Γράφεις ένα άρθρο. Είναι 4 Ιανουαρίου του 2016 και βάζεις τίτλο για το 2020... Έρχεται το 2020. Ανοίγεις ξανά το άρθρο και βλέπεις πόσο μέσα είχες πέσει. Δε νιώθεις λίγο σαν τον Μάικλ Τζέι Φοξ στο «Επιστροφή στο μέλλον»; Γιατί τα περισσότερα από όσα πραγματικά συμβαίνουν στο 2020 μόνο επιστημονική ταινία τρόμου θα μπορούσε να τα προβλέψει, αλλά για τον Αλεξέι Ποκουσέφσκι, είχε κάνει και το SDNA τη δουλειά.
Τέσσερα χρόνια μετά από το άρθρο, τέσσερα χρόνια και δέκα μήνες μετά την αποκάλυψη του 13χρονου που έκανε προπονήσεις στην Αργυρούπολη, ο κόσμος μιλάει για εκείνον. Η περίπτωσή του μοιάζει εν πολλοίς με εκείνη του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Τα βίντεο που «στολίζουν» τα αφιερώματα των αμερικάνικων ιστοσελίδων προκειμένου να συστήσουν τον 18χρονο Σέρβο στο δικό τους κοινό, μοιάζουν ερασιτεχνικά. Μοιάζουν βγαλμένα από μια άλλη εποχή, σε μικρά επαρχιακά γήπεδα, στο βοηθητικό του ΣΕΦ, σε άλλες ταχύτητες από εκείνες που θα κληθεί να παίζει σε μερικούς μήνες. Το σώμα του είναι παιδικό. Ούτε καν εφηβικό, αφού είναι δύσκολο να προσθέσει μυϊκό όγκο. Τα στατιστικά του αντενδείκνυνται για σοβαρή ανάλυση. Κι όμως, όλοι σήμερα μιλούν για εκείνον. Ο Αλεξέι Ποκουσέφσκι είναι το μεγάλο project του ΝΒΑ για το 2025! Τι, όχι; Για ανοίξτε το κείμενο το 2025 και θα δείτε…
Ήταν το 2016…
… και είναι το 2020. Τι άλλο δε μπορούσε να προβλέψει ο αρθρογράφος; Προφανώς και την ανάπτυξη του Αλεξέι, ο οποίος ήταν ανακάλυψη του Νίκου Κεραμέα και του… youtube. «Ένας προπονητής από τον Ολυμπιακό είδε τα videos (σ.σ. ο πατέρας του τα έβαζε στο YouTube) και τηλεφώνησαν στον πατέρα μου. Είναι ένας σύλλογος με μεγάλη ιστορία, αλλά ήμουν μικρός και δεν το ήξερα αυτό. Έλεγα «ΟΚ, θα πάω και θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ»», διηγείται ο ίδιος για την εποχή που ήρθε στην Ελλάδα και ήταν ακόμα μόλις δύο μέτρα και έπαιζε πλέι μέικερ.
«Τον Ποκουσέφσκι τον είδα σε ηλικία 13 ετών να παίζει σε αγώνες μίνι. Τότε, είχε ύψος 1,90, τον φώναξα στον Πειραιά και μέσα σε μία μέρα ζήτησα από τον Ολυμπιακό να συμφωνήσει μαζί του. Όλα έγιναν αστραπιαία. Ήταν οι πρώτες μέρες που υπέγραψα στον Ολυμπιακό και μόλις μπήκα στο γήπεδο τον είδα και είπα να τον υπογράψουν… χθες». Ο Αλεξέι, σήμερα είναι 2μ.14, διεθνής με την Εθνική Σερβίας (σ.σ. ουδέποτε καν πέρασε από το μυαλό του κάτι διαφορετικό) και παίζει με την ίδια ευχέρεια σε όλες τις θέσεις της περιφέρειας. Ή, όπως το περιγράφουν οι Αμερικάνοι… «έχετε πει πολλούς seven footer να κάνουν αυτό;».
