Aput.
Και qana.
Και piqsirpoq.
Και qimuqsuq.
Η ελληνική γλώσσα δεν έγινε παγκόσμια για μία, μόλις, ψήφο. Η μπλε πλευρά της σβήστρας σβήνει το στιλό. Οι Εσκιμώοι έχουν 52 διαφορετικές λέξεις για το χιόνι.
Ορίστε οι 3 πιο διαδεδομένοι, μα αρκούντως πιστευτοί, μύθοι στα χρονικά. Κι αν για τους δύο πρώτους έχουν χυθεί τόνοι μελανιού- που, προφανώς, δεν σβήνει επειδή περνάτε πεισματικά το μπλε κομμάτι της σβήστρας από πάνω τους- για τους συμπαθείς Ίνουικ και Γιούπικ η υπόθεση γλωσσικής εργασίας έχει θαφτεί στο… χιόνι.
Στην πραγματικότητα οι λέξεις είναι σαφώς λιγότερες από 52, όμως και πάλι είναι πολλές. Και ναι, το πιάνουμε: το χιόνι, όταν βρίσκεται παντού γύρω σου, προφανώς και ανάγεται σε κάτι το σημαντικό. Δε θα έπρεπε το ίδιο να ισχύει, όμως, και για την αγάπη; Εφόσον τον δαγκώνεις που τον δαγκώνεις, γιατί να μην πάρεις αγκαλιά τον καλό σου ή την καλή σου και ν’ αφήσεις τη δημιουργικότητά σου να καλπάσει, ζεσταίνοντας την ψυχή σου;
Και μπορεί μέχρι στιγμής το κείμενο να μοιάζει με ωδή στον Mr. Freeze, όμως ας περάσουμε στην αντίπερα όχθη: στην καυτή ατμόσφαιρα του Nick Galis Hall στο σημερινό Άρης-Παναθηναϊκός.
Για να μην αδικούμε τους φίλους των Κιτρινόμαυρων, αυτοί ήταν πάντοτε εκεί. Τα χρόνια της Αυτοκρατορίας, τα χρόνια της μετριότητας, τα χρόνια της απόλυτης αγωνιστικής πτώσης, πάντα.
Σήμερα, ωστόσο, η αίσθηση ήταν διαφορετική. Για πρώτη φορά μετά την εποχή του τροχού (ή, τουλάχιστον, τόσο μας φάνηκε) το μενού είχε ντέρμπι περιωπής. Και, προσοχή: γνωρίζαμε ότι θα είναι ντέρμπι, δεν έγινε τέτοιο όσο «ξεδιπλωνόταν» ο αγώνας, όπως έχει συμβεί περιστασιακά στο πρόσφατο παρελθόν.
Εν τέλει, ο Άρης ήταν ο μεγάλος νικητής. Κι αυτό εξηγείται με στείρα αγωνιστική προσέγγιση: η αρμάδα του coach Σπανούλη είναι μία ομάδα που πιέζει μέχρι εξαντλήσεως τους αντιπάλους της και τους αναγκάζει σε πληθώρα λαθών.
Όποιος έχει δει τα ματς των Θεσσαλονικέων γνωρίζει πως το αγαπημένο τους παιχνίδι είναι να κλέβουν, ει δυνατόν, την μπάλα και να φεύγουν στο ανοιχτό γήπεδο. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαίο πως ώθησαν τον Παναθηναϊκό- μία από τις 2 κορυφαίες ομάδες της από εδώ πλευράς του Ατλαντικού, δηλαδή- σε 20 ολόκληρα λάθη.
Την ίδια στιγμή, η δική τους αναλογία ασίστ/λαθών ήταν στο, εντυπωσιακότατο γι’ αναμέτρηση τέτοιας έντασης, 2 (22/11).
Πέραν της ασφυκτικής άμυνας, ο Άρης έχει την ευτυχία να διαθέτει πια παίκτες που μπορούν να τραβήξουν το κάρο από τη λάσπη όταν αυτό κολλήσει στο μπροστά μισό του παρκέ. Ο Μόργκαν μετά το πρώτο αναγνωριστικό 15νθήμερο βάζει 20 στους πάντες (21 σήμερα), ο Μοκόκα είχε 19 και δείχνει πως ο τραυματισμός που τον πήγε πολύ πίσω στην αρχή αποτελεί απεχθές παρελθόν, ο Τολιόπουλος αποτελεί την επιτομή του microwave σκόρερ και βάζει σταθερά 10+ (14 απόψε με dagger, μάλιστα, λίγο πριν το φινάλε), ο Ντιμιτρίεβιτς προσέθεσε κι αυτός 14, ενώ ο Ρόμπινσον-Ερλ είχε 11/6/3 (πόντοι/ριμπάουντ/κλεψίματα) σ’ ένα από τα πιο «ήσυχα» βράδια του, πράγμα που καταδεικνύει το πόσο σπουδαίος παίκτης είναι.
