Η φετινή Ευρωλίγκα και συνάμα η δεύτερη θητεία του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο του Παναθηναϊκού, δεν ξεκίνησε πάνω σε δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά σχεδόν με τις αντίθετες συνθήκες. Κώστας Σλούκας, Κέντρικ Ναν, Νάιτζελ Χέιζ Ντέιβις, Μουσταφά Φαλ και εσχάτως Χουάντσο Ερνανγκόμεθ βρίσκονται στα «πιτς». Οι πέντε τους θα μπορούσαν να κατακτήσουν το βαρύτιμο τρόπαιο ακόμα και «χωρίς προπονητή».
Εντός εισαγωγικών φυσικά η φράση. Διότι ο προπονητής, ιδιαίτερα σε ομάδες τέτοιου βεληνεκούς, είναι πάντοτε το Α και το Ω. Και αν αυτός είναι ταυτόχρονα και παιδαγωγός, ακόμα καλύτερα. Κι αν τον λένε Ζέλικο Ομπράντοβιτς, τελειότατα.
Ο Ζοτς στη Media Day, πριν το ματς με την Βιλερμπάν ήταν λακωνικός αλλά σαφέστατος. «Έχουμε πολλές απουσίες, αλλά δεν θα κλάψουμε γι' αυτές», τόνισε στέλνοντας το «μήνυμα». Όπως μάθαμε χθες στην «Μagic Euroleague», η ήττα από τον ΠΑΟΚ στον ημιτελικό του σούπερ καπ, τον βρήκε την επομένη κιόλας στο γραφείο του στο ΟΑΚΑ. Όσοι προσήλθαν στην... προγραμματισμένη προπόνηση, που μάλιστα δεν ήταν τόσο προγραμματισμένη ακριβώς αλλά προαιρετική, τον είδαν ΕΚΕΙ. Αυτόν, πρώτον από όλους.
Το παιχνίδι απέναντι στην Βιλερμπάν, κάτω από τις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί, δεν χρειαζόταν τίποτα παραπάνω από τη σωστή νοοτροπία. Και εκείνη, ακόμα και αν όπως τόνισε και ο ίδιος δεν υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος για προπονήσεις, ο Ζοτς φρόντισε να την μεταδώσει από την πρώτη στιγμή.
Κανείς δεν θα... κλάψει για τις πρωτόγνωρα πολλές και κομβικές απουσίες, κανείς δεν θα κλάψει για ένα ανάποδο σφύριγμα, κανείς δεν θα παρεκκλίνει από αυτήν ακριβώς τη δική του νοοτροπία.
«Όσο υπάρχουν δάσκαλοι, θα βγαίνουν μαθητάδες», λέει ο θυμόσοφος λαός. Και το ματς απέναντι στην Βιλερμπάν, πέρα από μια ανετότατη επικράτηση, είχε και αρκετά «διδάγματα» της νοοτροπίας που θα φέρει ο Ζέλικο στο οικοδόμημα. Ίσως και να είχε λείψει. Η στιγμή του πέμπτου μόλις λεπτού απέναντι στη γαλλική ομάδα, όταν ο Ομπράντοβιτς με το σκορ στο... 12-7, πήρε εκείνο το τόσο λατρεμένο και αγαπησιάρικο «μελιτζανί» χρώμα, φέρνοντας κοντά του τον Λευτέρη Μαντζούκα για να του τα «ψάλλει», ήταν βγαλμένη από το ένδοξο παρελθόν αλλά και το μέλλον, στο οποίο θα έχει ήδη εμφυσήσει το δικό του styling. Ήταν η μοναδική στιγμή που ίσως και να επέτρεπε... δάκρυα στο Telekom Center. Αλλά συγκίνησης, με τον χρόνο να ταξιδεύει.
