Την ώρα που στις τάξεις των αντιπάλων του επικρατεί ένας μικρός χαμούλης για το ποιανού το πέναλτι ήταν ο χιμπατζής και ποιανού ο γορίλας, ενώ γίνονται πραγματάκια δεξιά και αριστερά τόσο σε αγωνιστικό επίπεδο όσο και παρασκηνιακά με τους συσχετισμούς δυνάμεων στις πάλαι ποτέ συμμαχίες, ο Ολυμπιακός συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του. Εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Η πλάκα της υπόθεσης είναι ότι όσο οι γύρω του τρώγονται σαν τα σκυλιά γύρω από μια μπριζόλα, αυτός πλησιάζει με τρόπο τη μπριζόλα πιο πεινασμένος από ποτέ.
Επί χόρτου τώρα, ο πάντα τίμιος ΠΑΣ Γιάννινα κατέβηκε στο Καραϊσκάκη για το μηδέν και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις απέναντι σε καλές ομάδες, έφυγε με το πέντε. Ναι, αυτό το «καλή ομάδα» για τον Ολυμπιακό του Μαρτίνς είναι. Όποιος βλέπει κάτι διαφορετικό από τα μέχρι στιγμής πεπραγμένα, να το εξηγήσει με στοιχεία παρακαλώ. Προσωπικά, όσα είχα να γράψω για όσα έχουμε μέχρι τώρα από τους «ερυθρόλευκους» αυτό το καλοκαίρι, δεδομένης της εποχής και των ριζικών αλλαγών, τα έχω αναφέρει σε προηγούμενες αναρτήσεις.
Η εμφάνιση κόντρα στους Ηπειρώτες απλά με επιβεβαιώνει σε όλα: αυτός ο Ολυμπιακός κοιτάει μόνο μπροστά.
Προς ώρας, η ομάδα έχει καθαρίσει όποιον έχει βρει μπροστά της σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αυτό που λένε «με αυτούς παίζουμε, αυτούς κερδίζουμε». Παρένθεση. Και τους έχει καθαρίσει με τον Καμαρά και τον Μπουχαλάκη για βασικούς χαφ, όχι τον Τουρέ, τον Γκιγιέρμε και τον Νάτχο. Με δύο παιδιά που δεν ήρθαν για να κάνουν... κουμάντο στη μεσαία γραμμή της ομάδας, αλλά για να βοηθούν όποτε χρειάζεται. Αμφότεροι όμως, έχουν δείξει ότι όποιος θέλει να λογίζεται για βασικός, θα πρέπει να το αποδείξει μέσα στο γήπεδο καθότι μέχρι τώρα και οι δύο είναι απλά άψογοι. Κλείνει η παρένθεση.
Από εκεί και πέρα, για το φινάλε της μεταγραφικής περιόδου, η διοίκηση και ο Βαγγέλης Μαρινάκης κράτησαν τα καλύτερα. Το ρόστερ ολοκληρώθηκε με τρεις σημαντικές προσθήκες, τον Ζοζέ Σα στο τέρμα, τον Ματίας Ναχουέλ (ή Ναουέλ πιο σωστά) στα εξτρέμ και ένα ακόμη σχετικά ταλαντούχο παιδί στα χαφ, με αξιόλογη καριέρα.
Μια μεταγραφή ελεύθερου παίκτη που φυσικά δεν κόστισε και πολλά στον Ολυμπιακό «ως συνήθως» και που άλλωστε θα καλυφθεί πλήρως αφενός από το μαζικό... ξεφόρτωμα στο ρόστερ του, αφετέρου από τα δεκάδες εκατομμύρια του Champions League.
Τι εννοείς Βύρνα ότι ήρθαν συνολικά 24 νέοι παίκτες και δεν παίζει Champions League;
Εντάξει κόβω την ειρωνεία. Δεν είναι το στυλ μου άλλωστε (γελάνε: εδώ).
Ο Γιάγια Τουρέ ήρθε στον Ολυμπιακό στα 35 του και κόστισε τα εξής: 2,5 εκατ. ευρώ το χρόνο για 2 χρόνια συμβολαίου. Συν, 2 εκατ. ευρώ σαν bonus υπογραφής. Αυτά τα ποσά «καθαρά». Συν, την προμήθεια του μάνατζερ, συνήθως στο 10% των συνολικών ποσών. Συν ένα 45% που θα πάει στην Εφορία και θα καλυφθεί από τον σύλλογο. Όλα αυτά εννοείται βάσει πληροφοριών, αφού ο σύλλογος δεν έχει δώσει κάποια επίσημη ενημέρωση. Φυσικά, μπορεί και να μην ισχύουν όλα αυτά και ο Τουρέ να ήρθε να παίξει στον Ολυμπιακό με 200 χιλιάρικα γιατί διαφορετικά θα δυσκολευόταν να βρει ομάδα ως υπερήλικας, υπέρβαρος, ή... υπερσυντέλικος και δεν ξέρω 'γω τι άλλο θα «μάθουμε» από τους τρολάδες που προς το παρόν φυσάνε και δεν κρυώνει.
