Αν η μπάλα ήταν λογιστικά μαθηματικά, αν το ποδόσφαιρο ήταν 1+1=2, τότε ο ΠΑΟΚ δεν θα έπρεπε καν να κατεβεί στην Αθήνα για τον τελικό, θα έπρεπε να υπάρχει άμεσος διορισμός του κυπελλούχου.
Αν στο ποδόσφαιρο κέρδιζε πάντα ο ισχυρότερος, ο πλουσιότερος, ο ποιοτικότερος, τότε δεν θα έπρεπε να κυλάει η μπάλα στο χορτάρι. Απλώς θα μετρούσαν τα μπάτζετ των δύο ομάδων και η νίκη κατοχυρωνόταν απευθείας σε αυτόν που ξοδεύει τα πιο πολλά.
Τι είναι αυτό που δίνει τύχη στον ΠΑΟΚ απέναντι στον Ολυμπιακό που έχει φέτος 32 νίκες φέτος και μόλις 2 ήττες σε 42 παιχνίδια εντός συνόρων;
Τι είναι αυτό που δίνει ελπίδα στον ΠΑΟΚ του ενός πρωταθλήματος τα τελευταία 35 χρόνια, απέναντι στον Ολυμπιακό των 21 στα τελευταία 25 χρόνια;
Πως γίνεται να κανείς να μην ξεγράφει τον ΠΑΟΚ, που παίζει ουσιαστικά στο σπίτι του αντιπάλου του, για… νιοστή φορά σε τελικό κυπέλλου;
Πως γίνεται να μην ξεγράφει κανείς τον ΠΑΟΚ, παρότι έχει να αντιμετωπίσει την ομάδα με την πιο παραγωγική επίθεση, την πιο αποτελεσματική άμυνα και η οποία είχε στις τάξεις της τον πρώτο σκόρερ και τον πρώτο πασέρ του πρωταθλήματος;
Ναι, είναι ένας τελικός και σε έναν τελικό όλα γίνονται, είναι ένα παιχνίδι όπου όλα μπορεί να συμβούν, κλισέ, κοινοτοπίες, μπλα, μπλα, μπλα…
Όχι, δεν είναι αυτό. Το μόνο που μπορεί να εξισορροπήσει την τραμπάλα είναι αυτό το διαπεραστικό, το σκιαχτικό βλέμμα του canario, στο οποίο τόσο εύστοχα επικεντρώθηκε το επικοινωνιακό τιμ των ασπρόμαυρων.
Αυτό το μάτι που γυαλίζει. Η δίψα, η λύσσα, η ένθεη μανία για την κούπα. Η διάθεση να δώσεις και την τελευταία ικμάδα από αυτό που έχεις μέσα σου. Η προσήλωση. Η θυσία. Η τρέλα.
Αρκεί αυτό από μόνο του για να κερδίσει κάποιος; Όχι. Η ποιότητα τις περισσότερες φορές θα νικά την θέληση. Η θέληση όμως μπορεί να βραχυκυκλώσει την ποιότητα. Κι αν γίνει αυτό, η θέληση, το νεύρο, το πάθος, η ένταση σε ένα βράδυ μπορεί να καταπιεί τους πάντες και τα πάντα, να κινήσει γη και ουρανό.
Οι δύο ομάδες θα προσέλθουν από διαφορετική οδό στο ΟΑΚΑ κι αυτό δεν αφορά τις λεωφόρους που θα πάρουν οι οδηγοί των λεωφορείων τους. Ο Ολυμπιακός -παραδόξως- επέλεξε την εγκράτεια, την απομόνωση, την σιωπή, την σιγή ασυρμάτου. Οι τόνοι παρέμειναν χαμηλά, τα στόματα ήταν «ραμμένα» και τα Μέσα προτίμησαν να εστιάσουν στον τελικό του γυναικείου μπάσκετ.
Ο ΠΑΟΚ άνοιξε τις πόρτες της Τούμπας, ήταν αδύνατον να τις κρατήσει πια κλειστές, ο κόσμος θα έβρισκε τρόπο να μπει μέσα -η λάβα δεν σταματιέται. Όχι, στο γήπεδο δεν πήγαν μόνο πιτσιρικάδες ή συνδεσμίτες. Πήγαν όσοι παίρνουν οξυγόνο από τον Δικέφαλο, όσοι ζουν για αυτόν, όπως ο Γιαννάκης, όπως η κυρία με την μάσκα. Άνθρωποι που η ζωή τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτά που κάνει ή δεν κάνει ο ΠΑΟΚ στο γήπεδο. Άνθρωποι που ασφυκτιούσαν δίχως μέσα τους αυτή την ιδιαίτερη μυρωδιά του γηπέδου.
Για τον Ολυμπιακό είναι ένας ακόμα τελικός. Για τον ΠΑΟΚ είναι Ο ΤΕΛΙΚΟΣ.
Για τον Ολυμπιακό η κατάκτηση του κυπέλλου μοιάζει με υποχρέωση. Για τον ΠΑΟΚ είναι ανάγκη.
Ο Ολυμπιακός έχει λίγα να κερδίσει και πολλά να χάσει. Ο ΠΑΟΚ έχει λίγα να χάσει και πολλά να κερδίσει.
Είναι ένας τελικός και σε τέτοια παιχνίδια, η εξυπνάδα μετρά πολύ περισσότερο από τα τρεξίματα. Η διαχείριση έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από την φόρμα. Η μέρα έχει παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο από την προϊστορία. Η προσωπικότητα, η εμπειρία, το know how των τελικών είναι χρησιμότερος σύμμαχος από ότι οι επιδόσεις μέσα στην σεζόν.
Πάνω από όλα, όμως, είναι αυτό το βλέμμα. Αυτό το βλέμμα που κάνει την ψυχή να πυρακτώνεται και να φλέγεται από επιθυμία.
Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη...
