Τι να πρωτοπείς και τι να πρωτογράψεις γι' αυτό το παιδί. Στα 24 του χρόνια έχει ήδη ζήσει όσα άλλοι δεν προλαβαίνουν σε ολόκληρη καριέρα. Η μεταγραφή του στην Άρσεναλ είναι η τέλεια ευκαιρία για να μιλήσουμε για τον Χρήστο Τζόλη. Να νιώσουμε ακόμη μεγαλύτερη περηφάνια, όχι μόνο για όσα πέτυχε, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο έφτασε μέχρι εδώ.
Ήταν πάντα ξεχωριστός. Όχι μόνο λόγω του ταλέντου του, αλλά επειδή ο ίδιος δεν επέτρεψε ποτέ να τον παρασύρουν. Μεθοδικός, προσγειωμένος, εργατικός, με σπάνια ωριμότητα για την ηλικία του. Ίσως έπαιξε ρόλο η οικογένεια, ίσως οι αξίες με τις οποίες μεγάλωσε, ο χαρακτήρας του. Πιθανότατα όλα μαζί.
Αυτό που έχει πραγματικά σημασία, όμως, είναι πως τίποτα από όσα ζει σήμερα δεν ήρθε ως δώρο της τύχης. Δεν είναι μια ιστορία που γράφτηκε από τη μία στιγμή στην άλλη. Ο Χρήστος δεν βρίσκεται στην Άρσεναλ επειδή κάποτε τον αποκάλεσαν μεγάλο ταλέντο. Έφτασε εκεί γιατί δεν σταμάτησε ποτέ να δουλεύει, σαν να μην είχε πετύχει τίποτα. Γιατί δεν συμβιβάστηκε με όσα είχε ήδη κατακτήσει, συνέχισε να κυνηγά το επόμενο όνειρο με την ίδια δίψα που είχε όταν ήταν ακόμη παιδί στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ. Αυτά τα φυτώρια από χρυσάφι που πλέον μπορούν να καμαρώνουν πως τα ταλέντα τους βρήκαν το δρόμο τους και πρωταγωνιστούν στην παγκόσμια σκηνή.
Εκείνο το μεσημέρι του Αυγούστου του 2021, στο αεροδρόμιο «Μακεδονία», όταν βρεθήκαμε για μια τελευταία φωτογραφία πριν μπει στο αεροπλάνο με προορισμό την Νόριτς, δύσκολα θα πιστεύαμε όσα θα ακολουθούσαν. Θα έμοιαζε εξωπραγματικό αν κάποιος έλεγε πως, μέσα σε πέντε χρόνια, εκείνο το χαμογελαστό παιδί θα φορούσε τη φανέλα των πρωταθλητών Αγγλίας.
Κι όμως, η ζωή είχε ήδη αρχίσει να γράφει το σενάριο.
Στην Νόριτς δεν πέρασε καλά. Χρόνια μετά, μιλώντας αποκλειστικά στο SDNA, είχε παραδεχθεί πως ίσως δεν ήταν η σωστή επιλογή, ήταν όμως η μόνη επιλογή για το check in στην Ευρώπη. Σε ένα παιχνίδι της μοίρας, η Μπριζ είχε ενδιαφερθεί εκείνο το καλοκαίρι για τον Τζόλη, αλλά δεν έφτασε ποτέ τα λεφτά της Νόριτς. Και ο Χρήστος δεν μπορούσε να περιμένει. «Ή τώρα ή ποτέ».
Ο δρόμος στην Αγγλία εξελίχθηκε σε... βουνό. Σε 1.5 χρόνο η Νόριτς άλλαξε 3 προπονητές, εκείνος δεν αναγνώριζε τον εαυτό του, δεν καταλάβαινε τι έκανε στο γήπεδο, ακόμη και ένα απλό κοντρόλ έμοιαζε δύσκολο. Ασφυκτιούσε. Πήγε δανεικός στην Τβέντε. Άλλαξε χώρα, περιβάλλον, αέρα, μήπως ξαναπάρει μπρος. Μπήκε σε ένα ήδη δομημένο σύνολο να βρει χρόνο και ρόλο, να πατήσει restart. Ένας τραυματισμός όμως τον έβγαλε και πάλι νοκ άουτ.
Χρήστος Τζόλης. Σημείο μηδέν.