Σε κάθε περίπτωση, όσο θα κοστίσει ο Τουρέ για δύο χρόνια στον Ολυμπιακό, είναι πάνω – κάτω όσα θα πάρει ο σύλλογος από όλη τη φετινή του πορεία στο Europa League, ακόμη κι αν το... πάρει. Την ίδια ώρα που οι φετινοί βασικοί αντίπαλοί του, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ, αντιλαμβάνονται ίσως τώρα ότι είναι εύκολο να κράζεις όλα τα χρόνια από την ασφάλεια του καναπέ σου και να λες ότι «με τα λεφτά του Champions League ξέρω και εγώ να φτιάχνω ομαδάρες και να παίρνω Τουρέδες και παιχταράδες»* όμως στην πράξη τα πράγματα είναι ελαφρώς διαφορετικά.
* παραδοσιακή ατάκα μέσου παράγοντα Super League.
Στην πράξη, ο ένας επιστρέφει στην κατάκτηση του τίτλου μετά την Ιουρασική περίοδο και έπειτα στους ομίλους του Champions League -με σόλο market pool- όμως χάνει ένα μάτσο βασικούς και στο φινάλε κάνει το μπαμ με Γιαννιώτα. Ο άλλος, αντιμετωπίζει ακόμη ένα θέμα με το να συμμετάσχει στη συγκεκριμένη διοργάνωση που δίνει τα πολλά λεφτά.
Το εντυπωσιακό της όλης υπόθεσης, είναι ότι ο Τουρέ ήταν η πιο... άχρηστη από όλες τις μεταγραφές. Στην κυριολεξία, αφού αυτή του κεντρικού χαφ ήδη ήταν η πιο γεμάτη θέση στο ρόστερ. Είναι βέβαιο ότι ο Μαρινάκης δεν κάνει φέτος οικονομική υπέρβαση για τον Τουρέ επειδή τον ζήτησε ο Μαρτίνς ή επειδή είχε κενό η ομάδα στα χαφ ή επειδή απλά είναι παιχταράς από τους λίγους. Τον φέρνει απλά για να τον... τρίψει στη μούρη των αντιπάλων του. Για να τους δείξει ότι όσες τρίτες, τέταρτες ή πέμπτες θέσεις και να ακολουθήσουν, το στάτους του Ολυμπιακού, σαν σύλλογος, σε όλα τα επίπεδα, παραμένει ακόμη -και θα παραμείνει- πολύ μπροστά από τον εγχώριο ανταγωνισμό. Για να τους δείξει ότι, όταν αυτός είναι όπως πρέπει να είναι, οι υπόλοιποι είναι αυτοί που θα πρέπει να κάνουν τις υπερβάσεις για να τον ξεπερνούν. Αγωνιστικές και οικονομικές.
Ο Γιάγια δηλώνει διψασμένος για μπάλα και τίτλους, προειδοποιεί πως θα κρύβει τον ήλιο στους αντίπαλους χαφ για αρκετά χρόνια ακόμη και έρχεται απλά ως το κερασάκι σε ένα μυθικό καλοκαίρι του Ολυμπιακού σε επίπεδο προετοιμασίας, σχεδιασμού και εκτέλεσής τους. Μετά από 24 προσθήκες, 31 -μέχρι τώρα- αποχωρήσεις (και άλλες 15, παιδιών από τις ακαδημίες και την ομάδα Νέων), με νέο προπονητή που ξεκίνησε τη δουλειά χωρίς καν να ξέρει ποιους θα βρίσκει κάθε πρωί στην προπόνηση, με δύο ευρωπαϊκούς προκριματικούς γύρους, η καρδιά της ομάδας εξακολουθεί να χτυπάει δυνατά.
Αυτή η υγεία που βγάζει ξανά σε όλα τα επίπεδα και που έχει μεταφερθεί πλήρως και στην εξέδρα, αυτή η αισιοδοξία, αυτή η προσμονή για το επόμενο παιχνίδι. αυτό το χειροκρότημα σε κάθε ενέργεια του χ παίκτη, ας γίνουν επιτέλους ξανά ο κανόνας. Και ας γίνουν κανόνας ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων.
Δεν βαρεθήκατε ακόμη τη φαγωμάρα και τη γκρίνια για κάθε πιθανό και απίθανο λόγο;
