Μετά από μια εικοσαετία σε αυτή τη δουλειά, μπορώ με επιχειρήματα και αμέτρητα παραδείγματα να πείσω και τον άπιστο Θωμά ότι το επάγγελμα του αθλητικού συντάκτη ...δεν είναι επάγγελμα αθλητικού συντάκτη. Τι εννοώ;
Αθλητικός συντάκτης, υπό φυσιολογικές συνθήκες (και προφανώς σε ...άλλες χώρες και όχι στην Ελλάδα των -μονίμως- «ειδικών συνθηκών»), σημαίνει ρεπορτάζ, αποδυτήρια, δηλώσεις, μεταγραφές, αγώνες και άλλα τέτοια σεμνά και ταπεινά, που έλεγε και μια ψυχή.
Στην Ελλάδα ο αθλητικός συντάκτης πάει στο γήπεδο και...
-δεν ξέρει αν θα γίνει ο αγώνας
-δεν ξέρει πότε θα αρχίσει και πότε θα τελειώσει ο αγώνας (αν γίνει)
-είναι χρήσιμο να φοράει κράνος για τις διόλου σπάνιες περιπτώσεις που μετατρέπεται σε πολεμικό ανταποκριτή
-είναι χρήσιμο να φοράει κράνος και πανοπλία για τις επίσης αρκετές πιθανότητες που υπάρχουν να φάει ξύλο κατόπιν παραγγελίας
-δεν ξέρει αν οι κανονισμοί που γράφουν τα διεθνή κιτάπια ισχύουν και στην Ελλάδα και αν ισχύουν για όλες τις ομάδες ή αν κάποιες ομάδες δικαιούνται διαφορετική - ευνοϊκή αντιμετώπιση
-ξέρει ποιος είναι ο διαιτητής, τι δουλειά κάνει, πού έχει μαγαζί, τι ομάδα ήταν μικρός, τι ομάδα είναι μεγάλος και τι τον έχει τον Αριστείδη Σταθόπουλο
-ξέρει τον Αριστείδη Σταθόπουλο, τον Μάνο Γαβριηλίδη, τον Θανάση Μπουτζιώλη και τον ...Θανάση Πολυκανδριώτη (έχει και νταλκάδες με τόσα που περνάει)
Επίσης, ο καλός αθλητικός συντάκτης οφείλει να γνωρίζει όλους τους πολιτικούς (τι ομάδα είναι ο καθένας και ποιος μεγαλοεπιχειρηματίας - εν δυνάμει ποδοσφαιρικός παράγοντας μπορεί να βρίσκεται από πίσω τους), όλους τους δικαστικούς λειτουργούς και όλες τις δικογραφίες περί «εγκληματικών», «τρομακρατικών» και άλλων οργανώσεων, όλα τα σαΐνια του αστυνομικού ρεπορτάζ, ποιοι κυνηγάνε να «πλακώσουν» τον πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή που έπαιξε παράνομα (αδήλωτος) σε αγώνα τοπικού πρωταθλήματος κι έδειρε τους αντιπάλους του, αλλά και τον κουρνάζο τον τελώνη του βαποριού από την Περσία.
Αυτά και άλλα πολλά οφείλει να γνωρίζει (ή ...να μη γνωρίζει, για να μη χρειάζεται πανοπλία - βλ. παραπάνω) ο -με εισαγωγικά πλέον- «αθλητικός συντάκτης». Ο οποίος, άμα δεν ξέρει τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος ή τι θέση παίζει ο ...τερματοφύλακας, δεν διαπράττει και κανένα έγκλημα. Αρκεί να ξέρει τον Αριστείδη Σταθόπουλο...
Θα αναρωτηθείτε πιθανότατα ...με ποια αφορμή μπήκα στη διαδικασία να γράψω έτσι, στα γρήγορα, τους προβληματισμούς μιας εικοσαετίας. Ίσως ένα -ευτυχώς ήπιο- καρδιακό επεισόδιο που με κατέβασε από το συννεφάκι του ευσυνείδητου «αθλητικού συντάκτη» (ναι, ξέρω ποιος είναι ο Αριστείδης Σταθόπουλος). Πιθανότατα, όμως, με ώθησε η σημερινή κλήρωση για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας. Μια κλήρωση. Από αυτή που σε άλλες χώρες βάζουν οκτώ μπαλάκια σε μια κληρωτίδα και τα τραβάνε με τη σειρά μέχρι να προκύψουν τα τέσσερα ζευγάρια. Μια κλήρωση...
Ξέρετε τι θα πει «κλήρωση» για τον «αθλητικό συντάκτη» στην Ελλάδα;
-Ποιος θα βγάλει ανακοίνωση από πριν, για να αμφισβητήσει την προηγούμενη κλήρωση, στην οποία ομολογουμένως είχε γίνει μπάχαλο;
-Ποιος θα στηρίξει την ανακοίνωση και ποιος θα την απορρίψει;
-Ποιος θα τραβήξει τα μπαλάκια;
-Ποιοι θα θέλουν να τραβήξουν τα μπαλάκια;
-Πόσο κρύα ή ζεστά θα είναι τα μπαλάκια;
-Αν ένα μπαλάκι είναι σε θερμοκρασία δωματίου κι άλλο ένα σε θερμοκρασία ψυγείου, ποιος ...χάλασε τον κλιματισμό;
Κι άμα βγει ντέρμπι, τι κάνουμε; Φοράμε κράνος, πανοπλία και πάμε στο γήπεδο χωρίς να ξέρουμε αν θα αρχίσει ο αγώνας, αλλά γνωρίζοντας όλα όσα ανέφερα στο ξεκίνημα του κειμένου.
Και πήγε ο άλλος κι έκανε ταινία το φόβο του τερματοφύλακα. Με το δικό μου το φόβο, ρε φίλε, τι θα γίνει;
Για την ώρα, πάλι καλά που τα μπαλάκια ήταν όλα σε θερμοκρασία δωματίου!
