Είναι δυνατόν να διεξάγονται τελικοί πρωταθλήματος μεταξύ δύο κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης και το ενδιαφέρον να είναι εκτός γηπέδου; Όχι μόνο είναι δυνατόν αλλά φαίνεται πως είναι σχεδιασμένο εξ αρχής να συμβεί αυτό. Και αυτό γίνεται διότι ορισμένοι τα θέλουν μόνα - ζυγά δικά τους, με οποιοδήποτε τρόπο μάλιστα. Και δεν είναι κάτι καινούριο, είναι κάτι που χρόνια τώρα το γνωρίζουν άπαντες.
Λίγες ημέρες μετά από μια μεγάλη επιτυχία θα ανέμενε κανείς πως αυτό θα ήταν από μόνο του αρκετό να δώσει ώθηση για να έρθει ακόμη μια. Ωστόσο αντί να υπάρξει αυτό, το φίλαθλο κοινό γίνεται μάρτυρας μιας αρρωστημένης κατάστασης που μόνο απέχθεια μπορεί να φέρει. Διότι στο πρώτο κιόλας παιχνίδι της σειράς οι γνωστοί - άγνωστοι φρόντισαν το αποτέλεσμα να κριθεί από καλοκουρδισμένες και εκπαιδευμένες σφυρίχτρες.
Αν είσαι άξια πρωταθλητής Ευρώπης και έφτασες ως εκεί χωρίς κάποια βοήθεια δεν χρειάζεσαι τις υπηρεσίες κανενός πέραν της καλής απόδοσης των παικτών σου. Ούτε χρειάζεται να σε στοιχειώνουν φαντάσματα προ 13 ετών, αφού από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Γιατί σε μόλις 40 λεπτά αγώνα, και άλλα τόσα συνεντεύξεων Τύπου, το μόνο που είδαμε έως τώρα είναι άγχος, φόβος, έπαρση, απωθημένα και στοχευμένες κινήσεις.
Με αυτόν τον τρόπο έχει φτάσει μια σειρά τελικών να μοιάζει με σχολική κόντρα πρωταθλήματος. Σαν αυτές που επειδή ο πατέρας γνωρίζει τον Διευθυντή της Δευτεροβάθμιας και έχει βαρεθεί να βλέπει το παιδί του να χάνει αποφασίζει να τον βάλει στην εξίσωση για να πάρει αυτό που θέλει. Ασχέτως που το παιδί μεγάλωσε φαίνεται πως χωρίς το κατάλληλο boost δεν μπορεί να νικήσει. Και από το να του μείνει απωθημένο κάποιος πρέπει να βάλει το χεράκι του και να του δώσει στα χέρια την κούπα. Το παιδί θα χαρεί αλλά μέσα του ξέρει πως δεν την πήρε με την αξία του.
Ο Παναθηναϊκός πήγε να παίξει στην έδρα του «κατά γενική ομολογία όλης της Ευρώπης» άξιου πρωταθλητή. Τον κοίταξε κατάματα, γύρισε από το -17 και σκόρπισε πανικό. Και επειδή όλοι ξέρουν τι σημαίνει όταν ο Παναθηναϊκός σκορπάει πανικό, έγινε η παρέμβαση που χρειαζόταν για να μην υπάρξουν τα χειρότερα. Δεν θα πω με χειρουργικές κινήσεις γιατί αυτό απαιτεί καλά προσεγμένες λεπτομέρειες και εδώ μιλάμε για επέμβαση που θυμίζει τομή σκωληκοειδίτιδας την δεκαετία του '60.
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτεί κάποιος ότι υπάρχουν καλύτερες ομάδες από την δική του και να αφήσει τον αγώνα να παιχτεί μεταξύ των αθλητών; Μάλλον επειδή η ήττα στα ίδια δεν αντέχεται και ξυπνά μνήμες άλλης εποχής. Και τελικά όχι μόνο δεν βλέπουμε μπάσκετ αλλά είναι σα να έχουμε κλείσει με το ζόρι καλές θέσεις σε θεατρικό μονόλογο και ενώ έχουμε δει ότι οι κριτικές είναι κάκιστες.
Και επειδή δεν μας φτάνει η πρώτη παράσταση, θα πάμε να δούμε ακόμη μια, με την ελπίδα να έχει αλλάξει λίγο το σενάριο μήπως και αλλάξουμε και εμείς γνώμη.
Ωστόσο όλοι ξέρουμε καλά πως όταν κάτι έχει προετοιμαστεί από καιρό δύσκολα θα αλλάξει, αφού όλοι έχουν βολευτεί με αυτό και είναι κάτι που συμφέρει, και ας ξέρει ο ηθοποιός ότι το χειροκρότημα θα είναι και αυτή την φορά ψεύτικο, σαν αμερικανική comedy του '90.
