MENU

Το πολωνικό τιμ διαιτητών αδίκησε τον Ολυμπιακό στο «Μολινό». Αυτό ήταν το πρώτο ένστικτο μετά το ματς και τώρα που έπεσαν οι σφυγμοί και υπήρξε χρόνος για μια πιο προσεκτική ανάγνωση όσων συνέβησαν, το ένστικτο παραμένει το ίδιο. Δυστυχώς δεν γνωρίζω αρκετό παρασκήνιο και ακόμη περισσότερο -όπως θα γνωρίζουν όσοι παρακολουθούν τη στήλη- δεν έχω ποτέ ούτε καν την ελάχιστη διάθεση να ψιρίσω τη μαϊμού για τη διαιτησία. 

Έτσι, δεν μπορώ και δεν θέλω να γνωρίζω αν υπάρχει κάποιο ανώτερο σχέδιο που ήθελε -για χ και ψ λόγους- να σταματήσει τη φετινή πορεία του Ολυμπιακού το βράδυ της Πέμπτης. Δεν ξέρω αν ο Πολωνός Μαρτσίνιακ, οι βοηθοί του και οι συμπατριώτες τους στο VAR ήταν απλά ανεπαρκείς, σε κακή βραδιά, «μιλημένοι», ανθέλληνες ή φιλοβρετανοί. Το σίγουρο που μπορώ να εντοπίσω από τη συγκεκριμένη διαιτησία σε... ερασιτεχνικό επίπεδο κάλυψης, είναι ότι όλα τα κρίσιμα σφυρίγματα έγιναν με δύο μέτρα και δύο σταθμά και αυτό είναι πάντα το ύποπτο της υπόθεσης. 

Το πέναλτι υπέρ της Γουλβς μετά τη διπλή γκάφα του Γάλλου τροχονόμου σωστά δίνεται, όμως για μένα το μαρκάρισμα του Μπολί στον Ελ Αραμπί -σε πανομοιότυπη φάση- είναι περισσότερο πέναλτι. Αν το σπρώξιμο του Αλέν στον Ποντένσε πάνω στην κίνηση είναι αρκετό για να τον γκρεμίσει και να του ανακόψει την προσπάθεια, τότε δεν ξέρω πώς το σπρώξιμο του αμυντικού της Γουλβς στον Μαροκινό, ενώ βρίσκεται ήδη στον αέρα και επιχειρεί τελική προσπάθεια, δεν επηρεάζει και δεν ανακόπτει αντικανονικά την προσπάθεια του επιθετικού. Δεν ξέρω επίσης πώς γίνεται να ψάχνεις, ως VAR, επί 5 λεπτά πού βρίσκεται το χέρι και πού ο ώμος του Ελ Αραμπί στη φάση του 1-1 και να μην σου περνάει καν από το μυαλό ότι το μαρκάρισμα του Μπολί στα όρια της μικρής περιοχής μπορεί να είναι αντικανονικό ώστε να καλέσεις τον διαιτητή να δει τη φάση σε δεύτερο χρόνο...

Μιλώντας δε για τη φάση του γκολ του Καμαρά, ακόμη και με το screenshot της γραμμής του οφσάιντ, εγώ όσο και να προσπάθησα με πολλή καλή θέληση, δεν βάζω το χέρι μου σε γούρνα με πιράνχας για το αν η γραμμή τραβήχτηκε στο όριο του χεριού, του αγκώνα ή του ώμου. Η αίσθησή μου είναι ότι οι Πολωνοί έκαναν την τιμιότερη προσπάθεια για να την «κολλήσουν» όσο πιο κοντά γίνεται στον ώμο του Μαροκινού ώστε να στοιχειοθετηθεί παράβαση. 

Αυτά τα λίγα ως προς το δικό μου «δίφραγκο» για την διαιτησία του ματς. Κοιτώντας πια με ψυχραιμία τί ακριβώς συνέβη στο «Μολινό», θα είναι τραγικό λάθος για τον Ολυμπιακό να καθίσει να κλαίει τη μοίρα του ή ακόμη χειρότερα να κυνηγήσει και εδώ φαντάσματα. Ακόμη και αν όντως υπάρχουν. Νομίζω ότι η πορεία και οι εμφανίσεις της συγκεκριμένης ομάδας εντός και εκτός συνόρων αυτή τη διετία απέδειξε ότι το μόνο με το οποίο πρέπει να ασχολείται σοβαρά είναι με την αυτοβελτίωση και την εξέλιξή της εντός των τεσσάρων γραμμών. Άλλωστε, το να νευριάζεις και να στέκεσαι σε κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις ή για κάτι που έγινε και δεν... ξεγίνεται, δεν προσφέρει ποτέ τίποτα. 

Ναι, σύμφωνοι. Ο Ολυμπιακός αδικήθηκε και του στερήθηκε η ευκαιρία να διεκδικήσει την παρουσία του σε μια ευρωπαϊκή οχτάδα. Ε, και λοιπόν; Στη γενικότερη «οικονομία» της εξέλιξης της συγκεκριμένης ομάδας, η φετινή ευρωπαϊκή παρουσία της μόνο κέρδη και μαθήματα για το μέλλον αφήνει. Από το συγκεκριμένο ματς, αν αφήσουμε την διαιτησία στην άκρη, αυτό που είδαμε από τον Ολυμπιακό, ακόμη και αν άργησε κατά ένα δεκάλεπτο να καταλάβει ότι το παιχνίδι είχε ξεκινήσει, είναι μια ομάδα να παίζει μονότερμα την 7η της φετινής Premier League, να έχει κατοχή μπάλας 62%, να έχει 16 τελικές και τον αντίπαλο να βγάζει το ματς με MVP τον τερματοφύλακα. Συνολικά, στα 180 λεπτά, ο Ολυμπιακός ήταν η καλύτερη ομάδα, όμως γι αυτό γουστάρουμε και το ρημάδι το ποδόσφαιρο: δε νικά και δεν προκρίνεται πάντα ο καλύτερος. 

