Ναι, υπήρχαν ένα σωρό λόγοι που «μύριζε» γκέλα στα Χανιά. Και πριν το ματς και στη διάρκειά του. Από τις σοβαρές απουσίες σε κομβικές θέσεις, και την έλλειψη φρεσκάδας μετά την υπερπροσπάθεια της Πέμπτης, έως την ψαγμένη διαχείριση του ματς από τον Παράσχο και τις καλές ευκαιρίες τους στις οποίες είπε «όχι» ο Βλαχοδήμος.
Βεβαίως και από τα λάθη διαιτητή και βοηθών που… όλως τυχαίως ήταν ξανά σε βάρος σου και επηρέασαν/αλλοίωσαν την εικόνα και τις ισορροπίες του παιχνιδιού, κάτι που παρουσιάστηκε αναλυτικά στο άρθρο μετά το παιχνίδι. Αλλά στην Ελλάδα έχει «καθιερωθεί» πως άμα δεν παίζεις καλά απαγορεύεται να μιλάς για οτιδήποτε άλλο πέρα από το… χάλι σου, γιατί θα χαρακτηριστείς γκρινιάρης , γραφικός ή ότι απλά καλύπτεις καταστάσεις.
Τα παραπάνω τα συζητάμε, όπως φυσικά και το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός είχε δεδομένα την πιο δύσκολη αποστολή σε σχέση με τους άλλους τρεις υποψήφιους διεκδικητές του φετινού τίτλου. Όλα αυτά όμως ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ από τη στιγμή που κατάφερες να βρεις ένα γκολ στο τελευταίο 20άλεπτο και να πάρεις κεφάλι στο σκορ. Και μάλιστα όχι απλό γκολ, αλλά… γκολάρα από τον Τσάβες τον «αληταρά». Ένα γκολ που αρκούσε για να σου δώσει τη νίκη αλλά και για να σε έχει μέσα στην… τρέλα (άντε, πείτε το και έτσι) για ολόκληρη την εβδομάδα. Ιδανικό ντεμπούτο, ιδανικό σενάριο. Σκεφτόσασταν τίποτα καλύτερο; Κι όμως στράβωσε.
Αυτό το ματς λοιπόν, αφού σου έκατσε όπως σου έκατσε, απαγορεύεται να μην το κερδίσεις ρε αδερφέ. Δεν είναι δυνατόν να τρως τόσο γρήγορα την ισοφάριση και ενώ προηγουμένως έχεις βάλει και τρίτο χαφ για να κρατήσεις τον έλεγχο και το κέντρο. Την καταπίνεις τη μπάλα, παίζεις με το ρολόι, δεν ξέρω τι διάολο άλλο κάνεις αλλά βαθμό δεν χάνεις από αυτούς. ΟΚ, το έπαθες και με την Μπιλμπάο την Πέμπτη, αλλά ο Πλατανιάς δεν είναι Μπιλμπάο, μην μπερδευόμαστε. Εξ ου και η τσαντίλα του Μαρίνου μετά τη λήξη του ματς. Και με τους Βάσκους ήταν τρελαμένος ο κόουτς, αλλά εκεί πες πως τρελάθηκε γιατί δεν έγινε η υπέρβαση, σε ένα μέχρι το 60 τέλειο στα πάντα παιχνίδι. Εδώ μιλάμε απλά για το καθήκον σου.
ΠΡΟΣΟΧΗ, δεν αλλάζω ούτε λέξη σε όσα έχω γράψει περί της πεποίθησής μου ότι από τον φετινό Παναθηναϊκό θα δούμε ωραία πραγματάκια. Ειδατε και μόνοι σας τι έγινε στο γκολ και πως χάθηκε το τόπι από τον Λουτσιάνο και τον Τσάβες. Αυτό ήταν μια σκηνή από τα… προσεχώς αφού είναι δεδομένο πως θα την ξαναδούμε. Και θα μπουν κι άλλοι στο κάδρο, αυτό είναι το μόνο βέβαιο διότι από τη μέση και μπροστά έχεις πολύ ποιότητα – έρχεται και ο Βίγια, ενώ γενικότερα «γεμίζεις» έστω και με καθυστέρηση την οποία πληρώνεις διότι(ακόμη) δεν έχεις βάθος για ροτέισον, ούτε για να καλύψεις τους τραυματισμούς.
Δεν θα σας κρύβω επίσης ότι μετά από τα δύο τελευταία ματς έχω σκάσει. Μιλάμε για τον ορισμό της «χαμένης ευκαιρίας» και μιλάμε πλέον και για ένα ξεκίνημα με την πλάτη στον τοίχο. Η Ευρώπη κατά 99% έχει πετάξει και στο πρωτάθλημα είσαι με το καλημέρα στα σχοινιά. Όχι γιατί έχασες δύο αλλά… τέσσερις βαθμούς αν προσθέσεις και τους -2 για τα περσινά καραγκιοζιλίκια στη Λεωφόρο. Αύγουστο μήνα όλα αυτά…
Αν κάτι μου άρεσε τουλάχιστον μέσα σε αυτή τη μαυρίλα ήταν η αντίδραση και η νοοτροπία του προπονητή. Ούτε δικαιολογίες έψαξε, παρότι θα έβρισκε εύκολα, ούτε τα «δεν πειράζει» άρχισε. Πειράζει και… παραπειράζει και το ξέρει καλύτερα από τον καθένα ο Μαρίνος. Πρέπει να μάθει να τα κερδίζει αυτά τα ματς ο Παναθηναϊκός, ειδικά μακριά από την έδρα του. Το είδαμε και πέρσι αρκετές φορές αυτό το φαινόμενο – ακόμη και στα καλά σου διαστήματα. Είτε να παίζεις και να μην σκοτώνεις τον αντίπαλό σου, είτε να μην μπορείς να είσαι κυνικός στην κακή σου μέρα.
Το ξέρει αυτό ο Ουζουνίδης, το έχει επισημάνει καιρό γι’αυτό και πασχίζει να το αλλάξει και να γίνουν τα πράγματα όπως τα θέλει. Σίγουρα αν είχε περισσότερες λύσεις και βάθος το πράγμα θα ήταν πιο εύκολο, αν και βασικά είναι θέμα διαχείρισης, συγκέντρωσης και νοοτροπίας.
Τέλος πάντων το κακό έγινε και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Εστω και από το -4 είναι ακόμη πολύ νωρίς και πάμε παρακάτω. Απλά για το επίπεδο της δουλειάς που γίνεται είναι κρίμα καθώς στο τέλος της ημέρας δεν παίρνεις αυτό που πραγματικά αξίζεις. Εννοείται πως με άλλον αντίπαλο στη Λεωφόρο ή με μια «ανθρώπινη» κλήρωση στα προκριματικά θα κάναμε τώρα άλλη κουβέντα, ωστόσο το κακό είναι πως ότι γράφει δεν ξεγράφει.
ΥΓ: Είναι αυτονόητο πως μόλις τελειώσει η μεταγραφή του Ινσούα, αν μπορέσεις να κάνεις άλλη κίνηση θα πρέπει να είναι στη θέση του στόπερ. Ηδη το έχεις πληρώσει ακριβά.