Το «αυτό» ποικίλλει. Μπορεί να είναι μια no look πάσα στον αιφνιδιασμό, μια κίνηση στο post, ένα step back και σουτ τριών πόντων, μια πάσα πίσω από την πλάτη, you name it, που προσθέτουν και πάλι οι Αμερικανοί. Προφανώς και δεν είναι τέλειος. Θέλει να δουλέψει στο drive του, θέλει να δουλέψει στον έλεγχο της μπάλας και χρειάζεται εμπειρία, παραστάσεις, παιχνίδια. Γιατί ήταν εντυπωσιακό όταν έκανε κάποια πράγματα στα 15 του, όμως φτάνει η στιγμή που πρέπει να ωριμάσει και ολοκληρώσει το ταλέντο του, με τον ίδιο τρόπο που ωρίμασε εκτός γηπέδου. Δεν είχε, άλλωστε, και επιλογή.
«Ήταν δύσκολο. Ήμουν μόνος σε άλλη χώρα, άλλη πόλη, με άλλη γλώσσα και κουλτούρα. Ήταν δύσκολο να παίζω χωρίς να το σκέφτομαι. Μετά από ένα χρόνο ήξερα πια πως υπάρχει πίεση λόγω του μεγέθους ως ομάδα και πως πρέπει να κάνεις τα πάντα για τη νίκη», θυμάται και στο πρόσωπο του Νίκολα Μιλουτίνοφ, πέρα από το πρόσωπο για να έχει αφίσα στο δωμάτιό του, είχε βρει το στήριγμά του. Η πορεία τους είχε κοινά χαρακτηριστικά. Ο Ποκουσέφσκι θυμάται τον νυν άσο της ΤΣΣΚΑ από τις εποχές Νόβι Σαντ. Εκείνος ξεκινούσε το μπάσκετ και ο Μιλουτίνοφ, εφτά χρόνια μεγαλύτερός του, ήταν στα μίνι. Για να καταλάβουμε και την αγωνιστική διαφορά, οι δύο παίκτες έχουν το ίδιο ύψος!
Στο δωμάτιο του Αλεξέι, το οποίο προσεχώς θα έχει πολύ περισσότερο χώρο, δε θα έβρισκες μόνο τον Μιλουτίνοφ. Ο Κέβιν Ντουράντ είναι το πρότυπό του, ο Κόμπι Μπράιαν ήταν το απόλυτο είδωλο. «Είχα μια απίστευτη επιθυμία να τον γνωρίζω. Είναι ένας από τους λόγους που θα κάνω προπόνηση ακόμα κι όταν δεν αντέχω, ακόμα κι όταν όλο μου το σώμα πονάει. Μου αρέσει να παρακολουθώ στιγμιότυπα του Κόμπι πριν από τα παιχνίδια μου», θα πει, καθώς φτάνοντας από το 2016 προς το σήμερα θα αυξάνεται το ενδιαφέρον των μίντια, οι συνεντεύξεις, η περιέργεια για το φαινόμενο Ποκουσέφσκι.
Η οικογένειά του άφησε το Κόσοβο το 1999 και μετακόμισαν στην Ποντγκόριτσα, αργότερα στο Βελιγράδι και εντέλει στο Νόβι Σαντ. Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ σε ηλικία έξι ετών κατόπιν παρότρυνσης του πατέρα του, Σάσα, ο οποίος παρότι τον ώθησε στον αθλητισμό και στον επαγγελματισμό, παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό. Η οικογένειά του είναι σημαντική για τον Αλεξέι, όνειρό του είναι να τους βοηθήσει οικονομικά και να χτίσει στον παππού του ένα σπίτι στο χωριό.
Όλα μπορεί να τα πετύχει προσεχώς. Ο Αλεξέι Ποκουσέφσκι επιλέχτηκε στο νούμερο 17 του ντραφτ και θα υπογράψει συμβόλαιο με την Οκλαχόμα. Είναι το μεγάλο project για το 2025.
Τα λέμε το 2025…