Σε εκείνη την φάση τίποτα δεν του πήγαινε. Τα δημοσιεύματα του Τύπου τον ήθελαν να επιστρέφει στην Ελλάδα, σαν παραδοχή της ήττας ότι έφυγε νωρίς, άγαρμπα, κάνοντας το επόμενο βήμα χωρίς να το σκεφτεί καλά. Ο Χρήστος όμως το πήρε από την αρχή. Β΄Γερμανίας; Β΄Γερμανίας. Ήθελε απλά να παίξει. Να βρει υγιή αποδυτήρια και να κερδίσει πίσω τη χαμένη αυτοπεποίθηση.
«Αφού έκανα το βήμα, έλεγα πως έπρεπε να το κυνηγήσω, να το προσπαθήσω μέχρι την τελευταία ευκαιρία που θα έχω. Και αυτό έκανα. Τη δεύτερη χρονιά, πριν πάω στην Φορτούνα, μπορούσα πολύ εύκολα να γυρίσω σε μία ελληνική ομάδα. Σαν εύκολη επιλογή. Αλλά δεν το σκέφτηκα, προτίμησα τη Β΄Γερμανίας και συνάντησα ένα ωραίο κλίμα, μία ομάδα που με πίστεψε πάρα πολύ. Η Φορτούνα είναι το σημείο - κλειδί που αλλάζει τα πάντα για μένα».
Στο Ντύσσελντορφ τα «έσπασε», η εστία έπαψε πια να μοιάζει τόσο μικρή. Και ο Τζόλης πήρε μπρος. Σε στιγμές που άλλοι ίσως θα λύγιζαν, θα συμβιβάζονταν ή θα έχαναν την πίστη τους, εκείνος όχι. Η Μπριζ, αν και τον «κυνηγούσε» χρόνια, τον έκανε επιτέλους δικό της. Αυτό που δεν ξέρουν πολλοί, είναι πως το καλοκαίρι του '24, παρά τις σειρήνες στα αυτιά του, βλέπετε, φάνταζε και πάλι hot όνομα, δεν άφησε τον εαυτό του να παρασυρθεί. Ήξερε γιατί επέλεξε το Βέλγιο και τη Βρύγη. Και δικαιώθηκε...
Τον συνάντησα τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς στο Μπριζ, σε αποστολή του SDNA, για πάρτη του και μόνο. Ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, στο κέντρο της πόλης. Χρόνια μετά από εκείνο το «αντίο» στο αεροδρόμιο Μακεδονία. Κάθε λέξη που χρησιμοποιούσε ήταν προσεγμένη. Ανέλυε κάθε απόφαση που είχε πάρει με μία αδιανόητη ωριμότητα για την ηλικία του. Κάθε αναποδιά, κάθε δυσκολία, τον έκαναν πιο δυνατό πνευματικά. Έφυγα από εκείνο το καφέ με την αίσθηση πως το παιδί που είχα γνωρίσει στα πρώτα του βήματα στον ΠΑΟΚ, δεν ήταν πια απλώς ένα σπουδαίο ταλέντο. Είχε εξελιχθεί σε έναν απίθανο τύπο. Σε έναν χαρακτήρα που είχε αποφασίσει να πάρει τη ζωή και την καριέρα στα δικά του χέρια, να μην αφήσει τίποτα στην τύχη και να καθορίσει μόνος του τη διαδρομή του.
Είχε προσλάβει προσωπικό αναλυτή, όχι επειδή του έλειπε το ταλέντο, αλλά γιατί ήθελε να εξελίσσεται καθημερινά. Μετά από κάθε παιχνίδι καθόταν μαζί του, σχεδίαζαν κάθε κίνηση, μελετούσαν κάθε απόφαση. Ο κάποτε «νουμεράκιας» έπαψε να κυνηγά εμμονικά γκολ και ασίστ. Άρχισε να κυνηγά την πληρότητα. Να γίνει ένας ολοκληρωμένος παίκτης, χρήσιμος και στις δύο φάσεις του παιχνιδιού. Και το ποδόσφαιρο τον αντάμειψε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο: 22 γκολ |29 ασίστ σε 52 ματς.
Ο Χρήστος είχε «χτίσει» μια προσωπικότητα ικανή να αντέξει την πίεση και «φώναζε» με το παιχνίδι του πως μπορεί να σε... κατασπαράξει. Η μεταγραφή στην Άρσεναλ δεν είναι ένα ποδοσφαιρικό παραμύθι. Γιατί δεν του χαρίστηκε. Δεν είναι προϊόν συγκυριών ή τύχης, αλλά αυτό ακριβώς που του αξίζει.
Τίποτα λιγότερο απ' όσα πάλεψε για να πετύχει.
