Τι παιχνίδια σου κάνει ώρες ώρες το άτιμο το μυαλό. Οι παιδικές σου αναμνήσεις και εικόνες κάνουν τους συνειρμούς με πράγματα που έχεις δει, ενδεχομένως να έχεις ξεχάσει κιόλας.
Στο άκουσμα του 1-4 ως σκορ στην Ευρώπη, δεν ξέρω πώς, σε οποιοδήποτε τέτοιο αποτέλεσμα ελληνικής ομάδας (δεν είναι δα και συχνό) θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι που, στα 13 μου, σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ, προσπαθούσα να καταλάβω γιατί η εξέδρα έβριζε ξανά τον προπονητή. Έπρεπε να γκουγκλάρω για να θυμηθώ πως ήταν τότε στον πάγκο ο αξεπέραστος Ιβιτσα Οσιμ, άρα σύνθημα που είχα πρωτοακούσει εις βάρος του Βασίλη Δανιήλ (και νόμιζα πως ήταν εκείνο το βράδυ) ήταν κάτι χρόνια νωρίτερα.
Ήταν στο Παναθηναϊκός – Ερυθρός Αστέρας 0-2, στο πρώτο, ως «πειραματικό» έμεινε στην ιστορία, Champions League, Μάρτιος του 1992. Ένα Champions League με τρεις προκριματικούς γύρους, δύο ομίλους των τεσσάρων, χωρίς καν ημιτελικά και στον τελικό οι πρώτοι δύο.
Τότε που ο Σκοπιανός Ντάρκο Πάντσεφ είχε αφιχθεί με τη γιουγκοσλάβικη αποστολή δηλώνοντας, προκλητικά, «Μακεδόνας» στο αεροδρόμιο και λίγο έλειψε να μην αγωνιστεί. Και έπαιξε, και πήρε μόνος του το ματς. Όπως ο Ανάς Ζαρουρί, στη Βέρνη…
Από το ένα γκρουπ ήταν η Σαμπντόρια, από το άλλο η Μπαρτσελόνα. Διαβάζουν Σαμπντόρια σήμερα οι νέοι και κοιτούν προσεκτικά μη γράφτηκε από λάθος. Κι όμως. Η Σαμπντόρια του Βουγιαντίν Μπόσκοφ στον πάγκο και των Τζιανλούκα Παλιούκα, Ατίλιο Λομπάρντο, Φαούστο Πάρι, του Σρέτσκο Κάτανετς (παρακαλώ!) που αργότερα πέρασε και δεν ακούμπησε από τον πάγκο του Ολυμπιακού – και με έχοντας μπροστά τους Ρομπέρτο Μαντσίνι και Τζιανλούκα Βιάλι.
Ειρήσθω εν παρόδω, ο συνδετικός κρίκος του τελικού του ’92, που είχε παίξει και στην Μπαρτσελόνα και στη Σαμπντόρια, δεν ήταν εκεί: ο Βίκτορ Μουνιόθ, που τον θυμηθήκαμε πρόσφατα στο άκουσμα ότι ο Σωτήρης Νίνης αποσύρθηκε, υπήρξε συμπαίκτης του Κάτανετς στη «Σαμπ» αλλά εκείνη τη σεζόν, 1991-92, είχε πάει για τα πρώτα ένσημα στη… Σεντ Μίρεν.
Μια άλλη εποχή, μακρινή πια. Με τον Παναθηναϊκό να γράφει πρωτιές στην Ευρώπη.
Πρώτη ομάδα στο νεοσύστατο Τσάμπιονς Λιγκ. Λίγο καιρό μετά, για να τα επιστρέψω στα του σκορ, πρώτη ομάδα που έκανε… διπλό επί γερμανικού εδάφους, με εκείνο το 2-1, μια βραδιά στο Λέβερκουζεν. Χωρίς αντίκρισμα μεν, ύστερα από την προαναφερθείσα συντριβή του ΟΑΚΑ.
