Μια δεκαετία SDNA. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς... Όμως υπάρχει μία ανάμνηση, ένα καλοκαίρι, που δεν πρόκειται να ξεθωριάσει ποτέ στη μνήμη μου, όσα χρόνια κι αν περάσουν...
Όταν τον Ιούνιο του '15 ο Παπαθεοδώρου μου ανέθεσε την επιμέλεια του τουίτερ (που για μένα, κατά το Λουτσέσκου ευαγγέλιον, θα μείνει για πάντα τουίτερ, δεν πα' να λέει ό,τι θέλει ο Μασκ), δεν μπορούσα καν να διανοηθώ τι θα ζούσα -τι θα ζούσαμε- ένα μήνα αργότερα.
Ναι, για το δημοψήφισμα μιλάω, Για το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ με συνοπτικές διαδικασίες.
Όσοι έζησαν εκείνο το καλοκαίρι, και ειδικά την πρώτη βδομάδα του Ιουλίου, δεν υπάρχει περίπτωση να το ξεχάσουν ποτέ. Και πώς να το ξεχάσουν, εδώ που τα λέμε, στον ψηφιακό κόσμο που ζούμε...
Και να θες να το ξεχάσεις, δεν σ' αφήνει το Google. Γκουγκλάρεις "Τσίπρας", και σου βγάzει χιλιάδες αναρτήσεις για το σακάκι που έδωσε στη Μέρκελ. Γκουγκλάρεις "Άδωνις" και σου βγάζει δεκάδες φωτογραφίες με το αποχαυνωμένο ύφος του όταν είδε τα πρώτα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος. Γκουγκλάρεις "Κωνσταντοπούλου" και σου βγάζει κάτι φωτογραφίες για να τις δείχνεις στο παιδάκι σου και να τρώει το φαΐ του. Γκουγκλάρεις "Βαρουφάκης" και σε ρωτάει "με ένα νι ή με δύο;". Γκουγκλάρεις "ΟΧΙ" και σου βγάζει "ΝΑΙ".
Τι να πρωτοθυμηθείς, πράγματι. Ευτυχώς όμως που, ως γνωστόν, τα γραπτά μένουν. Συνεπώς, μένουν και τα tweets...
#o_tweeteras
