Ο Απόστολος Χρήστου δεν ήρθε από το πουθενά. Είναι πλέον 27 ετών και έχει δείξει ότι είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Το είχε δείξει από το 2014 όταν έζησε πρόωρα μια επιτυχία σαν του Παρισιού, όταν κατακτούσε ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων, το απέδειξε σε Μεσογειακούς Αγώνες, σε Ευρωπαϊκά αλλά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Ήταν φτιαγμένος για σπουδαία πράγματα τόσο από άποψη δουλειάς και προετοιμασίας όσο και από πνευματικής ετοιμότητας.
Κάποιος άλλος θα ένιωθε τεράστια ικανοποίηση με την τέταρτη θέση που κατέκτησε λίγα εικοσιτετράωρα νωρίτερα αλλά ο Απόστολος όχι. Και αυτό όχι από πείσμα ή αλαζονεία αλλά γιατί ήξερε ότι μπορεί να φτάσει ψηλότερα. Δεν είχε άδικο και αυτό φάνηκε στην πράξη. Ωστόσο σε ένα αγώνισμα κατεξοχήν ατομικό το μετάλλιο δεν θα έπρεπε να είναι μόνο ένα. Μετά τη σπουδαία εμφάνιση του Χρήστου ήταν χαρακτηριστικό πως πνίγηκε σε μια χορταστική αγκαλιά πολλών ανθρώπων.
Είναι σωστό και δίκαιο να πέφτουν όλα τα φώτα στον Ολυμπιονίκη. Μόνο αυτός ξέρει πόσο δύσβατη ήταν η διαδρομή μέχρι το μετάλλιο. Ή μάλλον όχι μόνο αυτός. Πάντα υπάρχει και ένας αφανής ήρωας και αυτός είναι ο προπονητής. Ο Παναγιώτης Βελέντζας έλαμπε σχεδόν όσο ο αθλητής του στους πανηγυρισμούς αλλά και όταν πλέον έσβησαν τα φώτα. Η σχέση αθλητή-προπονητή απαιτεί την απόλυτη χημεία για να έρθει το αποτέλεσμα. Μόνο με την απόλυτη εμπιστοσύνη και την άριστη συνεννόηση αυτών των δύο μπορεί να έρθουν στιγμές σαν και αυτή. Βέβαια, και το κομμάτι της οικογένειας είναι ένας επιπλέον παράγοντας απόλυτα κομβικός όχι εντός αγωνιστικού χώρου αλλά εκτός αυτού.
Όλο το πανηγύρι και τα χαμόγελα στην εξέδρα των Ελλήνων ήταν τόσο αληθινά που έμοιαζε σαν να ήταν όλοι τους Ολυμπιονίκες και όχι μόνο ο Χρήστου. Ο προπονητής, ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής, ο πρόεδρος της ΕΟΕ αλλά και όλοι οι συναθλητές του Χρήστου έγιναν μια αγκαλιά και αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι στο παζλ της επιτυχίας. Ένας καλός αθλητής που προετοιμάζεται με τους κατάλληλους ανθρώπους οι οποίοι μοιράζονται τους προβληματισμούς, τον πόνο και την πίεση του μπορεί να φτάσει εκεί που πραγματικά αξίζει.
Ο Απόστολος Χρήστου είναι ένας σπουδαίος αθλητής και ένας υπέροχος χαρακτήρας. Οι δηλώσεις του μετά τον τελικό έδειξαν κάτι από το βάθος που έχει αυτό το παιδί και που είναι το «κλειδί» για να φτάσει κανείς ψηλά. Η εικόνα του Παναγιώτη Βελέντζα, όμως, θα μείνει επίσης στην ιστορία. Όχι μόνο γιατί έδωσε σχήμα σε ένα ακατέργαστο διαμάντι αλλά γιατί ήταν κάτι πιο βαθύ, το άλλο μισό κομμάτι της επιτυχίας.
