Ο 39χρονος Σέρβος αναγνώρισε την ανωτερότητα του 24χρονου Ιταλού, τονίζοντας ότι δεν είναι θυμωμένος με τον εαυτό του, και φάνηκε διατεθειμένος να συνεχίσει να αγωνίζεται, καθώς βλέπει ότι μπορεί να χτυπήσει τους τοπ παίκτες.
«Ήταν ένα παλιό καλό στραπάτσο (χαμόγελο), δεν υπήρχαν πολλά που μπορούσα να κάνω», είπε αρχικά στη συνέντευξη τύπου ο θρυλικός Σέρβος, που αφού εξέφρασε την επιθυμία να επιστρέψει του χρόνου στο Wimbledon είπε: «Ήμουν βασικά μισό βήμα αργός σχεδόν σε κάθε χτύπημα. Είναι τόσο απλό. Εκείνος ήταν ένα ή και περισσότερα επίπεδα καλύτερος από εμένα. Δεν ήμουν αρκετά γρήγορος στις αντιδράσεις μου, ούτε αρκετά ισορροπημένος για να τον αντιμετωπίσω. Αυτό ήταν. Δεν υπήρχαν πολλά που μπορούσα να κάνω μέσα στο γήπεδο».
Συγκρίνοντας αυτή την αναμέτρηση με τον περσινό ημιτελικό, που είχε παρόμοιο αποτέλεσμα, είπε: «Πέρυσι ήμουν τραυματίας σε εκείνο το παιχνίδι. Είχα τραυματιστεί ήδη από τα προημιτελικά. Δεν περίμενα πολλά από τον εαυτό μου τότε. Εδώ όμως ήμουν καλά, ένιωθα σωματικά μια χαρά. Ίσως όχι τόσο φρέσκος όσο στην αρχή του τουρνουά, αλλά ήμουν σε καλή φυσική κατάσταση. Εκείνος ήταν απλώς πολύ καλύτερος παίκτης στο γήπεδο και κυριάρχησε. Πρέπει να του το αναγνωρίσεις και να του πεις συγχαρητήρια».
«Έχασα από καλύτερο παίκτη»
Όταν του επισημάνθηκε ότι φέτος είναι πιο ανταγωνιστικός, διαφώνησε: «Είμαι πάντα ανταγωνιστικός. Πάντα δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Ανάλογα με τις συνθήκες, ίσως αυτό να φαίνεται περισσότερο ή λιγότερο προς τα έξω. Μόνο εγώ ξέρω τι περνάω εσωτερικά και τι χρειάζεται για να μπορώ ακόμη να αγωνίζομαι σε αυτό το επίπεδο. Φυσικά είμαι απογοητευμένος. Ήθελα να κερδίσω το Wimbledon. Γι' αυτό συνεχίζω να πιέζω τόσο πολύ τον εαυτό μου. Αλλά απλώς έχασα από έναν καλύτερο παίκτη. Πρέπει να το αποδεχτώ. Είναι δύσκολο όταν μόλις βγαίνεις από το γήπεδο, όμως αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν είμαι θυμωμένος με τον εαυτό μου. Δεν πιστεύω ότι έκανα πολλά λάθη. Απλώς ήμουν ένα ή δύο επίπεδα κάτω από εκείνον. Έπαιζε εξαιρετικά σταθερά σε όλους τους τομείς. Το σερβίς του είναι πολύ δύσκολο να διαβαστεί και έχει εξελιχθεί σε απίστευτο όπλο τα τελευταία χρόνια, από τότε που άλλαξε την τεχνική του. Από τη βασική γραμμή είναι τόσο σταθερός όσο οποιοσδήποτε άλλος. Αυτό είναι όλο».
Και πρόσθεσε: «Το τουρνουά ήταν θετικό όσον αφορά τη στάση μου στο γήπεδο, το μαχητικό πνεύμα και την αφοσίωση. Όλα αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν. Αγωνιστικά δεν ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος. Στην Αυστραλία ένιωθα ότι έπαιζα συνολικά σε υψηλότερο επίπεδο απ' ό,τι εδώ. Εδώ δυσκολεύτηκα να βρω το κορυφαίο μου παιχνίδι. Εμφανιζόταν μόνο σε κάποιες στιγμές των προηγούμενων αγώνων. Σήμερα απλώς δεν είχα χρόνο. Δεν είχα χρόνο να ανασυνταχθώ και να επανέλθω. Εκείνος έπαιζε με άνεση και δεν μπορούσα να τον ακολουθήσω».
«Ευλογημένος και καταραμένος»
Ρωτήθηκε στη συνέχεια αν σε αυτή τη φάση της καριέρας του μπορεί να τον ικανοποιήσει μια καλή πορεία, χωρίς τίτλο: «Πέρυσι έφτασα σε τέσσερις ημιτελικούς. Φέτος, στα τρία Grand Slam, έφτασα σε έναν τελικό και έναν ημιτελικό. Για το 99% των παικτών αυτά θα ήταν εξαιρετικά αποτελέσματα. Για μένα είναι καλά, αλλά όχι αρκετά καλά, γιατί είμαι ταυτόχρονα ευλογημένος και... καταραμένος να έχω συνηθίσει τα υψηλότερα δυνατά αποτελέσματα και επιτεύγματα. Προσπαθώ κι εγώ ο ίδιος να το διαχειριστώ. Λέω στον εαυτό μου ότι είναι εκπληκτικό που ακόμη μπορώ να αγωνίζομαι σε αυτό το επίπεδο και να πιέζω τους νεότερους για τίτλους Grand Slam. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ταυτόχρονα έχω πάντα τις υψηλότερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Είναι μια εσωτερική μάχη που κρατάει πάνω από είκοσι χρόνια. Προσπαθώ να βρω μια ισορροπία και να είμαι λίγο πιο ταπεινός απέναντι σε όσα έχω ήδη πετύχει».
Είναι, πάντως, ικανοποιημένος που αυτή τη φορά το σώμα του άντεξε: «Χαίρομαι που σε αυτό το τουρνουά το σώμα μου άντεξε πολύ καλά. Σχεδόν σε κάθε μεγάλο τουρνουά τα τελευταία δύο χρόνια υπήρχε κάποιος τραυματισμός. Αυτό είναι το σημαντικότερο. Όταν είμαι υγιής, πιστεύω ότι μπορώ ακόμη να αγωνίζομαι ως παίκτης του Top 5 και να διεκδικώ τους μεγαλύτερους τίτλους. Μου αρέσει αυτή η ζωή. Το τένις μού έχει δώσει τα πάντα και μου επέτρεψε να γίνω αυτός που είμαι. Φυσικά, πάντα υπάρχει το ερώτημα μέχρι πού θέλεις να συνεχίσεις, πόσο ακόμη θέλεις να παίζεις και με ποιον τρόπο. Περνάω κι εγώ αυτή τη διαδικασία σκέψης, αλλά προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα μέρα με τη μέρα. Κανείς δεν με πιέζει να παίζω. Το κάνω επειδή πραγματικά το θέλω και επειδή ακόμη μπορώ. Μπορώ ακόμη να αγωνίζομαι ως παίκτης του Top 10 ή του Top 5. Θα δούμε τι θα φέρει το μέλλον».
