Kάποτε, όταν ακομα κυκλοφορούσαν αρκετά μουσικά έντυπα (Μetal Hammer - Ποπ και Ροκ κτλ) τα οποία περιείχαν και κριτικές δίσκων, ο Χάρης «Warlord» Πρασούλας είχε γράψει το εξής: «Ένα σόλο του Malmsteen, περιέχει περισσότερη ποικιλία από όσα σόλο έχουν παίξει μαζί οι κιθαρίστες των U2-Cure-Smiths μαζί».Υπερβολή; Μάλλον όχι...
Ποιός είναι λοιπόν αυτός ο Yngwie Maslmsteen; Όπως γράφει και το μπλουζάκι «Yngwie ... who?».
Ο Malmsteen, είναι ο G.O.A.T των τωρινών ενεργών guitar heroes.
Ο Malmsteen με ποδοσφαιρικούς όρους, είναι ο Μέσι της κιθάρας. Δεν σας αρέσει ο Μέσι; Είναι ο Μαραντόνα της κιθάρας. Μπορεί να παίξει ό,τι φαντέζεστε, ό,τι ξέρετε. Και ό,τι δεν ξέρετε...
Ο Malmsteen, είναι ο κιθαρίστας που μπορέι να κάνει ένα σόου χωρίς ντράμερ, keyboard-ίστα και μπασίστα και η συναυλία να είναι άψογη.
Ο Malmsteen, είναι ο κιθαρίστας που χρειάζεται 30 Marshall ενισχυτές - ηχεία, 2 πετάλια, καμία 20αριά πένες και κανέναν άλλο στην σκηνή πλην της λατρεμένης του λευκής Fender Stratocaster.
Ο Malmsteen, είναι ο κιθαρίστας που μπορεί να ξεκινήσει μία συναυλία με ένα σόλο και να βγάλει όλη την συναυλία με αυτό το σόλο, βάζοντας μέσα όσες «γέφυρες», «κλίμακες» και «αρμονικές» του έρχονται εκείνη την ώρα από την κλασική μουσική.
Ο Malmsteen, είναι ο άνθρωπος που δήλωσε οτι «I've probably made more mistakes than anybody. But I don't dwell on them».
Ο Malmsteen, είναι ο άνθρωπος που ονόμαστε τον γίο του Antonio, για να τιμήσει τον μεγάλο Antonio Vivaldi.
«Για την συναυλία δεν θα γράψεις κάτι;» θα ρωτήσετε...
Δύσκολη απάντηση. Αν είσαι fan του Malmsteen, η συναυλία ήταν εξαιρετική. Τελεία. Αν δεν είσαι, σίγουρα ενθουσιάστηκες με τις μελωδίες που άκουγες. Ίσως στην χειρότερη βραδιά, από θέμα θερμοκρασίας, του καλοκαιριού και έχοντας ως μεγάλο αντίπαλο την Ισπανία και την Αργεντινή στον πιο ανούσιο και άχαρο τελικό Μουντιάλ που έγινε ποτέ, ο Yngwie... τα κατάφερε.
Γέμισε εύκολα την Τεχνόπολη στο Γκάζι και κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν ασχολήθηκε με τον τελικό. Εξάλλου πήγε στην παράταση και οι περισσότεροι είδαν το γκολ στο σπίτι (!).
Ο Σουηδός βιρτουόζος της κιθάρας, άνοιξε την συναυλία με το «Rising Force» έχοντας τα φωνητικά αρκετά χαμηλότερα από τα υπόλοιπα όργανα (κάτι που ηχητικά διορθώθηκε γρήγορα), αλλά όπως γράφτηκε στην αρχή του κειμένου... Who cares? To σόλο του τραγουδιού σε αποζημιώνει ακόμα και αν ο τραγουστής δεν έλεγε ούτε μία λέξη.
Kαι τι δεν μας έπαιξε... «Top Down / No Rest», «Baroque & Roll», «Now Your Ships Are Burned», «Wolves at the Door», «Parabellum», «Paganini's 4th / Adagio», «Far Beyond the Sun / Bohemian Rhapsody», «Seventh Sign», «Smoke on the Water», «Trilogy Suite Op: 5».
Όλα άψογα. Μία κιθάρα να κελαηδάει σε κάθε νότα ,ένα κοινό να ξέρει απ' έξω κάθε σόλο των τραγουδιών. Δεν γίνεται να ακούς Paganini, να ακούς το «Bohemian Rhapsody», το «Smoke on the Water» και να μην... ανατριχιάζεις. Ο Υngwie κάνει την κιθάρα να μιλάει, να έχει φωνή,να είναι ζωντανή. Δεν θα σε κουράσει όσο και να «σολάρει». Έχει τον τρόπο του, έχει την επικοινωνία με το κοινό, ξέρει καλά για ποιόν λόγο έχουν έρθει να τον ακούσουν.
Και πένες μας πέταξε και την κιθάρα πίσω από την πλάτη γύρναγε και με τα δόντια έπαιζε και στα ηχεία επάνω την έκανε να βγάζει νότες και στον αέρα την πέταγε και την άλλαζε με άλλη. Είπαμε, ένας guitar hero. Ένας ασυμβίβαστος τύπος, ένας μουσικός «εγωιστής».
Και αφού τελείωσε το κανονικό σετ με το επικό «Trilogy Suite Op: 5» από το ομώνυμο Trilogy, περιμέναμε το κλασικό encore.
Οι πρώτες νότες του «You Don't Remember, I'll Never Forget», ακούγονται στο Γκάζι και είναι σαν να ξεκινάει η συναυλία από την αρχή. Μία σύνθεση με ένα απίστευτα δύσκολο σόλο που ακόμα και τώρα... τον δυσκολεύει. Μαγεία.
Και φυσικά για φινάλε... «Black Star». Η συναυλία σταματάει για 1-2 λεπτά μέχρι να στηθεί το stand για την κλασική κιθάρα. «Black Star» ρε φίλε. Ένα από τα κορυφαία instrumental που γράφτηκαν ποτέ. Και το ακούσαμε ζωντανά.
Κανονικά με αυτό το αριστούργημα θα τελειώνε η συναυλία. Αλλά ο Σουηδός είχε έναν ακόμα άσο στο μανίκι. Ίσως ήξερε ότι ήταν και «σούπα» ο τελικός, οπότε μας χάρισε ένα ακόμα 5λεπτο και το εκπληκτικό «I'll see the light tonight». Τι καλύτερο από το να κλείσει μία βραδιά με σχεδόν 90 λεπτά... κλασικής μουσικής, τοποθετημένα στρατηγικά ανάμεσα σε heavy metal συνθέσεις.
Μπορεί και να ξεχάσαμε να αναφέρουμε 2-3 τραγούδια ακόμα, αλλά μικρή σημασία έχει. Ό,τι και να παίξει, το κάνει με τέτοιο τρόπο που δεν είναι βαρετό ή απλοϊκό. Δεν παίζει ρόλο ποια τραγούδια παίζει, αλλά ΠΩΣ τα παίζει.
Εν κατακλείδι, μία άψογη βραδιά. Και Malmsteen ακούσαμε και προλάβαμε και το μοναδικό γκολ του τελικού να δούμε ζωντανά στο σπίτι.
Ευχαριστούμε Maestro!
