Εδώ και μερικούς μήνες ο μπασκετικός Άρης έχει γυρίσει ολοκληρωτικά σελίδα, τόσο σε αγωνιστικό, όσο και σε οργανωτικό επίπεδο. Η λέξη "υγεία" είναι εκείνη που χαρακτηρίζει το τμήμα, με τον κόσμο να ανακαλύπτει καθημερινά πως το όραμα είναι τεράστιο και ο ορίζοντας μπροστά του ορθάνοιχτος.
Η οικονομική ευρωστία προφανώς και δεν είναι αρκετή για να κάνεις θαύματα, αν δεν συνδυάζεται, δε, με ανθρώπους που γνωρίζουν τον χώρο και τις αρμοδιότητες τους. Ο Άρης επένδυσε εξ αρχής στα σωστά πρόσωπα (Ζήσης!), ώστε να μπορέσει αυτή την οικονιμική του άνθιση να την συνδυάσει με επιτυχίες και βελτίωση του αγωνιστικού του προφίλ.
Από πέρσι όμως, ορισμένοι... βιαστικοί έκριναν πως οι κινήσεις και το ρόστερ ήταν πολύ κατώτερα των προσδοκιών και πως ο Άρης δε θα μπορούσε να ανέβει λέβελ, ούτε με τα δισ. του Σιάο ως βάση. Έκριναν από την αρχή το πρότζεκτ καταδικασμένο, με μερικά χτυπήματα στον ώμο για παρηγοριά, τονίζοντας πως "έχετε πολλά ψωμιά να φάτε ακόμη". Που, όντως, η ομάδα της Θεσσαλονίκης έχει να διανύσει ακόμη πολλά χιλιόμετρα για να φτάσει στον στόχο της. Όχι άλλους, αλλά στον στόχο ΤΗΣ! Το ρεζερβουάρ όμως είναι γεμάτο ως πάνω.
Το κύριο λάθος που κάνουν οι περισσότεροι όμως είναι και αυτό που, εν τέλει, θα τους επιστρέψει ως "τιμωρία" στο τέλος. Άπαντες θεώρησαν πως ο Άρης ξεκινάει από το μηδέν. Πως αποτελεί μια ομάδα με χαρακτηριστικά νεοπλουτισμού και η όλη πορεία της στερείται σταθερών βάσεων. Πως "φέτος" "ξαφνικά" γεμίζει το γήπεδο του και πως ως τώρα ο κόσμος δεν στήριζε...
Αν προσέξατε, στον τίτλο του κειμένου, γίνεται μια "διακριτικότατη" αναφορά στον μύθο του οίκου Ρέιν, ο οποίος συμπεριλαμβάνεται στο έργο του Ρ.Ρ. Μάρτιν (Game of thrones για τους ρέκτες), κατά τον οποίο ο συγκεκριμένος οίκος, μαζί με τον οίκο Τάρμπεκ επαναστάτησαν βλέποντας τον Τάιτο Λάνιστερ γερασμένο και αδύναμο, πλουτίζοντας εις βάρος του και υποτιμώντας τον. Στο τέλος της ιστορίας, ο γιος του Τάιτου, ο Τάιγουιν, δεν ανέχεται αυτή τη συμπεριφορά και θυμίζει σε όλους πως το "λιοντάρι", εν προκειμένω ο "Τίγρης", έχει δόντια! όσος καιρός και να περάσει. Στην περίπτωση μας ο Άρης δεν έχασε ποτέ τα δόντια του, βρίσκονταν απλώς σε μια κατάσταση οικονομικής και οργανωτικής ομηρίας, μεταξύ άλλων ΚΑΙ λόγω δικών του λαθών, από την οποία βγήκε με την αλλαγή της σελίδας στο ιδιοκτησιακό.
