Ο Ολυμπιακός κέρδισε την Ρεάλ σε ένα τρομερό παιχνίδι και πήρε το τέταρτο ευρωπαϊκό του τρόπαιο μέσα στο T-Center. Αυτό έρχεται ως επιστέγασμα μιας σεζόν που ήταν η σταθερότερη ομάδα μέσα στην χρονιά, έπαιξε κατά διαστήματα καλό μπάσκετ, έμαθε από τα λάθη του, βελτιώθηκε στην πορεία και το κυριότερο, έφτασε στο πικ της απόδοσης του, στο καταλληλότερο διάστημα. Είχαμε δει και τα προηγούμενα χρόνια τον Ολυμπιακό να τερματίζει πρώτος αλλά στα πλέι-οφ σαν να έχανε τον ρυθμό του. Φέτος, ο προγραμματισμός που έγινε από το τεχνικό επιτελείο, τον έφερε σε άριστη κατάσταση, χωρίς τραυματίες και τους παίκτες σε καλά επίπεδα απόδοσης. Έτσι μπήκε ως φαβορί και τελικά έσπασε και την κατάρα της πρώτης θέσης.
Έπρεπε να ματώσει
Το παιχνίδι δεν ξεκίνησε καλά για τους ερυθρόλευκους, αφού οι παίκτες της Ρεάλ μπήκαν πολύ αποφασισμένοι και η έλλειψη ψηλού, τους έκανε να παίξουν ένα 5-out με τον Λάιλς να βρίσκει πολλούς χώρους και να ξεκινάει εξαιρετικά. Ο Ολυμπιακός, παίζοντας την συνήθη άμυνα του, κλείνοντας μέσα στην ρακέτα, έδωσε αρκετά ελεύθερα σουτ στους Μαδριλένους, που ήταν η τρίτη καλύτερη ομάδα σε spot εκτελέσεις και έτσι στο πρώτο μέρος εκτέλεσαν με υψηλά ποσοστά.
Το αρχικό μούδιασμα, το άλλαξε η παρουσία του Εβάν Φουρνιέ, που μπήκε στο παρκέ ρυθμισμένος για να το πάρει μόνος του. Η Ρεάλ μην έχοντας άλλη επιλογή, διάλεξε να παίξει αλλαγές σε όλα τα σκριν, δυσκολεύοντας την κυκλοφορία του Ολυμπιακού, ενώ και οι φόργουορντ των Ισπανών, είναι μεγάλα και δυνατά κορμιά και μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις απομονώσεις των Πειραιωτών. Με τους Καμπάτσο και Φελίζ να πιέζουν ασφυκτικά την μπάλα, κατάφεραν να μην περάσει η μπάλα στους ψηλούς και ειδικά στον Μιλουτίνοφ που είχε εμφανές πλεονέκτημα.
Στο δεύτερο μέρος, σίγουρα διάβασε καλύτερα την κατάσταση η άμυνα του Ολυμπιακού, και με στοχευμένες αλλαγές κατάφερε να περιορίσει την περιφερειακή εκτέλεση και έπρεπε απλά να απαντήσει και στο επόμενο ερώτημα, που δεν ήταν άλλο από το ποστάρισμα των φόργουορντ της Ρεάλ και το σημάδι στον Βεζένκοφ. Εκτός από αυτό και μια παράξενη πεντάδα με Γουόκαπ και Μακίσικ, έδωσε την ευκαιρία στους Ισπανούς να κλείσουν ακόμα περισσότερο την ρακέτα τους, να βάζουν χέρια παντού, να δίνουν καλύτερες βοήθειες και κάνοντας κλεψίματα βρήκαν την ευκαιρία να τρέξουν στον αιφνιδιασμό και να περάσουν πάλι μπροστά.
