Οι εξελίξεις στο θέμα Τόμας Γουόκαπ, τρέχουν. Εσφαλμένα παρουσιάζονται σαν «βόμβες». Τη στιγμή που η κατσαρόλα είχε μπει καιρό στο αναμμένο μάτι, έβραζε, απλά δεν δινόταν η σημασία που έπρεπε.
Στην «Magic Euroleague» είχατε ακούσει για τις κινήσεις του Τεξανού. Ειδικά αναφορικά με την απροθυμία του να είναι στην πρώτη συγκέντρωση του Ολυμπιακού, ξεκινώντας προετοιμασία με την ομάδα που αγωνιζόταν μέχρι τον Ιούνιο. Από εδώ και πέρα, θα δούμε τι φανέλα θα φορά. Το τι θέλει, είναι πλέον ξεκάθαρο.
Ερχόμαστε στο σημείο όπου το ερώτημα είναι ένα: Ποιος αισθάνεται περισσότερο εκτεθειμένος, ο Ολυμπιακός ή η Εθνική ομάδα. Η ΕΟΚ του Λιόλιου καλύτερα, γιατί είναι ντροπιαστικό να συνδέουμε την ιστορία και το όνομα της επίσημης αγαπημένης, με το σύστημα ενός ανθρώπου.
Η συμμαχία λιμανιού-Ομοσπονδίας, δημιούργησε ένα «τέρας». Το έθρεψε, το μεγάλωσε στα γόνατα, το κακόμαθε. Για να γίνει το μαχαίρι που καρφώθηκε στην πλάτη και των δύο φίλων.
Ο Γουόκαπ πρώτα διέλυσε την Εθνική ομάδα, πλέον διαλύει και το αφήγημα του Ολυμπιακού. Της εικόνας που τόσο καιρό «πούλαγε» προς τα έξω. Της «οικογένειας», του κομμουνιστικού μοντέλου «όλοι είναι ίσοι» μέχρι να πάρει την Ευρωλίγκα το 24 ο Παναθηναϊκός, του «όλοι θέλουν να παίξουν για τον Μπαρτζώκα».
Ρεζίλεψαν το ίδιο το κράτος ζητώντας να πάρει διαβατήριο. Έβγαλαν στη φόρα επιστολές, με τους όρους να μην τηρούνται ούτε στο ελάχιστο. Χωρίς κανείς τους να τολμά να πράξει τα απαραίτητα.
Η ΕΟΚ του Λιόλιου θα πήγαινε κόντρα στον Ολυμπιακό. Δεν γινόταν ποτέ να το κάνει αυτό. Το πέπλο προστασίας του λιμανιού, προστάτεψε τον Γουόκαπ.
Την ίδια ώρα η Εθνική δεν είχε τον νατουραλιζέ που χρειαζόταν. Παρά μόνο έναν παίκτη για συγκεκριμένες καταστάσεις. Ώσπου κι αυτόν τον έχασε. Γιατί έτσι γούσταρε.
Δύο χρόνια απών από τη γαλανόλευκη. Με τους υπόλοιπους διεθνείς να βλέπουν πως δεν κατεβαίνει αυτός που έχει συμβατική υποχρέωση για να έχει την ίδια την υπηκοότητα. Γιατί εκείνοι να… σκιστούν; Για ποιον; Για αυτούς που χαϊδεύουν τον Γουόκαπ;
Πόσους και πόσους παικταράδες θα μπορούσαν να έχουν κάνει Έλληνες. Για να αλλάξουν επίπεδο την Εθνική. Ο Λιόλιος επέλεξε τον Γουόκαπ. Και του διέλυσε την ομάδα.
Τα ίδια και χειρότερα στον Ολυμπιακό. Προστάτευαν τον Γουόκαπ. Πριν γίνει Έλληνας, του έδωσαν νέο συμβόλαιο πολυετές. Δεν ενίσχυαν το ρόστερ τους, για να μη χάσει τη θέση του ο Τεξανός.
Τον στήριξαν και τον έκαναν ήρωα στην απρεπέστατη συμπεριφορά απέναντι στον Σλούκα. Οι διαιτητές άφηναν μέχρι και τάκλιν χωρίς να σφυρίζουν φάουλ. Έτσι τον έκαναν να είναι από τους καλύτερους αμυντικούς στα γκαρντ. Δεν θα μπορούσε να συμπεριληφθεί σε άλλη κατηγορία ως ένας απ’ τους καλύτερους βλέπετε.
Ανέβαζαν τη φωτογραφία του από προσβλητική ορκωμοσία στο στρατό, με αθλητικά παπούτσια. Ως τοξική αναφορά στον Γιαννακόπουλο.
Δεν μίλησε κανείς όταν ανέβαζε ο ίδιος ο Γουόκαπ τον εαυτό του σε ρόλο οπλαρχηγού της επανάστασης του 1821.
Άφηναν όλοι μαζί το… φίδι να μεγαλώνει στον κόρφο τους. Γελώντας ειρωνικά και κοροϊδευτικά, θεωρώντας πως νίκησαν τους πάντες. Πίστευαν πως είχαν κατατροπώσει όσους διαφωνούσαν για τα αυτονόητα στις υποθέσεις αυτές.
Ώσπου ήρθε ο «Θωμάς» να ακυρώσει αυτό που ο Ολυμπιακός «έχτιζε» εδώ και χρόνια. Την περίφημη «οικογένεια». Τη μία γροθιά. Βγάζοντας προς τα έξω την πραγματική εικόνα της ομάδας του Μπαρτζώκα.
Ούτε αυτόν σεβάστηκε. Εκείνον που τον στήριξε όσο κανέναν άλλο παίκτη. Σπανούλης, Πρίντεζης, Σλούκας, δεν είχαν ούτε το 1/10 της συμπεριφοράς που απόλαυσε ο Τεξανός. Για να τους τα γυρίσει όλα στο πρόσωπο, σαν πραγματική πατσαβούρα. Ξυπνώντας τους απ’ το όνειρο που ζούσαν.
Ας προσέχατε. Έτσι τον μάθατε. Αυτά έβλεπε. Απολάμβανα εύκολα, κέρδιζε εύκολα, τον ανέχονταν οι πάντες, είχε προνόμια που δεν του άρμοζαν αθλητικά. Αισθάνθηκε πως είναι όντως υπερπαίκτης.
Για την πάρτη του καλά κάνει. Εθνική Ελλάδας και Ολυμπιακός, έμειναν σαν τους βλάκες να μην ξέρουν από που τους ήρθε.
Αχρείαστο το σοκ. Με τους δάσκαλους που κάθισε, αυτά τα «ελληνικά» έμαθε. Τα εφάρμοσε πιστά και δημιούργησε τεράστιες πληγές σε Εθνική και Ολυμπιακό.