Επιπροσθέτως, αυτό είναι και το ποδόσφαιρο που πρέπει να συνηθίσουμε στη νέα εποχή του, την εποχή του VAR και της τεχνολογίας. Σε μια φάση που... ποτέ στην Ιστορία δεν θα ακυρωνόταν ως οφσάιντ χωρίς τη βοήθειά της, ο Ολυμπιακός πέτυχε ένα όμορφο γκολ από αυτά που «παράγει» σταθερά επί Μαρτίνς, όμως μετά το βίντεο τσεκ έμεινε το 1-0 για τη Γουλβς και έτσι άλλαξε η ιστορία μιας ολόκληρης σεζόν. Έστω κι αν δεν είμαστε σίγουροι για το αν όντως ελέγχθηκε σωστά η φάση από τους Πολωνούς. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, όσο και αν δεν είναι ποδόσφαιρο το να περιμένεις πέντε λεπτά τρεις τύπους να τσεκάρουν μια οθόνη, όσο κι αν στην ουσία μιας τέτοιας φάσης -ακόμη και αν είναι μια τρίχα του Ελ Αραμπί πιο μπροστά- δεν θα άλλαζε απολύτως τίποτα, είναι προτιμότερο να υπάρχει μια τέτοια φάση για κάθε 10 που όντως θα υπήρχε ξεκάθαρο διαιτητικό λάθος και θα «σωζόταν» μονάχα μετά την παρέμβαση της τεχνολογίας. 

Από εκεί και έπειτα, ακόμη και αν ο Ολυμπιακός όντως έχει αδικηθεί και άξιζε να αποκλείσει ακόμη μια καλή αγγλική ομάδα, στο ρεζουμέ, για αυτή την ομάδα δεν αλλάζει απολύτως τίποτα στα δικά μου μάτια. Πάνω στη γραμμή του χρόνου, η πρόοδός της είναι συνεχής και σταθερή. Στο «Μολινό» έκανε ίσως το καλύτερο ευρωπαϊκό παιχνίδι της φέτος, ακόμη καλύτερο και από αυτό του «Emirates». Από αυτή τη φετινή ευρωπαϊκή του πορεία που ξεκίνησε πριν από 13 μήνες, ο Ολυμπιακός έμαθε πολλά πράγματα για τον εαυτό του και τις δυνάμεις του. Τέσταρε τα πόδια του και το μυαλό του σε μια εξαιρετικά απαιτητική σεζόν, με τρεις διοργανώσεις και μια πανδημία, απέκλεισε τρεις κανονικές ευρωπαϊκές ομάδες στα προκριματικά του περσινού καλοκαιριού, στάθηκε αξιοπρεπέστατα σε έναν δύσκολο όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ, πέτυχε ένα θαύμα απέναντι στην Κυπελλούχο Αγγλίας και την περσινή φιναλίστ του Europa, Άρσεναλ, έφτασε και ένα... σφύριγμα μακριά από μια ευρωπαϊκή οκτάδα. 

Στο τέλος της διαδικασίας, όπως φαίνεται και από όλα όσα έχουν πει από χθες ο Μαρτίνς και οι παίκτες του, μένει μια πικρία, αλλά ταυτόχρονα άπαντες κρατούν μόνο τα θετικά της πορείας. Κρατούν τα μαθήματα, τις μεθόδους που τους επέτρεψαν να στέκονται με το κεφάλι ψηλά σε όλα τα γήπεδα, ανεξαρτήτως αντιπάλου, να παίζουν καλό ποδόσφαιρο και να διεκδικούν μέχρι τέλους ό,τι καλύτερο μπορούν. Το απόγευμα της Παρασκευής, ένα tweet του μίστερ Πέδρο δείχνει ακριβώς το τι πρέπει να κρατήσει ο Ολυμπιακός από αυτούς τους 13 «ευρωπαϊκούς» μήνες αγώνων: το ότι πλέον μπορεί να βρίσκεται μια λεπτομέρεια μακριά από την ευρωπαϊκή ελίτ και κυρίως το ότι μπορεί να αισθάνεται ότι ανήκει εκεί. Το ότι μπορεί να στηρίζεται απόλυτα στις δυνάμεις και το «δικό του» ποδόσφαιρο. Το ότι μπορεί να ελπίζει και να στοχεύει σε ένα ακόμη πιο λαμπρό ποδοσφαιρικό μέλλον.

Άλλωστε σε κάνα μήνα ξεκινά η... επόμενη πορεία, ο κόουτς έχει ακόμη δύο χρόνια συμβόλαιο και τα περισσότερα παιδιά της ομάδας έχουν ακόμη πολλά χρόνια μπάλας μπροστά τους...

Ναι, αδικήθηκε. Και λοιπόν;
EVENTS