Η Φιλαδέλφεια είναι περίεργη πόλη. Εκεί μπορείς να δεις τουρίστες να ανεβαίνουν λαχανιασμένοι τα σκαλιά του Μουσείου Τέχνης μόνο και μόνο επειδή το έκανε ένας... φανταστικός μποξέρ. Κανείς δεν τους λέει ότι ο Ρόκι δεν υπήρξε ποτέ. Δεν χρειάζεται, άλλωστε στη Φιλαδέλφεια μερικοί μύθοι είναι πιο αληθινοί από την πραγματικότητα.
Και τώρα εμφανίζεται ο ΛεΜπρόν Τζέιμς. Στα 41 του, για το τελευταίο κεφάλαιο. Ή, αν προτιμάτε τη γλώσσα του Χόλιγουντ, για την τελευταία ταινία.
Ο ίδιος το είπε χωρίς περιστροφές: «Αυτή είναι η τελευταία μου απόφαση». Δεν διάλεξε τη Φιλαδέλφεια για τα χρήματα, ούτε για την οικογένειά του. Διάλεξε μια ομάδα που πιστεύει ότι μπορεί να του χαρίσει άλλη μία ευκαιρία για πρωτάθλημα, παρότι πριν από λίγες εβδομάδες ίσως να σκεφτόταν ότι είχε παίξει το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας. Στις ΗΠΑ η κουβέντα δεν περιστρέφεται γύρω από το αν ο ΛεΜπρόν θα βάζει 20 ή 25 πόντους. Οι περισσότεροι αναλυτές βλέπουν μια επιλογή που αφορά αποκλειστικά την υστεροφημία του. Το ότι άφησε στην άκρη ένα πολύ μεγαλύτερο συμβόλαιο, το ότι πήγε σε μια πόλη που περιμένει τίτλο από το 1983 και το ότι όλοι μιλούν για το πέμπτο δαχτυλίδι, δείχνει πως αυτή η μεταγραφή αντιμετωπίζεται ως η τελευταία πράξη μιας τεράστιας καριέρας και όχι ως ακόμη μία αλλαγή φανέλας.
Εγώ όμως κόλλησα αλλού. Ο ΛεΜπρόν μού θυμίζει τον... Μέσι. Όχι, δεν με χτύπησε ο ήλιος. Ο ένας παίζει μπάσκετ. Ο άλλος ποδόσφαιρο. Ο ένας καρφώνει. Ο άλλος ντριμπλάρει και σκοράρει.
Η ομοιότητα βρίσκεται αλλού. Ο Μέσι πέρασε σχεδόν όλη την καριέρα του ακούγοντας ότι υπάρχει ο Μαραντόνα. Ο ΛεΜπρόν πέρασε σχεδόν όλη τη δική του ακούγοντας ότι υπάρχει ο Τζόρνταν. Σαν να έμπαιναν κάθε πρωί στο γήπεδο και κάποιος να τους περίμενε στην πόρτα. "Καλημέρα. Σήμερα θα πρέπει πάλι να αποδείξεις ότι είσαι καλύτερος από έναν άνθρωπο που έχει ήδη γίνει άγαλμα". Δύσκολη δουλειά my friend.
Ο Ρόκι τουλάχιστον ήξερε ποιος ήταν ο αντίπαλός του. Απόλο Κριντ, Κλάμπερ Λανγκ, Ιβάν Ντράγκο. Τους έβλεπες. Τους αντιμετώπιζες. Έτρωγες τις μπουνιές σου και η ταινία προχωρούσε.
Ο ΛεΜπρόν είχε απέναντί του κάτι πιο άβολο. Μια συζήτηση. Κάθε καλάθι, κάθε triple-double, κάθε MVP, κάθε πρωτάθλημα κατέληγε στην ίδια ατάκα. "Ναι... αλλά ο Τζόρνταν." Ακριβώς όπως ο Μέσι. "Ναι... αλλά ο Μαραντόνα."
Είναι παράξενο, αλλά οι δύο μεγαλύτεροι αθλητές της γενιάς τους δεν πολέμησαν μόνο αντιπάλους, πολέμησαν αναμνήσεις κι εδώ είναι που αρχίζει να κολλάει το Rocky.
Ο Μπαλμπόα μπορεί να μην ήταν ποτέ ο πιο ταλαντούχος μποξέρ, ο κόσμος, όμως, τον αγάπησε γιατί συνέχιζε να σηκώνεται. Ο ΛεΜπρόν κάνει περίπου το ίδιο εδώ και πάνω από 20 χρόνια.
Άλλοι στα 41 ψάχνουν το τηλεκοντρόλ, εκείνος ψάχνει το πέμπτο δαχτυλίδι. Εδώ ίσως βρίσκεται το πραγματικό του πρόβλημα... που λέει ο τίτλος. Ποιο; Το ότι ούτε ένα πέμπτο πρωτάθλημα ίσως να αποδειχθεί αρκετό. Αν το κατακτήσει, κάποιοι θα πουν ότι ο Τζόρνταν έχει έξι. Άλλοι ότι δεν έχασε ποτέ σε τελικούς. Άλλοι ότι οι εποχές δεν συγκρίνονται. Με λίγα λόγια, ο ΛεΜπρόν δεν κυνηγάει μόνο ένα τρόπαιο, αλλά μια οριστική ετυμηγορία σε μια δίκη που μάλλον δεν θα τελειώσει ποτέ.
Ο king δεν πρόλαβε ποτέ να γίνει... νοσταλγία, ενώ ο Τζόρνταν αποσύρθηκε και μετατράπηκε σε θρύλο. Ο Μαραντόνα σταμάτησε να παίζει και έγινε μύθος, ο ΛεΜπρόν εξακολουθεί να αγωνίζεται. Ο Μέσι επίσης.
Όταν είσαι ακόμη μέσα στη δράση, ο κόσμος δεν σε αντιμετωπίζει σαν θρύλο. Σε αντιμετωπίζει σαν θέμα προς συζήτηση και αυτός είναι ένας λόγος που οι κουβέντες γύρω από τον ΛεΜπρόν δεν τελειώνουν ποτέ.
Το... πρόβλημα που λέγαμε: Ο ΛεΜπρόν πήγε στη Phila του Τζούλιους Έρβινγκ, του Άιβερσον, γιατί πιστεύει ότι μπορεί να πάρει άλλο ένα πρωτάθλημα. Γι' αυτό άφησε χρήματα στο τραπέζι. Γι' αυτό διάλεξε μια ομάδα που του δίνει, στα χαρτιά τουλάχιστον, άλλη μία ευκαιρία να γράψει ιστορία. Το πέμπτο δαχτυλίδι είναι ο στόχος, αυτό που δεν ξέρουμε είναι αν πρόκειται για τη λύση.
Ο Ρόκι έριξε την τελευταία γροθιά και η αυλαία έπεσε. Ο ΛεΜπρόν μπορεί να φορέσει και πέμπτο δαχτυλίδι, αλλά η αυλαία δύσκολα θα κλείσει γιατί μπορεί οι μεγάλοι αθλητές κάποτε να σταματούν, οι μεγάλες συζητήσεις, όχι.