Το Αλεξάνδρειο αποτελεί ίσως μια από τις πιο μπασκετικές έδρες του κόσμου, όχι λόγω μεγέθους, όχι λόγω κυπέλλων πρωταθλητριών, αλλά λόγω της βαριάς κληρονομιάς που ποτίζει τους τοίχους και την οροφή του. Χθες είδα και πάλι αμέτρητα νέα παιδιά να πανηγυρίζουν απέναντι στην κορυφαία και πιο ακριβή ομάδα της Ευρώπης και κατάλαβα πως η κληρονομιά αυτή δεν πρόκειται να χαθεί. Δεν είναι εκφράσεις χαράς αυτές που βλέπει κανείς στα πρόσωπα των φίλων του Άρη. Είναι εκείνη η έκφραση έντασης, οριακά οργής, όταν καταφέρνεις κάτι που σε ταλαιπωρεί καιρό. Όταν λυτρώνεσαι από ένα μεγάλο βάρος, που σε ταπεινώνει, σε φθείρει και σε μειώνει. Ο διαχρονικός Αυτοκράτορας του ελληνικού αθλητισμού, όπως η ίδια η ιστορία τον ονόμασε έτσι (χωρίς να λέει κανείς πως ο Παναθηναϊκός δεν είναι ο Παντοκράτορας κλπ κλπ. Δεν είναι αυτό το θέμα μας.) έχει ταπεινωθεί πολύ περισσότερο από αυτό που του αναλογούσε ανά τις δεκαετίες. Ήταν τόση μεγάλη η λάσπη, από την οποία έπρεπε να βγει, τόσες πολλές οι αποτυχίες και τα "χτυπήματα", που το μόνο που θύμιζε τις ένδοξες εποχές ήταν ο κόσμος και η οροφή του Αλεξανδρείου. Πλέον όμως όλα αρχίζουν να μπαίνουν στη θέση τους. Ο Άρης χθες δεν κατέκτησε κάτι, δεν έγινε ξαφνικά ομαδάρα. Ήταν και παραμένει ομαδάρα, θέλει να κατακτήσει τίτλους και απλώς, χθες, έδειξε πως μιλάει πολύ σοβαρά και δεν αστειεύεται...
Στο κάρφωμα του Μπιρτς, στα τρίποντα του Τολιόπουλο και του Μόργκαν το ντελίριο που κατέκλυσε όλο το κέντρο της Θεσσαλονίκης, πέριξ της ΔΕΘ, ήταν μοναδικό. Ήταν οι πρώτες στιγμές που στην ατμόσφαιρα ένιωθες πως όλο αυτό που βίωνε ο κόσμος στο γήπεδο δεν ήταν έκπληξη, ήταν δικαίωση! Ήταν κάτι κανονικό και όχι ένα απλό "ριφιφί", όπως σε προηγούμενα παιχνίδια. Μια απόδειξη της επιστροφής...
Από τον άνθρωπο που καθαρίζει τους διαδρόμους στο Παλέ, ως και τον Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος πλέον είναι ξεκάθαρο πως αποτελεί ευλογία για την ομάδα, βλέπεις πως όλα λειτουργούν ρολόι... Αυτό είναι σημαντικότερο από τα χρήματα και τους γεμάτους φανφάρα τίτλους στα sites. Αυτό θα κάνει τον Άρη και πάλι πρωταγωνιστή.
Μιας και είπαμε για Σπανούλη, δεν είναι η εμπειρία του ως προπονητής, δεν είναι πως έγινε ξαφνικά Αρειανός και οπαδός, είναι η αύρα του mr European basketball, την οποία είχε ανάγκη το club! Ένα πρότυπο για τους παίκτες, ένα πρόσωπο "φραντσάιζ" για τις αφίσες. Η εμμονική του διάθεση να πετύχει και οι αμέτρητες εργατοώρες για την βελτίωση της αγωνιστικής εικόνας. Αυτά κερδίζει ο Άρης στο πρόσωπο του προπονητή του.
Το σερί συνεχίζεται και η ομάδα το απολαμβάνει. Ο Άρης απέδειξε για ακόμη μία φορά πως επέστρεψε από τον λήθαργο του και δικαιούται να καθίσει ξανά στο τραπέζι με τα "μεγάλα παιδιά". Θα γίνεται όλο και καλύτερος.
ΥΓ Ο οίκος Ρείν υποτίμησε αυτούς που δεν έπρεπε, αυτούς που μεγαλούργησαν και μόχθησαν αρκετά χρόνια πριν. Πίστεψε πως η ιστορία δεν κάνει κύκλους και στο τέλος σβήστηκε ολοκληρωτικά από τον χάρτη...
