Μετά την κάκιστη κλήρωση που είχε και στον θεσμό του κυπέλλου αλλά και την ισοπαλία με τον ΟΦΗ στη πρεμιέρα, ο ΠΑΟΚ έπρεπε να φύγει από το Περιστέρι με τρίποντο. Αλλιώς… έμπλεκε.
Τα κατάφερε με το γκολ του Μύθου, χωρίς να δεχτεί μεγάλη φάση και με τον Τσιφτσή να εκπέμπει μία σιγουριά σε ότι γινόταν στη περιοχή του. Ήταν το δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι που ξεκίνησε ο Ντιέγκο Κόστα και ο ΠΑΟΚ δεν δέχτηκε γκολ. Κάτι λέει αυτό…
Η αλήθεια είναι πως για 20 λεπτά, το ασύνδετο σχήμα που επέλεξε ο Αλέσιο Λίσι, χωρίς κανένα σημεία αναφοράς από τα κλασικά και τους «καλούς του» να είναι στην ομάδα ούτε δέκα μέρες, ήταν καλό. Έλεγχε τον ρυθμό, είχε την μπάλα, απειλούσε έστω και λίγο, στο τέλος βρήκε και γκολ. Η δεύτερη ασίστ φέτος του Κένι που πέρυσι είχε μηδέν, βρήκε έξοχα τον Μύθου στη κίνηση και ο μικρός το έχει μια χαρά αυτό.
Αμέσως μετά βέβαια, ο ΠΑΟΚ ξέχασε τα όσα έκανε. Ένας Γιάκιτς να κάνει μόνο τα αυτονόητα, ο Καμαρά στο 10 να βολοδέρνει χωρίς νόημα, Άλι και Χατσίδης εκτός παιχνιδιού και ο Ούγκρεσιτς να μη παίρνει ρίσκα βλέποντας πως δεν υπάρχει κανένα είδους χημείας.
Ο Λίσι το συμμάζεψε λίγο στο δεύτερο, ο ΠΑΟΚ είχε ένα δοκάρι με τον Άλι και μία – δύο καλές προϋποθέσεις που δεν έγιναν γκολ, όμως όσο περνούσε η ώρα, τόσο και η άμυνα γινόταν πιο πίσω. Για καλή του τύχη, ο Ντιέγκο Κόστα είχε σούπερ τοποθετήσεις και ότι δεν περνούσε από αυτόν πήγαινε στην αγκαλιά του Τσιφτσή χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Ο ΠΑΟΚ δεν έθελξε, αλλά πήρε αυτό που ήθελε και αυτό ήταν το ζητούμενο. Δεν θα μπορούσε να θέλξει άλλωστε, δεν θυμάμαι σχήμα με τον Καμαρά στο δέκα να δημιούργησε. Και τα δείγματα ήταν πολλά.
Οι νίκες φέρνουν ψυχολογία, δίνουν και χρόνο. Για να ηρεμήσει το μυαλό του Λίσι που μέχρι στιγμής δεν δουλεύει την πρόοδο μίας ομάδας, αλλά ψάχνει λύσεις σε προβλήματα. Χρόνο για να βρούνε ρυθμό παιδιά που ήρθαν τελευταία και είναι πολλά. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται γενικά χρόνο.
Στον αγώνα του Αγρινίου είναι γεγονός πως ο ΠΑΟΚ θα έχει αρκετούς φρέσκους. Οι Ζίφκοβιτς, Τάισον, Μπάμπα, Μιχαηλίδης, δεν αγωνίστηκαν καθόλου. Οι Εντιαγιέ, Πέλκας, Σανταμαρία ελάχιστα. Πλέον ο Λίσι αρχίζει να μοιράζει την τράπουλα και να καταλήγει σε έναν βασικό κορμό.
Για την εικόνα του Γιάκιτς, είναι σαφές πως ξέρει τη θέση τέλεια, έχει τα χαρακτηριστικά και παρότι δεν έχει ρυθμό, ανταποκρίνεται και αθλητικά.
Όμως ο ΠΑΟΚ έχει δρόμο μπροστά του και τα ελαφρυντικά του Λίσι θα είναι μέχρι το τέλος της διακοπής. Από εκεί και πέρα, η ομάδα θα πρέπει να δείχνει μία πρόοδο, μεγαλύτερα διαστήματα καλού ποδοσφαίρου, τακτική ισορροπία, ηρεμία.