Προφανώς ο Παναθηναϊκός, και οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα εκείνη την εποχή, αρχές 90s, δεν θα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τη Λέβερκουζεν του Κρίστιαν Βερνς, του Πάουλο Σέρζιο, του Ανδρέας Τομ και του Ουλφ Κίρστεν. Και του, να ‘σου κι άλλος ένας γνώριμος, Ντράγκοσλαβ Στεπάνοβιτς που λίγα χρόνια αργότερα εργάστηκε στην ΑΕΚ για μόλις… 7 αγωνιστικές.
Κι όμως, στην «Μπάι Αρίνα» ο ΠΑΟ δεν νίκησε απλά με 2-1, είχε παίξει μονότερμα, κυριολεκτικά, τους Φρίτζηδες, σκόραρε με Δημήτρη Σαραβάκου και ΓουΧου, ως τον προφέραμε εκείνα τα χρόνια τον Γεώργιο (του Χαραλάμπους) Γεωργιάδη -καθότι υπήρχε και ο Γιώργος Γεωργιάδης του Σάββα στο ρόστερ- κερδίζοντας και ψυχολογικό μπουστάρισμα, και κάνοντας το πρώτο ελληνικό… διπλό επί γερμανικού εδάφους και, ας μη το γνωρίζαμε τότε, έχοντας τον «Μητσάρα» Σαραβάκο για τελευταία φορά αγωνιζόμενο σε ευρωπαϊκό παιχνίδι.
Με Οσιμ στον πάγκο. Και με την εμφάνιση, σε αντιδιαστολή με το σκορ (που ήταν μάλιστα 2-0 έως τη μείωση του σκορ από τον ασύγκριτο Κίρστεν προς το τέλος) να δικαιώνει για μια ακόμη φορά τον Οσιμ για εκείνη την ατάκα περί… πόρνης μπάλας.
Ναι, πόρνη. Ή, ως λένε οι Γιαπωνέζοι, «δύο πράγματα δεν υπάρχουν, τετράγωνο αυγό και ειλικρινής πόρνη».
Στα του σήμερα ο Παναθηναϊκός πήγε, κακά τα ψέματα, με την ουρά στα σκέλια στη Βέρνη.
Με αλλαγή προπονητή τόσο πρόωρα στη σεζόν.
Με κακή ψυχολογία από το 1-1 με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο, όχι τόσο ελέω σκορ ή από το γκολ που δέχθηκε πριν την εκπνοή αλλά λόγω εμφάνισης στο τελευταίο ημίωρο – και έναρξη κουβέντας, με ατάκα Κόντη μάλιστα, περί φυσικής κατάστασης.
Με βλέμμα στο εξωτερικό και ειδήσεις που μπερδεύουν τον κόσμο. Από τη μια ο Σερχέι Ρεμπρόφ, αν θα έρθει, πώς θα έρθει και πότε, κι από την άλλη ο Φράνκο Μπαλντίνι (που «αποτελεί εγγύηση για παίκτες και προπονητές ανώτερου επιπέδου», ως μας είπε ο πολύπειρος συνάδελφος Τζιανκάρλο Φαλέτα) πώς θα αναλάβει, τι θα αναλάβει, ποιον θα φέρει προπονητή, ποιος Ντε Ρόσι τώρα.
Και, κερασάκι στην τούρτα, με μια ενδεκάδα στο άκουσμα ή ανάγνωση της οποίας οι εννέα, αν όχι δέκα, φίλαθλοι της ομάδας είτε απορούσαν, είτε έβγαζαν καπνούς. Ειλικρινείς να είστε…
- «Μα, και Ρενάτο Σάντσες που ακόμη φυλάγεται, και Μπακασέτα μαζί;»
- «Και Ντέσερς έξω με τον Σβιντέρσκι μέσα που δεν πετυχαίνει ούτε τον λήγοντα;»
- «Ελεος, πάλι μέσα ο Τετέ, τι κόλλημα έχουν όλοι μαζί του;»
- «Ποιος Ζαρουρί, άλλος δεν έχει να βάλει, αυτός περπατάει»
Τελικό σκορ: Γιάνγκ Μπόις – Παναθηναϊκός 1-4. Έκσταση. Χαμόγελα. Ελπίδα. Και… μια χαρά φυσική κατάσταση.
