Οι εξελίξεις μας πρόλαβαν, αφού ο Παναθηναϊκός ρίχνει την μια βόμβα μετά την άλλη, με τους Μπόνγκα και Γιαμπουσέλε να είναι οι νέοι παίκτες των πρασίνων. Ξεκινάμε την ανάλυση μας από τον πρώτο και θα φυσικά θα ακολουθήσει και ο δεύτερος. O Ιζάκ Μπόνγκα είναι ο παίκτης που θα συμπληρώσει την περιφερειακή γραμμή των φόργουορντ του Παναθηναϊκού, σε μια κίνηση κλειδί, για να φτιάξει όλο το ρόστερ. Ο Γερμανός είναι το είδος παίκτη που κάθε ομάδα πρέπει να έχει στην σύνθεση της, καθώς της δίνει απίστευτο versatility σε άμυνα και επίθεση, μπορεί να παίξει το ίδιο άνετα σε δύο θέσεις, ενώ στην άμυνα μπορεί να μαρκάρει τουλάχιστον τρεις θέσεις.
Όσοι βλέπετε την Magic Euroleague, θα θυμάστε ότι από πέρσι έλεγα ότι ένας παίκτης στυλ Μπόνγκα είναι αυτό που θέλει ο Παναθηναϊκός για να αποκτήσει καλή περιφερειακή άμυνα και να καλύψει τα προβλήματα που είχε. Τελικά, ο παίκτης που πήρε είναι ο ίδιος ο Μπόνγκα, με τον Ομπράντοβιτς, να δείχνει από τις πρώτες του κινήσεις (Μπόνγκα, Μπαντιό), ότι ήθελε επειγόντως να φέρει παίκτες με 2-way χαρακτηριστικά. Αν προσθέσουμε και τον Φαλ, μπορούμε να καταλάβουμε που εστίασε ως βασικό μειονέκτημα στα χαρακτηριστικά της ομάδας.
Η μαύρη τρύπα της Παρτίζαν και η διαφορά στην χρήση του
Ο Μπόνγκα την περασμένη σεζόν, ήταν στην Παρτίζαν που από ένα σημείο και μετά έμοιαζε κάτι σαν ομάδα και σίγουρα όχι επιπέδου Ευρωλίγκας. Όπως ήταν λογικό, τον παρέσυρε και αυτόν αυτή η κατάσταση, όμως στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ακόμα και έτσι, φαινόταν ότι είναι παίκτης που μπορεί να κάνει πράγματα. Σε αυτό που θα εστιάσουμε στην ανάλυση, δεν είναι μόνο στο τι μπορεί να κάνει καλά και τι όχι ο συγκεκριμένος παίκτης, αλλά στο πώς τον χρησιμοποιούσε ο Ομπράντοβιτς το 2024-25 και πως πέρσι που άλλαξε ο προπονητής, γιατί δείχνει και πως είναι πιο αποτελεσματικός.
Στην φωτογραφία, βλέπετε τα γενικά και τα προηγμένα στατιστικά των δύο τελευταίων ετών για να μπορεί να γίνει η σύγκριση. Ο Μπόνγκα είναι ένας low usage παίκτης, δεν χρειάζεται την μπάλα στα χέρια και ειδικεύεται στα σποτ τρίποντα. Την περασμένη σεζόν, με το μπάχαλο στην Παρτίζαν, αναγκάστηκε να κάνει παραπάνω πράγματα από αυτά που μπορεί, να παίξει περισσότερο με την μπάλα, να αλλάξει τους τρόπους που επιτίθεται και για αυτό τα λάθη του ανέβηκαν στο απαγορευτικό 19%. Το επιθετικό του παιχνίδι, είχε τέσσερις βασικούς άξονες. Φυσικά πάντα πρώτο είναι τα σποτ σουτ, κυρίως από τις 45 μοίρες και τις γωνίες.
Ο Γερμανός από εκεί βγάζει το ψωμί του, παρόλο που δεν είχε καλή shooting χρονιά πέρσι, σουτάροντας με το μέτριο 40.4% σε αμαρκάριστα τρίποντα και 42% από τις γωνίες. Οι 0.866 πόντοι ανά κατοχή είναι κάτω του μετρίου, ειδικά για το επίπεδο του. Μετά ακολουθεί το transition παιχνίδι, αφού είναι ένας εξαιρετικός αθλητής, τρέχει πολύ καλά το γήπεδο, όμως δεν είναι αποτελεσματικός πάντα στο τελείωμα των φάσεων. Παίζει πολύ καλά χωρίς την μπάλα και κάνει κοψίματα στο καλάθι (1.632), ενώ πιο συχνά από ποτέ έβαλε πέρσι το ποστ παιχνίδι στο ρεπερτόριο του και ήταν αρκετά καλός.