Αυτό που οφείλει ν’ αναγνωρίσει κανείς στον Σπανούλη είναι πως, αν και βρισκόμαστε εξαιρετικά νωρίς στη σεζόν (διάολε, μόλις κάναμε Χαλοουίν!), έχει προσδώσει μία πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα στο σύνολό του και του έχει εμφυσήσει πνεύμα νικητή. Αυτό, για έναν Αυτοκράτορα που εδώ και πολύ καιρό ήταν πιο γυμνός κι από τον Αδάμ π.Μ. (προ Μήλου), δεν είναι καθόλου μικρή υπόθεση.
Στον αντίποδα, ο Παναθηναϊκός. Οι Πράσινοι μετά από μία εκκωφαντική αρχή στη σεζόν έχουν κάνει ξεκάθαρη κοιλιά, όμως μισό λεπτό: έχουμε περάσει τόση ώρα να εξυμνούμε την αμυντική λειτουργία του Άρη και οι παίκτες του Ομπράντοβιτς έβαλαν 91 πόντους σε μία από τις πιο δύσκολες έδρες της Ευρώπης, χωρίς να πιάσουν και καμία σπουδαία απόδοση.
Το εμφανές αγωνιστικό ζήτημα των 7 φορές πρωταθλητών Ευρώπης είναι πως το δίδυμο Ναν-Φρανσίσκο δε λειτουργεί ούτε στο 20%. Αμφότεροι είναι ball dominant παίκτες και θέλουν την μπάλα στα χέρια τους, την ίδια στιγμή που δίπλα τους δεν έχουν παιδιά του προπαιδικού αλλά σούπερ σταρ όπως ο Χέις-Ντέιβις, ο Γιαμπουσέλε, ο Λεσόρ και πλείστοι όσοι άλλοι. Αν συνυπολογίσουμε πως και ο Κώστας Σλούκας δεν βρίσκεται (απολύτως λογικά, δεδομένου του τραυματισμού του) στο επιθυμητό επίπεδο, αυτή η αγωνιστική κάμψη βγάζει ξεκάθαρα νόημα.
Στην άλλη πλευρά του σκοτεινού φεγγαριού, υπάρχει η φωτεινή: είναι τέτοιο το ταλέντο Ναν/Φρανσίσκο που είναι δεδομένο πως στο εγγύς μέλλον θα παίξουν το μπάσκετ που μπορούν και τότε… σκέρι άουρς. Ναι, έτσι δεν βγάζει νόημα. Ας προσπαθήσουμε ξανά: scary hours.
Εκτός κι αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που πιστεύει πως ένας προπονητής του βεληνεκούς του Ζοτς δε θα βρει την άκρη ή ότι ο αρχηγός της ομάδας δε θα ξαναγίνει ο έμβιος υπολογιστής που μας έχει συνηθίσει την τελευταία 15ετία.
Ορίστε, μας παρασύρατε. Στόχος μας δεν ήταν να μιλήσουμε για το ματς αυτό καθαυτό, αλλά για μια απολεσθείσα αίσθηση τα τελευταία 1567 Σαββατοκύριακα. Αν, δηλαδή, μετράμε σωστά- ίσως και να είναι 1568.
Η Α1 είχε πάψει από τα τέλη των 90s να είναι ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα. Η εκτόξευση των αιωνίων στην στρατόσφαιρα, την ίδια στιγμή που η μπασκετομάνα Θεσσαλονίκη έπνεε τα λοίσθια είχε κάνει τα ΣΚ μας πιο αδιάφορα κι από προφιτερόλ χαμηλών λιπαρών και χωρίς ζάχαρη, επειδή είπες να γίνεις «κομμάτια» (και ο στόχος επιτυγχάνεται, καθώς αν φας τέτοια μπούρδα γίνεσαι πράγματι κομμάτια. Ψυχολογικά).
Τώρα, με την πρωτοφανή, σε τόσο σύντομο διάστημα, άνοδο του ΠΑΟΚ και του Άρη, συν το βάναυσο, είναι η αλήθεια, πρόγραμμα που έχουν στην Ευρωλίγκα οι «αιώνιοι», γεννάται ξεχωριστό ενδιαφέρον στο πρωτάθλημά μας.
Σημαίνει αυτό πως οι δύο της συμπρωτεύουσας θα «εκθρονίσουν» από τώρα έναν εκ των Ολυμπιακού ή Παναθηναϊκού; Μπορεί η 26η Οκτωβρίου να πέρασε, όμως επιτρέψτε μας: ΟΧΙ. Μόνο που…
Μόνο που, να: αν σε κάποια γωνιά της γης υπάρχουν 52 (περίπου…) λέξεις για το χιόνι, εδώ που είναι Βαλκάνια γιατί να μην σταθούμε σε κάτι που έχουμε να νιώσουμε τρεις ολόκληρες δεκαετίες;
Η αγάπη για την Α1 έμοιαζε να έχει σβήσει.
Έπειτα, ήρθε το Άρης-Παναθηναϊκός.
Και η καρδιά μας σα να έχασε, επιτέλους, ξανά έναν χτύπο.
