Εχουμε την πανδημία να μας ζορίζει και να μας πιέζει απορυθμίζοντας κάθε τι σχετικό που ξέραμε για τη ζωή, έχουμε και τον Μαρκ Κλάτενμπεργκ, να μας… τρελαίνει.
Πιθανότατα θέλει να τρελάνει τους διαιτητές. Εκτός κι αν πρόθεση του είναι να τους τρολάρει, να διασκεδάσει και μια μέρα να πεταχτεί από κάποιο παράθυρο υπολογιστή, φωνάζοντας… «σας την έφερα».
Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η τελευταία του τοποθέτηση για το γκολ του ΠΑΟΚ στο παιχνίδι με τον ΠΑΣ που έστειλε στο φαρμακείο για ηρεμιστικά δυο διεθνείς διαιτητές. Θα του στείλουν το λογαριασμό για τα lexotanil στην ΕΠΟ, ο Σιδηρόπουλος και ο Σκουλάς.
Και όχι μόνο. Θα τα χρειαστούν κι άλλοι τα ηρεμιστικά με τις… τρέλες του Αγγλου. Ο Κλάτενμπεργκ δεν είχε φάουλ όταν ο Χασάν έσπρωχνε με δυο χέρια στον αγώνα του Ολυμπιακού με τον Απόλλωνα, είδε όμως φάουλ του Τσόλακ στον αγώνα του ΠΑΟΚ με τον ΠΑΣ. Μάλλον με τα μάτια ήταν το φάουλ. Κοίταξε αυστηρά και απότομα ο Κροάτης και ο Κλάτανμπεργκ του το χρέωσε.
Δεν ξέρω που το πάει ο Αγγλος. Δεν ξέρω τι προθέσεις έχει. Αυτό που ξέρω είναι ότι έχει μπερδέψει τους διαιτητές και στο τέλος θα μπερδευτεί και ο ίδιος, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη συνέχεια της περιόδου.
Οσο ακόμα είναι νωρίς και σώζεται ότι μπορεί να σωθεί, καλό θα ήταν να τον ενημερώσουν ότι δεν είναι αρχιδιαιτητής στην… μπανανία. Αν δεν του αρέσει μπορεί να αποχωρήσει και να επιστρέψει στις αγαπημένες του πάμπ στο νησί και να παρακολουθεί αγώνες της αγαπημένης του Νιούκαστλ. Αν του αρέσει, να σοβαρευτεί και να εργαστεί προσφέροντας βοήθεια στο ελληνικό ποδόσφαιρο και τους ελληνες διαιτητές. Ποιος να του ψιθυρίσει δυο λόγια στο αυτί; Μα ποιος άλλος από τον κ. Λάκοβιτς που είναι και ο καθ΄ ύλην αρμόδιος για τον διορισμό του και τα καθήκοντα που ανέλαβε στην ΕΠΟ ο Αγγλος.
Έζησε σαν Θεός, λατρεύτηκε σαν Θεός, έφυγε σαν Θεός. Έφυγε το απόλυτο είδωλο των παιδικών μας χρόνων. Ο άνθρωπος που έκανε το ποδόσφαιρο να μοιάζει τόσο απλό κι ας μην ήταν. Το απόλυτο αρσενικό. Ο αλήτης, ο ανατρεπτικός, ο επαναστάτης, ο εξαρτημένος, ο τρελός, ο αθυρόστομος, ο ασυμβίβαστος, Αρμάντο Ντιέγκο Μαραντόνα, δεν ήταν απλά ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του πλανήτη.
Ήταν το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ήταν όλα όσα ονειρευτήκαμε σαν πιτσιρικάδες να γίνουμε. Ανέστησε ποδοσφαιρικά την υποβαθμισμένη Νάπολι και σήκωσε στις πλάτες του όλη την Αργεντινή, βάζοντας την υπογραφή του σε επιτυχίες που πολλοί επιχείρησαν να πετύχουν αλλά κανείς δεν κατάφερε.
Τον Ντέγκο δεν τον κλαις. Τον Ντιέγκο τον τιμάς έχοντας στο μυαλό σου, τα δυο γκολ στον ημιτελικό Αργεντινής – Αγγλίας 2-1, τη φωτό στο σκάφος με το πούρο και το περίφημο τατού του Τσε Γκεβάρα στο μπράτσο και φυσικά το βίντεο με τη φόρμα της Νάπολι (και τη διαφήμιση της Mars), τα λυμένα κορδόνια, το σκουλαρίκι, το ερωτικό βλέμμα για την μπάλα που ακολουθούσε κάθε του προσταγή και φυσικά το «live is life» στα ηχεία του γηπέδου. O δικός μας αλήτης!
ΥΓ Χάθηκα από παντού για 15 περίπου μέρες, αναγκαστικά αφού διαγνώστηκα θετικός. Ήταν ένα ψυχολογικό σοκ αρχικά αλλά με την βοήθεια των γιατρών και των ανθρώπων μου τους οποίους και ευχαριστώ θερμά, το ξεπέρασα σχετικά εύκολα. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να νοσηλευτώ.
Δόξα τω Θεώ, κύλησαν όλα ομαλά. Εύχομαι ταχεία ανάρρωση σε όσους νοσούν. Η σκέψη μου, θεωρώ οι σκέψεις και οι προσευχές όλων μας, τους συντροφεύουν. Παράλληλα να ευχηθώ κουράγιο και υπομονή στους ΗΡΩΕΣ εργαζόμενους του τομέα της υγείας, κάθε ειδικότητας. Εμείς ξέραμε πόσο απαραίτητοι και πολύτιμοι είναι στη ζωή μας. Ελπίζω τώρα, να το διαπίστωσαν και οι πολιτικοί που πανηγύριζαν όταν τους απέλυαν, τους μείωναν τους μισθούς ή τους έκοβαν κονδύλια για την προμήθεια υλικών περίθαλψης ασθενών.
