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε. Αυτό είναι υγεία, πως θα το κάνουμε δηλαδή;
Κάποιοι θα αναρωτιέστε «μα εσείς δεν τους κράζατε για τα μέχρι τέλους»; Φυσικά, εμείς! Γιατί το εξωαγωνιστικό «μέχρι τέλους» ήταν άρρωστο, αντιαθλητικό και λέρωσε για πάντα την ιστορία του Ολυμπιακού. Κι αυτός πρέπει να είναι ο διαχωρισμός όταν οι άνθρωποι μπορούν να δουν χωρίς παρωπίδες: Τότε σωστά τους ασκήθηκε οξεία κριτική από το SDNA, σήμερα τους αξίζει αναγνώριση και σεβασμός που επέμειναν, επένδυσαν σωστά και πέτυχαν να φτάσουν στο 5ο Final Four της τελευταίας δεκαετίας. Για τον Σλούκα που έχει 9 Final Four σε 14 σεζόν είναι ακόμα καλύτερο, κλείνει η παρένθεση.
Το αγωνιστικό «μέχρι τέλους» αξίζει συγχαρητηρίων, το εξωαγωνιστικό με τις αποχωρήσεις εν μέσω αγώνων και τον εθελούσιο υποβιβασμό που στιγμάτισε εφόρου ζωής τον Ολυμπιακό (και δεν σβήνεται με καμία επιτυχία οτιδήποτε γράφεται στα βιβλία της ιστορίας) αξίζει… ασταμάτητης κριτικής. Το αγωνιστικό «μέχρι τέλους» όμως, τον έχει πάει ήδη στο Final 4, μπορεί να τον στέψει πρωταθλητή Ευρώπης με την χημεία και την ψυχολογία που έχει και στη χειρότερη θα κλείσει τη χρονιά με το νταμπλ που πλέον δεν το χάνει ούτε με αυτοχειρία.
Αν δεν είσαι κολλημένος μπορείς να δεις και τις δυο εκδοχές του «μέχρι τέλους». Ποιο είναι το σωστό, ποιο το λάθος. Κι αυτό αφορά και τα σχόλια των αρρώστων ψυχικά ανθρώπων που μπερδεύουν την κριτική σε αρρώστους οργανισμούς με την αναγνώριση σε όσους πετυχαίνουν με την αξία τους. Χθες μας την «έπεφταν» γιατί ο κεντρικός τίτλος ήταν «Με το σπαθί του στο Βελιγράδι», γιατί ο Βέργης έγραψε «το άξιζαν Μπαρτζώκας και Μάρτινς» ή γιατί ο Στρατόπουλος έγραψε «Μια όμορφη Τετάρτη στη δουλειά». Η διαφορετικότητα μας είναι ότι μπορούμε να διαχωρίζουμε, να μην τσουβαλιάζουμε ανθρώπους επειδή απλά φοράνε τα ίδια χρώματα, να φωνάζουμε για το δίκαιο και το άδικο. Εκείνοι που δε μπορούν να ξεχωρίσουν είναι εθισμένοι στην (παρ)ανομία, για αυτό και είναι δακτυλοδεικτούμενοι στην ελληνική κοινωνία και πρόβλημα για αυτή. Για αυτό λοιπόν, για κάθε πρόβλημα υπάρχει το SDNA ?. Απλό είναι.