Κάπου εκεί ήρθε η κίνηση ματ από τον Γιώργο Μπαρτζώκα που έβαλε τον Ταϊρίκ Τζόουνς στο παρκέ και πήγε σε άμυνα αλλαγών. Ο Αμερικανός, είναι τρομακτικός σε αυτού του τύπου άμυνας, σταμάτησε τις βόλτες των κοντών μέσα στην ρακέτα και στην επίθεση ανέλαβε ο Φουρνιέ. Στα τελευταία τουλάχιστον πέντε λεπτά, ο Ολυμπιακός ακούμπησε την μπάλα στον υπερπαίκτη Γάλλο, για να αποφασίσει αυτός για όλες τις κατοχές της ομάδας του. Ο Φουρνιέ, κατά βάση έκανε τα σωστά, έδωσε αέρα οκτώ πόντων στον Ολυμπιακό και εκεί που νόμιζες ότι έχει τελειώσει το ματς, άρχισαν να βγαίνουν τα φαντάσματα από την ντουλάπα.
Δύο συνεχόμενα λάθη σε επαναφορές, δύο χαμένα ριμπάουντ από βολή για να φτάσει το παιχνίδι να κρίνεται από ένα εντελώς ελεύθερο τρίποντο του Φελίζ για την ισοφάριση. Είναι περίεργο, πώς εφόσον το ματς πήγε σε αυτήν την διαδικασία στο τέλος, ο κόουτς Μπαρτζώκας δεν έβαλε ξανά τον Μιλουτίνοφ, τον κορυφαίο ριμπάουντερ της διοργάνωσης για να καθαρίσει δύο φάσεις και να τελειώσει το παιχνίδι. Πάντα βέβαια σε βάθος χρόνου, η τύχη ισορροπεί και έτσι το εύστοχο σουτ του Γιουλ στο Κάουνας, ακολούθησε το άστοχο του Φελίζ και ο Ολυμπιακός έγινε πρωταθλητής Ευρώπης.
Δικαιώθηκε η συνέπεια και το πρόγραμμα
Ο Ολυμπιακός κλείνει έτσι ένα κύκλο πέντε χρόνων με συνεχείς παρουσίες στα Φάιναλ-4 και μία κούπα. Όλα αυτά τα χρόνια, έχει δείξει θαυμαστή σταθερότητα στην απόδοση του, βγήκε τρεις φορές πρώτος στην κανονική διάρκεια, έχει μια ομάδα με λίγες αναταράξεις, μπορεί να απορροφά τους κραδασμούς και τις αποτυχίες, με τον ίδιο προπονητή. Είχε καταφέρει να χάσει τις προηγούμενες φορές με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους, πράγμα που είχε δημιουργήσει και μεγάλο βάρος πάνω από τον οργανισμό, αλλά αυτό το τρόπαιο τα σβήνει όλα και πλέον μπορεί να ξεκινήσει έναν άλλο κύκλο από την αρχή.
Με αυτήν την κατάκτηση, θα είναι σίγουρα πιο άνετος στο μέλλον και δεν θα υπάρχουν αυτά τα ακραία συναισθήματα σε νίκες ή ήττες. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, αυτά τα πέντε χρόνια, εξελίχθηκε ως προπονητής, άλλαξε το μοντέλο του Ολυμπιακού, εμπλούτισε τον τρόπο παιχνιδιού του, με παίκτες που έχουν ατομική φάση και από ό,τι φαίνεται από τις μεταγραφές, θα το εξελίξει ακόμα περισσότερο. Είναι μια δικαίωση και για αυτόν που πέρασε πολλά όμως δεν παρέκκλινε από την φιλοσοφία του. Σίγουρα σημαντικό ήταν ότι το my way, με ομάδες value for money, πήγε περίπατο μετά το Κάουνας και ανέβηκε το μπάτζετ σε τρομερά επίπεδα για να μπορεί να είναι ο Ολυμπιακός αυτήν την στιγμή στην κορυφή της Ευρώπης.
Κάπως έτσι θα μπει και στην νέα χρονιά, ως το νούμερο ένα φαβορί για κατάκτηση.