Όταν ο Μαντζούκας τα άκουγε, το ύφος του Μάικ Μπατίστ ακριβώς πίσω του, φώναζε «ξέρω». Όλοι ξέραμε. Πως το επόμενο διάστημα του παιχνιδιού με την γαλλική ομάδα, δεν θα «κλέψει» κανείς. Και πως ο Λευτέρης, δύσκολα θα διστάζει ξανά για το υπόλοιπο της σεζόν, ίσως και της αθλητικής του ζωής. Το μπουστάρισμα στη ψυχολογία του εκείνη τη στιγμή από έναν προπονητή-παιδαγωγό, ήταν τέτοιο που μάλιστα στη συνέχεια του ημιχρόνου, «πυροβολούσε» κατά ριπάς. Και τα έβαζε. Τόσο απλά. Τόσο «Ομπραντοβιτσιακά».
Και σιγά σιγά, όπως όταν οι Δάσκαλοι βγάζουν την «ύλη» στους... μαθητάδες, εκείνη θα αυξάνεται. Ένα σύστημα τη φορά. Ένα σύστημα σε κάθε προπόνηση, όπως τόνιζε και ο Παναγιώτης Καλαιτζάκης, με μάτια γεμάτα σεβασμό και μπασκετικό ενθουσιασμό στην Magic Euroleague.
Kατά τα άλλα, μιας και αναφερθήκαμε σε... δάκρυα, η εβδομάδα κύλησε με την περιβόητη φράση του Ευάγγελου Λιόλιου σε εκείνη την πρώτη του συνέντευξη ως πρόεδρος της ΕΟΚ, να πλανάται για ακόμα μία φορά ως ΤΡΟΛ πάνω από το ελληνικό μπάσκετ.
«Αν ξαναδώ ένα παιδί να κλαίει, ο υπεύθυνος θα φύγει κλωτσηδόν». Και έπειτα τα παιδιά δεν σταμάτησαν να... κλαίνε, με ότι διαδραματίζεται. Ο τελικός ενός ακόμη τουρνουά, υπό την αιγίδα του, κρίθηκε μπροστά στα έντρομα μάτια παιδιών που τον παρακολουθούσαν, με τα γνωστά «ήθη και έθιμα», που δυστυχώς έφερε στο μπάσκετ ο κ. Λιόλιος. Ένας διαιτητής γύρισε και κοίταξε που θα κατευθυνθεί η μπάλα, πριν σκαρφιστεί ένα φάουλ το οποίο ανάγκασε ως και κορυφαίες στοιχηματικές εταιρείες να πληρώσουν τον ΠΑΟΚ ως νικητή.
Το ελληνικό μπάσκετ, ετοιμάζεται να μπει σε μια «χρυσή» εποχή. Το Legacy του μπασκετικού Παναθηναϊκού αγγίζει πια δυσθεώρητα επίπεδα, ο Ολυμπιακός διανύει την καλύτερη περίοδο της ιστορίας του και σε ότι αφορά το αμιγώς μπασκετικό κομμάτι, αν αγαπάς το μπάσκετ, χαίρεσαι να τον βλέπεις να αγωνίζεται, ο ΠΑΟΚ γύρισε και είναι ολοφάνερο, ο Άρης βρίσκεται στο... δρόμο της επιστροφής, επίσης ολοφάνερο.
Οι πρακτικές του Βαγγέλη Λιόλιου και τα προσωπικά του συμφέροντα ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΝ πια στο σπορ. Ούτε τα «ήθη», ούτε τα «έθιμα» με τα οποία έχουν κριθεί τελικοί και τελικοί επί προεδρίας του.
Το ελληνικό μπάσκετ, βρίσκεται προ των πυλών σημαντικών αποφάσεων. Αν μπορέσει να αναπνεύσει, χωρίς τον Βαγγέλη Λιόλιο και την κουστωδία του πια να το «βασανίζουν» οδεύοντας σε μια αληθινά «χρυσή» εποχή, σίγουρα θα οφείλεται σε ανθρώπους που ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντί του... τραγούδησαν και αυτοί Αγγελάκα. Και δεν τον φοβήθηκαν.
