Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Με έναν ορισμό που όλοι πρέπει να ξέρουμε ή να έχουμε έστω στο πίσω μέρος της σκέψης μας.
Σεβασμός: Η εκτίμηση που δείχνουμε σε κάποιο πρόσωπο για τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα, τα κάθε λογής προσόντα του, τις σκέψεις, τα "θέλω" και τις συνθήκες ζωής, καθημερινότητας και εργασίας του.
Μένουμε στο τελευταίο κομμάτι. Ας σκεφτούμε ότι ο τελευταίος χρόνος, που είναι συνδυασμένος κατά μεγάλο ποσοστό με συνθήκες καραντίνας, έφερε μεγάλη επιβάρυνση για αρκετούς ανθρώπους που βρίσκονται και ζουν στον τομέα της εξυπηρέτησης.
Παράδειγμα; Οι ντελιβεράδες. Τα μαγαζιά της εστίασης είναι κλειστά, όμως αυτοί είναι στην... πρώτη γραμμή, σταθερά. Είτε μιλάμε για καφέδες, είτε για φαγητό, όλοι μας, χωρίς καμία εξαίρεση, παραγγέλνουμε κάτι καθημερινά ή ανά 2-3 μέρες.
Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με αυτό. Άλλωστε, αυτή είναι η δουλειά τους. Σωστά;
Ας το δούμε όμως λίγο και από την άλλη πλευρά. Δουλειά ΟΛΩΝ μας είναι να έχουμε πάντα τον σεβασμό σε πρώτο πλάνο. Δεν έχει να κάνει με καμία συνθήκη, με κανένα επάγγελμα. Είναι υποχρέωσή μας να σεβόμαστε, να σκεφτόμαστε τον συνάνθρωπό μας, να αντιλαμβανόμαστε τις συνθήκες.
Οι τελευταίες μέρες έχουν κρύο, βροχή, χιόνι. Η Αττική είδε... άσπρη μέρα μετά από χρόνια. Και οι πολίτες της τι έκαναν; Μπήκαν στις γνωστές εφαρμογές, πήραν τηλέφωνα και παρήγγειλαν καφέδες. Φαγητά. Γλυκά.
Και τι έκαναν οι ντελιβεράδες; Ανέβηκαν στο μηχανάκι.
Και έθεσαν την ζωή τους σε πραγματικό κίνδυνο. Σε δρόμους παγωμένους, σε ακραίες - για τα δεδομένα της χώρας μας - συνθήκες. Χωρίς να μπορούν να δουν τον χάρτη στο κινητό τους, με δύο μπουφάν, με ειδικές φόρμες, με σκουφιά, με γάντια.
Και όλα αυτά γιατί; Για να πιει κάποιος έναν καφέ. Κάποιος που δεν μπορεί να βγει έξω μόνος του και να πάρει τον καφέ του take away. Κάποιος που δεν βράζει ένα πακέτο μακαρόνια για να φάει. Κάποιος που δεν φτιάχνει ένα απλό τοστ, αντί να παραγγείλει ένα σουβλάκι.
Κάποιος που δεν σέβεται έναν συνάνθρωπό του, που θα μπορούσε να ήταν φίλος του, αδερφός του, πατέρας του.
Κάποιος που δεν έχει τον Θεό του. Κάποιος που βάζει έναν άνθρωπο σε κίνδυνο για ψύλλου πήδημα. Κάποιος που θα είναι 100% υπεύθυνος, μαζί φυσικά με τον υπεύθυνο ή το αφεντικό του καταστήματος, σε περίπτωση κάποιου ατυχήματος.
Απαραίτητη σημείωση: ΠΡΟΦΑΝΩΣ εξαιρούνται από την παραπάνω κατηγορία οι υπερήλικες, οι άνθρωποι με προβλήματα υγείας, όσοι πραγματικά έχουν ανάγκη. Εκεί δεν μπορεί να πει κάποιος κάτι. Εκεί μπαίνει στην εξίσωση η ανθρωπιά και από τις δύο πλευρές.
Αλλά αυτή η λέξη πρέπει να εμφανίζεται πάντα με μεγάλα, κόκκινα γράμματα όταν ένας 20χρονος, 25χρονος, 30χρονος παραγγέλνει έναν καφέ από ένα κατάστημα 5 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του.
Ένα από τα πιο γνωστά ρητά είναι το εξής: «Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο». Όλα ξεκινούν πρώτα από εμάς. Πριν παραγγείλεις, πριν σηκώσεις το τηλέφωνο, απλά δες τον καιρό. Βγες στο μπαλκόνι. Ρώτα τον εαυτό σου: «Εγώ θα έβγαινα έτσι έξω για μία απλή βόλτα;».
Και κάνε το σωστό. Το ανθρώπινο. Αυτό που πρέπει. Αυτό που θα ήθελες να κάνουν για σένα.
Είναι τόσο απλό.