Και τώρα; Πρώτη σκέψη, και προφανώς τίτλοι στο προσεχές ρεπορτάζ και αρθρογραφία της ομάδας, αν πρέπει να δοθεί στον Χρήστο Κόντη η ευκαιρία – και όπου βγει. Αν ο Παναθηναϊκός, αν οι ιθύνοντες κρίνουν δηλαδή, πως υπάρχει τέτοιο περιθώριο, ναι, γιατί όχι. Ποιος λέει όχι;
Ποιος λέει όχι σήμερα βέβαια. Διότι σε τυχόν γκέλα την Κυριακή στο Αγρίνιο, η σημερινή, trending κουβέντα, νομοτελειακά θα εκλείψει.
Γελάτε; Μετά το διπλό στο Αμστερνταμ ο Παναθηναϊκός είχε ηττηθεί από τον Ιωνικό. Μετά τη νίκη επί της Μπαρτσελόνα, είχε φέρει ισοπαλία με τον Ακράτητο. Δεν είναι ότι δεν θα έχουμε δει – και ζήσει…
Και δεν έφταιγε… η πόρνη.
Το απροσδόκητο, το απίθανο, το απρόσμενο είναι κανόνες του αθλητισμού. Όχι όμως του πρωταθλητισμού. Θα φανεί, συν το χρόνω, αν η νίκη στη Βέρνη ήταν συγκυριακή, νομοτελειακή ή απλά τυχαία.
Κατά γενική ομολογία, και δύο πρόσφατα παραδείγματα:
- Ο ΠΑΟΚ δεν άξιζε βάσει απόδοσης να περάσει στα προκριματικά εις βάρος της Βόλφσμπεργκερ: πέρασε.
- Ο Παναθηναϊκός δεν άξιζε βάσει απόδοσης να αποκλειστεί από τη Ρέιντζερς: αποκλείστηκε.
Ναι, τέτοια παραδείγματα, είναι ατελείωτα.
Εν κατακλείδι, τέτοια αποτελέσματα, όσο εμφατικά κι αν είναι όπως μια εκτός έδρας 4άρα σε ευρωπαϊκό παιχνίδι, δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε - πλην ενός προφανούς ψυχολογικούς μπουσταρίσματος,…
- αν δεν νικήσει την Γκόου Αχέντ Ιγκλς στο ΟΑΚΑ, στο επόμενο – και τα γκρεμίσει όλα. Όχι βαθμολογικά, όσο από θέμα αυτοπεποίθησης.
- αν την Κυριακή στο Αγρίνιο ο Παναιτωλικός τον περιορίσει, όπως τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα – τότε όλα θα ξεχαστούν
- αν, uber alles, δεν καταλήξει ένας χριστιανός, επιτέλους, σε αυτόν τον σύλλογο σε ένα σωστό πλάνο, με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, ευθύνες και διαχείριση. Αν όχι, ήλιος δεν θα βγει. Και ξέρω καλά, ως (παλαιο)Πασόκος, πώς είναι να περιμένεις με τα χρόνια να ξαναβγεί ο ήλιος.
Ο πράσινος…
ΥΓ1. Messenger chat, εδώ μιλάμε για όλα! Ελάτε με ένα κλικ εδώ.
ΥΓ2. Γιάνγκ Μπόις και όχι Γιούνγκ. Αγγλιστί προφέρεται. Όπως και η επόμενη «πράσινη» αντίπαλος, έχει αγγλικό όνομα καίτοι ολλανδική ομάδα: Γκόου Αχέντ Ιγκλς (δείτε γιατί)
ΥΓ3. Ως ορθώς διόρθωσε χθες στον «αέρα» της μετάδοσης ο Αλέξης Σπυρόπουλος, είναι big-6 Και όχι big-5 στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αργά ή γρήγορα θα γυρίσει και ο Ηρακλής…
ΥΓ4. Ώστε τελικά, μπορεί μια ελληνική ομάδα να κάνει διπλό κι ας παίζει σε τεχνητό χλοοτάπητα…
