Ξέρεις τι; Μη φωνάζεις. Αν οι οπαδικές σου παρωπίδες έχουν γίνει δεύτερο ανεπιθύμητο δέρμα και περιορίζουν την όρασή σου, αν οι (άναρθρες, κατά βάση) κραυγές είναι το δεύτερο λεκτικό σου σπίτι, τότε βρες νοητά το EXIT και πέρνα έξω.
Γιατί, βλέπεις, εδώ μιλάμε γι’ αγάπη. Και όταν μιλάμε γι’ αυτήν, μας αρέσει να ψιθυρίζουμε. Λεκτικοί πλίνθοι, εκφραστικοί κέραμοι ατάκτως ερριμμένα, σ’ ένα ερωτικό γράμμα προς το ίδιο το ελληνικό μπάσκετ και τους πιο «φωτεινούς» πρωταγωνιστές του. Να, όπως…
Όπως, που να πάρει, ο Βασίλης Σπανούλης: ο αρχηγός του Ολυμπιακού αποφάσισε να πει αντίο στα παρκέ μετά από μία (σύντομη, ευτυχώς) περίοδο φημών, κατά την οποία υπήρχαν επαμφοτερίζουσες απόψεις για το μέλλον του: α) θα σταματήσει; ή β) θα το κόψει.
Το στενόχωρο με την περίπτωση του ανυπέρβλητου Kill Bill δεν είναι το ότι αποσύρεται στην… τρυφερή ηλικία των 39 σχεδόν-όχι. Είναι το ότι προσπάθησε να πει αντίο παίζοντας γι’ ακροτελεύτια φορά με την εθνική, όμως ένας τραυματισμός πότισε με αγωνιστικό κώνειο αυτό το “That’s all, folks” και το έστειλε να βρει ταχύτερα τον ταλαντούχο δημιουργό του.
Νωρίτερα, βέβαια, είχε καταστεί σαφές έστω και δια της πλαγίας οδού των ημιτελών υπονοιών, πως χώρος στους Ερυθρόλευκους για την σεζόν 2021-2022 δεν υπήρχε γι’ αυτόν, επομένως το μελωδικό κύκνειο άσμα θ’ ακουγόταν στο προολυμπιακό τουρνουά και- αν στέλναμε με εύστοχο τρίποντο από τη γωνία στον κάλαθο των αχρήστων τα προγνωστικά- ίσως στους Ολυμπιακούς του Τόκιο.
Ωστόσο, του αειθαλούς μυαλού τα καμώματα τα βλέπει το «υπέργηρο» σώμα και γελά: ο V-Span βγήκε εκτός, ευχαρίστησε εθνική και Πιτίνο κι εν συνεχεία έριξε εκκωφαντική βόμβα μπασκετικών μεγατόνων, λέγοντας «ως εδώ ήταν».
Το να προσπαθήσει κανείς ν’ απαριθμήσει σε λίγες γραμμές τους λόγους για τους οποίους το “Game Over” του Σπανούλη ποτίζει με ανείπωτη θλίψη την ψυχή κάθε υγιούς φιλάθλου που το μυαλό του δεν έχει γίνει πολτός από τη βλακώδη αντιπαλότητα των ομάδων, μοιάζει με Mission Impossible που έχει για πρωταγωνιστή έναν 87χρονο Τομ Κρουζ με προχωρημένη αρθρίτιδα- απλά δε γίνεται.
Αρκεί να πούμε πως ο Βασίλης διέθετε καρδιά καμωμένη από ατσάλινα καρύδια που «κατοικοεδρεύουν» λίγο κάτω από το σημείο της μέσης του, υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες της Γηραιάς Ηπείρου, πήρε μία από τις πιο σημαντικές και δύσκολες αποφάσεις στα χρονικά του ελληνικού μπάσκετ και άλλαξε, για ένα διόλου ευκαταφρόνητο «τώρα», τις γαλανόλευκες ισορροπίες και ήταν, παράλληλα, υπόδειγμα αθλητή.
