MENU

Ο Κορωνοϊός είναι εδώ, δείχνει και πάλι τα κοφτερά του δόντια και απειλεί να διαταράξει εκ νέου τις ζωές μας σε όλες τις εκφάνσεις της και φυσικά την καθημερινότητά μας. Τοπικά lockdown επιβάλλονται, επιχειρήσεις πλήττονται, άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, τα μεροκάματα μειώνονται, τα έσοδα λιγοστεύουν και οι συνέπειες της Πανδημίας αποτυπώνονται από τους ειδικούς με νούμερα που προκαλούν ζάλη. Και το άσχημο είναι ότι δεν έχουμε τελειώσει με δαύτον.

Από εβδομάδα σιγά-σιγά μπαίνουμε στο φθινόπωρο και η ανησυχία είναι έκδηλη αφού ήδη η διασπορά είναι μεγάλη. Το να καθίσουμε και να απαριθμήσουμε ποιοι κλάδοι έχουν πληγεί περισσότερο από τον covid-19 είναι μάταιο. Η συντριπτική πλειονότητα έχει δει τα μεγέθη να συρρικνώνονται και οι προβλέψεις ανάκαμψης να είναι δυσοίωνες. Τα απόνερα του Κορωνοϊού θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον.

Αλήθεια όμως, και συμμερίζομαι απόλυτα την ανησυχία όλων όσων έχουν δοκιμαστεί από την πανδημία, με τον κλάδο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου θα ασχοληθεί κανείς σοβαρά; Γιατί αν δεν κάνω λάθος είναι ο μοναδικός που δεν έχει ανοίξει για τον κόσμο έστω και σε ένα μικρό ποσοστό. Ελάχιστες ημέρες μετά από το προηγούμενο κείμενό μου που εξέφραζα την έντονή απορία για το γεγονός ότι τα γήπεδα παραμένουν κλειστά, ανακοινώθηκε η δοκιμαστική επιστροφή των φιλάθλων σε ένα ποσοστό της τάξης του 10%, αλλά πριν συμπληρωθεί καν 24ωρο ο πρωθυπουργός ανακάλεσε. «Λάθος μήνυμα στην κοινωνία» θεωρήθηκε η επιστροφή του κόσμου στα γήπεδα. Να συμφωνήσω. Όμως κάντε μου μια χάρη, αναρωτηθείτε ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα στην ίδια κοινωνία όταν τα πανεπιστήμια είναι κλειστά για την δια ζώσης διδασκαλία σε τμήματα άνω των 50 ατόμων, αλλά ταυτόχρονα τα πανεπιστήμια «ανοίγουν» για χορούς και πανηγύρια σε συγκεντρώσεις άνω των 1000 ατόμων; Δεν θέλω να πιάσω μια προς μια της αποφάσεις των ειδικών που δείχνουν πραγματικά ότι δεν υπάρχει συνέπεια. Θα χαθεί το νόημα και δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Δυστυχώς δεν προβλέπεται τα γήπεδα να ανοίξουν άμεσα.

Την στιγμή που λίγο-πολύ οι υπόλοιποι επαγγελματικοί κλάδοι επέστρεψαν στην κανονικότητα, έστω και σε ένα μικρότερο ποσοστό, οι ανώνυμες εταιρίες στο χώρο του ποδοσφαίρου έχουν εισέλθει σε μια οικονομική δοκιμασία ανευ προηγουμένου. Εκτός κι αν νομίζει κανείς ότι οι ΠΑΕ της ελληνικής Σούπερ Λιγκ είναι μηχανές κοπής χρήματος και μπορούν έτσι αβρόχοις ποσίν να απορροφήσουν την τεράστια έλλειψη εσόδων όταν αντιμετωπίζουν την εξαφάνιση των εσόδων από τα εισιτήρια διαρκείας, από τα εισιτήρια αγώνα, από τις διαφημίσεις, τους χορηγούς, ακόμη και περικοπές στο τηλεοπτικό συμβόλαιο. Μείωση που ποικίλει από ΠΑΕ σε ΠΑΕ αλλά αγγίζει σε πολλές περιπτώσεις το 30% έως 40% των συνολικών ετήσιων εσόδων. Χωρίς τα έσοδα αυτά και με μοναδική πηγή το τηλεοπτικό, οι ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρίες, προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα. Σύντομα μάλιστα, θα κληθούν να έχουν τακτοποιήσει ή διακανονίσει όλες τις εκκρεμότητες που έχουν ως 31/12 ενόψει αδειοδότησης. Θα κληθούν δηλαδή να είναι συνεπείς και αν δεν φτάνουν τα κουκιά, οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη χωρίς να προσβλέπουν βοήθεια από έσοδα αγώνων και χορηγών.

Να έκαναν περικοπές θα ισχυριστεί κάποιος. Πώς όμως να κάνεις περικοπές σε ένα «μαγαζί» που αν δεν έχεις το κατάλληλο «εμπόρευμα» κινδυνεύεις να πέσεις έξω μια και καλή; Πόσο εύκολο είναι για μια ομάδα να ακολουθήσει σφικτή οικονομική πολιτική όταν το μέλλον της κρίνεται κάθε Κυριακή μέσα στους αγωνιστικούς χώρους και κινδυνεύει είτε να βρεθεί από νωρίς εκτός στόχων, είτε να ξεμείνει από ποδοσφαιριστές εξαιτίας του ιού; Ο Άρης αυτή τη στιγμή έχει 7 ποδοσφαιριστές εκτός ομάδας. Σε μια αρνητική συγκυρία οι 7 μπορεί να γίνουν 14. Μια ΠΑΕ δυστυχώς δεν μπορεί να αναστείλει τη λειτουργία της. Κι αν αυτό συμβεί θα γίνει μια φορά, άντε να γίνει δυο φορές. Την τρίτη φορά θα αγωνιστεί με όσους ποδοσφαιριστές έχει διαθέσιμους και όσους έχουν αναρρώσει από μια περίπλοκη ίωση, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Μήπως λοιπόν θα πρέπει συντεταγμένα οι ΠΑΕ και η λίγκα να αποταθούν στην πολιτεία και να της ζητήσουν μια σειρά από διευθετήσεις ώστε να ολοκληρωθεί αυτή η δύσκολη σεζόν; Από τη μείωση στη φορολόγηση ως την ελάφρυνση των κριτηρίων αδειοδότησης; Γιατί για παράδειγμα να λαμβάνουν το επίδομα μια σειρά από εργαζόμενοι σε άλλους κλάδους και να μην το λαμβάνουν και οι υπάλληλοι των ΠΑΕ (ή των ΚΑΕ) που δεν έχουν πλέον έσοδα από πουθενά; Στην κοινή γνώμη έχει επικρατήσει η άποψη ότι οι ποδοσφαιριστές είναι -και σε αρκετές περιπτώσεις ισχύει- καλοπληρωμένοι αλλά αφενός δεν συμβαίνει αυτό για όλους, αφετέρου κάποιος θα πρέπει να τους πληρώσει για να είναι υψηλά αμειβόμενοι. Και το ζητούμενο είναι αυτός ο κάποιος να μπορεί να τους πληρώσει με τρόπους που πρέπει και όχι καταφεύγοντας σε τρόπους που δεν πρέπει. Και ο νοών νοείτω…

Και τώρα, τι μέλλει γενέσθαι;
EVENTS