Οταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης φορούσε τη φανέλα της Λέστερ, η ομάδα του έφτασε σε τελικό του Λιγκ Καπ και αντιμετώπισε την Τότεναμ. Είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο Γουέμπλεϊ λίγο πριν την κατεδάφισή του.
Όπως συνηθίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, το ματς ήταν μια γιορτή. Παρότι οι φιναλίστ δεν είχαν μεγάλα ονόματα. Ούτε ο παλμός έλλειψε ούτε το σασπένς. Και όλα κρίθηκαν στην παράταση, με κυπελλούχο την Τότεναμ.
Στην επιστροφή, μέσα στο μετρό, συναντήσαμε δύο μεσήλικες που ήταν ντυμένοι από πάνω μέχρι κάτω με τα χρώματα των δύο ομάδων. Εμοιαζαν φίλοι και απλώς σχολίαζαν το ματς.
Τι αποδείχτηκε; Ο ένας ήταν Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ο άλλος οπαδός της Λίβερπουλ! Κι όταν απορημένα τους ρωτήσαμε γιατί ντύθηκαν Τότεναμ και Λέστερ, μας κοίταξαν με πολύ μεγαλύτερη απορία: «Μα, βάλαμε τα ρούχα της γιορτής»!
Σκεφτείτε δηλαδή στον τελικό ΑΕΚ – Ολυμπιακού (όποτε και εάν γίνει) να ντυθούν με τα χρώματα των δύο ομάδων ένας παοκτσής και ένας παναθηναϊκός. Και να ισχυριστούν ότι έβαλαν τα ρούχα της γιορτής. Ή θα τους θεωρήσουν προβοκάτορες ή θα τους πάνε στο ψυχιατρείο.
Αρα τα όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ούτε προσώπων ούτε θεσμών. Είναι ζήτημα νοοτροπίας και παιδείας.