Τα μεγάλα σουτ που έβαλε στην καριέρα του μετριούνται στα δάχτυλα μια μεταλλαγμένης σαρανταποδαρούσας που έχει πλέον 278 χέρια, το πώς διηύθυνε τους αγώνες θύμιζε σε μαεστρία την αντίστοιχη του Λέοναρντ Μπερνστάιν σε κάποια συμφωνία του Μάλερ, τα drive του προς το καλάθι και ο τρόπος που έστελνε την μπάλα στο διχτάκι ήταν βγαλμένα από το απαράμιλλο οπλοστάσιο του Γκάλη και το γεγονός πως το χαμηλό του βλέμμα τρομοκρατούσε σύσσωμη την Euroleague πρέπει να διδάσκεται σε σεμινάρια γέννησης μπασκετικών θρύλων.
Όμως, όπως είπαμε, το ζητούμενο δεν είναι εδώ το να επιδαψιλεύσει κανείς έναν, θνησιμαίο πια, έπαινο για το μεγαλείο του Σπανούλη.
Λένε πως δεν αξίζει να στενοχωριέσαι για κάτι που τελείωσε, αλλά να είσαι χαρούμενος επειδή το έζησες- κι εμείς, διάολε, ζήσαμε στην πανέμορφη εποχή του Kill Bill, ενός τύπου που ήξερες πως αν πατήσεις μαζί του στο παρκέ είχες την τύχη να κερδίσεις ακόμα και τη μεικτή κόσμου. Ναι αλλά…
Αλλά, να, ξέρετε, ο Αυτοκράτορας Άρης των 80s είναι μια ξεβαμμένη ανάμνηση. Το 1987 και το 1989, το ίδιο. Ο εκπληκτικός ΠΑΟΚ των 90s, μια θολή αγωνιστική φιγούρα. Ο Ολυμπιακός του Ιωαννίδη, ο κραταιός Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς, η πρωταθλήτρια ΑΕΚ, το ευρωπαίο Μαρούσι, το έπος του 2006, το χάλκινο του 2009, οι Ερυθρόλευκοι των back-to-back τροπαίων στην Ευρωλίγκα και... και... και λοιπά ολόχρυσα «και»- όλα τους «γλίσχρες» θύμησες που έχουν οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στο νεκροταφείο ένδοξων στιγμών.
Ο Νικ και το ανυπέρβλητο 6 του κρέμεται στην οροφή του Αλεξανδρείου, αλλά η φανέλα δεν ιδρώνει πια στο παρκέ. Ο Γιαννάκης, ο Φασούλας, ο Φάνης έχουν αποσυρθεί. Ο τεράστιος Διαμαντίδης και ο «μεθυστικός» Παπαλουκάς, το ίδιο. Η Εθνική μας παραπαίει και το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ φαντάζει ελαφρώς πιο ευοίωνο από το αντίστοιχο παραβάτη στην Άγρια Δύση λίγο πριν ο δήμιος κατεβάσει τη λαιμητόμο.
Και τώρα, ο Βασίλης κούνησε και αυτός μαντήλι και είπε «τέλος» και μας έκανε να σκεφτούμε πως, αν και νομίζαμε το αντίθετο, ήρθε πολύ γρήγορα η στιγμή που δεν έχουμε πια κάτι να περιμένουμε. Ή κάποιον παικταρά να μας κλέψει εκ νέου το μυαλό.
Χειροκροτήστε, φίλοι μου: το καινοφανές σόου του Σπανούλη τελείωσε. Πλέον, θα ζούμε με τα «θυμάσαι ρε τι έκανε ο π#$στης τότε που…», τα οποία εμφωλεύουν εκεί που κανείς δεν μπορεί να μας τα κλέψει- ούτε καν εκείνος ο απατεώνας, ο Χρόνος: στου στήθους μας τ’ αριστερά.
Εκεί θα βρίσκεται πάντα ο Βασίλης. Και, ενίοτε, θα του λέμε ξανά και ξανά «ευχαριστούμε».
Μόνο που να, ξέρετε, θα το λέμε ψιθυριστά.
Όπως αρμόζει στην αγάπη.
