Σε ένα τέτοιο παιχνίδι θα ήταν πρέπον να ξεκινήσουμε ανάποδα, από τις δηλώσεις του Μιχάλη Γρηγορίου, στην συνέντευξη τύπου, μετά το τέλος του ματς.
Η εικόνα και τα εμφανή θεματάκια του Άρη εξηγούνται με λογική από τον προπονητή της ομάδας, ο οποίος έδειξε για ακόμη μία φορά την μη ικανοποίηση του από τις εντάσεις, την συγκέντρωση και την αμηχανία αρκετών παικτών, με το που πλησίαζαν την αντίπαλη περιοχή.
Θα πιαστώ λοιπόν από τα λόγια του Γρηγορίου και θα δώσω και εγώ μια έξτρα πίστωση χρόνου, ως και το παιχνίδι απέναντι στον Βόλο, ώστε, πράγματι, η ομάδα να δουλέψει για μεγάλο διάστημα, για πρώτη φορά με όλους τους διαθέσιμους ποδοσφαιριστές της και να αρχίσει να ρολάρει εντός αγωνιστικού χώρου...
Γιατί...
Σήμερα δεν είδαμε καλό Άρη. Είδαμε έναν Άρη με δυνατότητες, με ποιοτικούς παίκτες και μεσοεπιθετικό βάθος, που όμως η πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών που το απαρτίζουν ήταν από νωθρή εώς επικίνδυνα αδιάφορη.
Για δεύτερο σερί παιχνίδι είδαμε παίκτες δεύτερης και τρίτης επιλογής να δείχνουν πάθος και όρεξη, ενώ οι πρώτες λύσεις μπήκαν στην πορεία και μόνο που δεν μας έπιασε ο ύπνος. Σε αυτό, την δεδομένη χρονική στιγμή, μπορούμε να ρίξουμε το φταίξιμο, όντως, στο κακό μας το ριζικό και το πρόγραμμα, που δεν αφήνει περιθώρια για βελτίωση και προπονήσεις.
Πράγματι, οι ρυθμοί και το πρόγραμμα με τα εκτός έδρας ντέρμπι έχουν αποσυντονίσει τον Άρη και, πράγματι, χρειάζεται χρόνος για να βελτιωθεί η εικόνα.
Για το μόνο, όμως, που δεν μπορώ να βρω δικαιολογίες είναι η αδιαφορία και η νωθρότητα. Αυτό θα έπρεπε να έχει διορθωθεί ήδη. Είναι άλλο να μην υπάρχουν εντάσεις και αυτοματισμοί και άλλο να βλέπουμε ποδοσφαιριστές να πασάρουν πίσω και να σεντράρουν συνεχώς, ενώ ο άξονας του αντιπάλου είναι τουλάχιστον εύθραυστος.
Δεν μπορώ να διανοηθώ πως παίκτες με την οξυδέρκεια των Μανού, Μορόν, Κουαμέ και Γκαρέ δεν το είδαν. Απλώς προτίμησαν την εύκολη λύση και το μηδενικό ρίσκο.
...ΕΚΕΙ ΠΟΝΑΕΙ Ο ΑΡΗΣ!
Απέναντι στην Μαρκό του Σούλη Παπαδόπουλου είδαμε εξαιρετικούς Χαρούπα, Βοριαζίδη, Μπουσαΐντ και Τιάμ. Είδαμε για άλλη μια φορά πως τα μπακ της ομάδας είναι εγγύηση, τόσο στις πρώτες επιλογές (Φαντικά - Ρίτσαρντς), όσο και στις εφεδρίες (Πετρίς - Χαρούπας). Αμυντικά, σε ένα γενικό πλαίσιο, ο Άρης δείχνει να πονάει μόνο στις στατικές φάσεις, από τη μία λόγω της κακής αντίδρασης που έχει ο Βέλιο στις εξόδους του και από την άλλη λόγω της έλλειψης ομοιογένειας, επειδή τα στόπερ τώρα γνωρίζονται - σιγά σιγά - μεταξύ τους. Αυτό δεν με φοβίζει. Εξάλλου είχαμε δηλώσει σε προηγούμενο μας κείμενο πως το πρόβλημα είναι η επίθεση.
