Λένε ότι το πρόσωπο είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Η τοπική κοινωνία του Περιστερίου στην πλειοψηφία της αποτελείται από ανθρώπους του μόχθου, με ευθύτητα, ιδανικά και αξίες. Συχνά θα ακούσεις για την περιστεριώτικη «μαγκιά» (με την καλή έννοια της λέξης) αλλά και τη «γειτονιά» που πλέον δύσκολα συναντάς σε μεγαλουπόλεις.
Τις αξίες αυτές λοιπόν, ο κόσμος του Περιστερίου δεν θα μπορούσε να μην τις έχει μεταλαμπαδεύσει και στις ομάδες της περιοχής του. Διότι αυτό που κατάφερε το απόγευμα του Σαββάτου ο Ατρόμητος απέναντι στον ΠΑΟΚ κατατάσσεται στην ποδοσφαιρική μαγκιά. Απλά και Περιστεριώτικα!
Έπειτα από μια εβδομάδα… μουρμούρας, με τα «παπαγαλάκια» κάθε χρωματισμού να κάνουν λόγο για «φιλικά» παιχνίδια, ο Ατρόμητος έδωσε την καλύτερη απάντηση μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Κοίταξε στα μάτια τον ΠΑΟΚ, την καλύτερη και ποιοτικότερη ομάδα του φετινού πρωταθλήματος και απέσπασε τον βαθμό, (διατηρώντας το αήττητο στο πρωτάθλημα για 9 αγωνιστικές) που τον κράτησε στην δεύτερη θέση της βαθμολογίας.
Το έργο δεν ήταν πρωτόγνωρο για τους ανθρώπους του Ατρομήτου αφού (και) στο παρελθόν η ομάδα είχε κατηγορηθεί ότι είναι «παράρτημα του Ολυμπιακού». Κι ας είχαν κάνει εκείνη την περίοδο οι Περιστεριώτες τις περισσότερες κηδείες στους «ερυθρόλευκους», τόσο εντός όσο και εκτός έδρας από οποιαδήποτε άλλη ομάδα.
Όλη αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα πείσμωσε την ομάδα και κυρίως τον Νταμίρ Κάναντι, ο οποίος το πήρε προσωπικά. Ο Αυστριακός όλη την εβδομάδα πριν από το ματς με τον ΠΑΟΚ έκλεισε τα αυτιά του σε όσα γράφονταν και ακούγονταν, ενώ συνέχισε να δουλεύει προσπαθώντας προετοιμάσει όσο το δυνατό καλύτερα την ομάδα και να διαχειριστεί τις σημαντικές απουσίες.
Παράλληλα, ο Κάναντι προσπάθησε να μεταφέρει το πείσμα και την πίστη του και στους παίκτες. Τους έδωσε να καταλάβουν ότι πρέπει να παίξουν όχι μόνο για αγωνιστικούς λόγους αλλά και για να διατηρήσουν την υστεροφημία της ομάδας αλλά και του κόσμου που την εκπροσωπεί.
Ο κόσμος από την πλευρά του ανταποκρίθηκε και πάλι επάξια (παρά κάποιους κακεντρεχείς που μετατρέπουν τους 350 σε 60), γέμισε το γήπεδο και έδωσε ώθηση στην ομάδα και στα 90 λεπτά. Το τελικό αποτέλεσμα τους δικαίωσε όλους. Όλους εκτός από εκείνους που μιλούσαν για «φιλικά» και «παραρτήματα». Ο Ατρόμητος κατάφερε να κλείσει όλα αυτά τα στόματα.
Εξού και το ξέσπασμα της ομάδας και του κόσμου στο τέλος. Όχι δεν τρελάθηκαν στο Περιστέρι πανηγυρίζοντας σαν να σκότωσαν κάποιο θηρίο ή επειδή πήραν το πρωτάθλημα. Ήταν ξέσπασμα για όλη τη λάσπη που δέχθηκε μια ομάδα και ένας κόσμος που εκπροσωπούν τη γειτονιά τους. Διότι οι εποχές έχουν αλλάξει. Στο Περιστέρι υπάρχει ΜΟΝΟ ο Ατρόμητος και ο ΓΣΠ, εκπρόσωποι μιας κοινωνίας με ιδανικά και αξίες.
Σε ότι αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, ο ΠΑΟΚ χωρίς να έχει καμιά μεγάλη υπεροχή, είχε παραπάνω 2-3 κλασικές ευκαιρίες από τον Ατρόμητο για να πάρει το ματς. Ο Κάναντι ξεπέρασε τις σημαντικές απουσίες, καταφέρνοντας να βγάλει μεγάλο πάθος από τους ποδοσφαιριστές που είχε στη διάθεσή του, ενώ απέδειξε ότι η ομάδα του έχει βάθος και παιδιά που έχουν να δώσουν πολλά.
ΥΓ1. Κρίμα γιατί η «ποδοσφαιρική αλητεία» που επιχείρησε ο Ουγκράι στο 17΄ δεν μετουσιώθηκε σε γκολ για μερικά μόλις εκατοστά. Θα μιλούσαν όλοι για το γκολ της χρονιάς.
ΥΓ2. Το απόγευμα του Σαββάτου άφησε μια γλυκόξινη γεύση λόγω του αποκλεισμού του ΓΣΠ από την συνέχεια του Κυπέλλου.