Αυτά όμως ίσχυαν πέρσι, που επαναλαμβάνω η Παρτίζαν ήταν κάτι πολύ μακριά από το να χαρακτηριστεί ομάδα. Για αυτό, επειδή πλέον στον Παναθηναϊκό, θα ανταμώσουν ξανά ο Ομπράντοβιτς με τον Μπόνγκα, έχει σημασία να δούμε πώς τον χρησιμοποιούσε την σεζόν 2024-25. Η πρώτη και μεγάλη βασική διαφορά, υπάρχει στις προσπάθειες που έπαιρνε. Βλέπετε πέρσι, τα σποτ σουτ που έπαιρνε ο Μπόνγκα, εξέφραζαν το 34.4% των προσπάθειών, την ώρα που το 24-25, αυτό το ποσοστό εκτοξευόταν στο 61.2%. Με λίγα λόγια, ο Ομπράντοβιτς, ήθελε από τον Μπόνγκα να υπάρχει στην περιφέρεια, να παίζει μακριά από την μπάλα και να εκτελεί όποτε είχε καλό σουτ. Για αυτό και τα ποσοστά του σε αμαρκάριστα τρίποντα, ήταν στο 43.8% και τα γωνιαία στο εκπληκτικό 47.5%. Μια spot-up απειλή που με 1.264 πόντους ανά κατοχή, σκότωνε τον αντίπαλο. Το συμπέρασμα λοιπόν που βγαίνει αρχικά, είναι ότι ο Μπόνγκα, αν βρει καλά και ποιοτικά σουτ, την δουλειά του θα την κάνει και με το παραπάνω. Είναι ευθύνη της λειτουργίας της ομάδας για να μπορέσει να εκτελέσει με υψηλές πιθανότητες. Οι άλλοι δύο βασικοί τρόποι επίθεσης, ήταν το transition και τα επιθετικά ριμπάουντ. Λίγα πράγματα δηλαδή, αλλά βασικά, με ξεκάθαρο ρόλο και στόχευση, μικρότερο usage (13.7%) και καλύτερη ευστοχία.
Αμυντικό τέρας
Για την άμυνα του Μπόνγκα, δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά πράγματα, καθώς λίγο να τον έχει δει κάποιος μπορεί να καταλάβει ότι μιλάμε για έναν ελίτ αμυντικό. Ένας παίκτης που έχει ύψος 2.03 και άνοιγμα χεριών κοντά στα 2.13, μπορεί να δώσει λύσεις σε πολλά προβλήματα. Πλέον στον Παναθηναϊκό, θα μπορεί να βρίσκεται σε μια ομάδα που θα έχει αρχές στην άμυνα και αρκετούς πλέον παίκτες με 2-way χαρακτηριστικά, ώστε να δημιουργηθεί μια πολύ δυνατή πρώτη γραμμή άμυνας.
Βλέπετε και στις κάρτες, παρόλο που η Παρτίζαν ήταν μια κακή αμυντική ομάδα τα τελευταία χρόνια, ο ίδιος ο Μπόνγκα ξεχώριζε σαν την μύγα μες το γάλα. Εξαιρετικός στην άμυνα πάνω στον χειριστή πικ εν ρολ (0.719), εξαιρετικός στο ένας εναντίον ενός (0.286), σε αλλαγές, δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορεί να κάνει ο Γερμανός. Αν συνδυάσουμε αυτές τις ικανότητες του, με την παρουσία των Γκραντ, Μπαντιό, Χέιζ Ντέιβις, Χουάντσο, Λεσόρ, Γιαμπουσέλε και Φαλ, τότε βλέπουμε ότι από εκεί που ο Παναθηναϊκός ήταν μια πολύ soft ομάδα στην άμυνα την περασμένη σεζόν και τελικά αυτό πλήρωσε στο τέλος, πλέον έχει έναν κορμό παικτών που μπορούν να μικρύνουν το γήπεδο στην άμυνα, χωρίς να είναι λιγότερο αποτελεσματικοί στην επίθεση.
Αυτός ο 2-way χαρακτήρας των ομάδων, είδαμε ότι κέρδισε τους δύο τελευταίους τίτλους της Ευρωλίγκας και ο Ομπράντοβιτς αμέσως έκανε μεγάλης δόσης ένεσης από αυτά στο ρόστερ του. Το ταλέντο στην επίθεση υπάρχει έτσι και αλλιώς, όμως το αμυντικό φίλτρο που έλειπε, πλέον βρίσκεται σε αφθονία, δίνοντας την ευχέρεια στον προπονητή να δοκιμάσει πολλά σχήματα και να καλύπτει τις αδυναμίες κάποιων παικτών, με το μέγεθος της πεντάδας.
Ο Μπόνγκα, θα είναι ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του Ζοτς, θα καλύψει δύο θέσεις, θα βάλει τα σουτ του, θα παίξει άμυνα στον προσωπικό του αντίπαλο και θα είναι αποτελεσματικός στις αλλαγές. Στα καλά του βράδια, θα μπορεί να βγει μπροστά και στο σκοράρισμα, αλλά δεν τον θέλει για αυτό ο Παναθηναϊκός. Τέτοιοι παίκτες είναι δυσεύρετοι, για αυτό πλέον κοστίζουν και ακριβά, με τους πράσινους να έχουν την τύχη, να έχουν στο ίδιο ρόστερ, δύο από τους τρεις καλύτερους της Ευρώπης.