Εκεί, μπροστά όμως, τι ακριβώς συμβαίνει;
Αρχικά, πριν αναλύσουμε τις παθογένειες του Άρη των τεσσάρων τελευταίων αγώνων, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως κάθε παιχνίδι έγινε με διαφορετική ενδεκάδα. Κάθε παιχνίδι είχε τις δικές του ιδιαιτερότητες και κάθε αντίπαλος διαφορετική προσέγγιση.
Άρα βγάζουμε ένα μεγάλο ποσοστό αυστηρότητας, αποδεχόμενοι τα παραπάνω λόγια του κ. Γρηγορίου και περιμένοντας την διακοπή. Μετά θα είμαστε πολύ πιο κάθετοι.
Κατόπιν...
Το να παίζεις με Μιρ, Κουαμέ, Μορόν είτε στα φορ, είτε στα άκρα ή στο 10 και να μην μπορείς να βγάλεις παίκτες πρόσωπο με την εστία, αντ' αυτού να βλέπουμε συνεχώς άστοχα γεμίσματα, είναι μεγάλο ζήτημα και πρέπει να διορθωθεί μέσα στο επόμενο διάστημα. Κατά κύριο λόγο οφείλεται σε φόβο και ντεφορμάρισμα παικτών. Για παράδειγμα, Γκαρέ και Μιρ στα λεπτά που έχουν πάρει, στις τελευταίες αναμετρήσεις, είναι τελείως εκτός αγώνα. Παράλληλα, η δεύτερη αιτία κρύβεται στον τρόπο που δημιουργείς από τον άξονα. Πολλές φορές ο Άρης φτάνει ασθμαίνοντας στην αντίπαλη περιοχή, με τον Μπασίρου να είναι καλός ανασταλτικά, όμως καθόλου χρήσιμος (ως τώρα) δημιουργικά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Ράσιτς να έχει ήδη διανύσει 10-15 παραπάνω μέτρα, ώστε να πάρει μπάλες, να κουβαλήσει, με αποτέλεσμα οι επιλογές του να γίνονται πιο βιαστιτκές όταν πλησιάσει την αντίπαλη περιοχή και η κίνηση του δίχως τη μπάλα, αφού δώσει την πάσα, να είναι σε λάθος χρόνο και μέτρο. Το ίδιο συμβαίνει για Μανού, το ίδιο για Κουαμέ, που σήμερα είχε έναν άχαρο ρόλο πίσω από τον φορ, πριν περάσει εκείνος μπροστά και δείξει τα πραγματικά του προσόντα. Παρατηρώ σε κάθε παιχνίδι το ίδιο πρόβλημα, με την κίνηση δίχως τη μπάλα. Αυτό όμως, όπως ξαναείπαμε δέκα φορές μέσα στο κείμενο, ίσως οφείλεται 100% σττην δουλειά που δεν έγινε το καλοκαίρι, όταν το μισό ρόστερ δεν είχε καν φτάσει στη Θεσσαλονίκη. Άρα... περιμένουμε και για αυτό.
Για την συνέχεια είμαι αισιόδοξος, κυρίως γιατί η ποιότητα υπάρχει και, μετά και την προσθήκη του Μπρούμα, η επίθεση δεν είναι δυνατόν να μην στρώσει.
Απλώς ο κόσμος χρειάζονταν κάποιες "ενέσεις" ψυχολογίας, έστω και με ημίμετρα! Όμως δεν τις πήρε. Ούτε η σημερινή νίκη αποτέλεσε βάλσαμο για το κακό σερί που προηγήθηκε, ούτε, πιστεύω, μια ενδεχόμενη νίκη με Ηρακλή θα είναι αρκετή.
Είναι εμφανές πως από τον πρώτο ως τον τελευταίο στον οργανισμό Άρη περιμένουν την διακοπή για να χτίσουν αρκετά στοιχεία του αγωνιστικού από την αρχή.
Εδώ θα είμαστε και εμείς, να περιμένουμε βελτίωση και καλύτερες εμφανίσεις...
ΥΓ Μου άρεσε αυτό το "αρχηγός Βοριαζίδης". Το είχαμε πει και πέρσι σε ένα κείμενο. Ο Άρης πρέπει να δει πόσο ωραία εικόνα είναι ένα νέο παιδί, ένας μαχητής της ζωής να φοράει το περιβραχιόνιο και να το μονιμοποιήσει.
