Το αριστούργημα του Ομήρου, περίπου 25 αιώνες μετά την συγγραφή του παραμένει, διαχρονικό, αναλλοίωτο, viral. Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε εποχή ξαναγράφει, ερμηνεύει, αναπροσαρμόζει την Οδύσσεια με βάση τα δικά της κριτήρια, τις δικές της ανάγκες.
Άλλοτε ως τραγωδία, άλλοτε ως διδαχή, άλλοτε ως ένα σύστημα ηθικοπλαστικών αξιών, κι άλλοτε ως… Κρίστοφερ Νόλαν.
Αυτό που παραμένει σταθερό, απείραχτο είναι η δοκιμασία ενός κεντρικού ήρωα. Η άνοδος, η πτώση, η περιπέτεια, η επιμονή, ο στόχος, η αποστολή.
Ο Κρίστοφερ Νόλαν επέλεξε τον Ματ Ντέιμον για να ενσαρκώσει τον βασιλιά της Ιθάκης, αυτός κάλλιστα, όμως θα μπορούσε να είναι ο Λιονέλ Μέσι.
Ένας πολυμήχανος βασιλιάς, ο οποίος επιβλήθηκε με την ευφυία, την τεχνική, την αρτιότητα, την στρατηγική και όχι με την ωμή δύναμη.
Περιπλανήθηκε για χρόνια σε ξένα μέρη, ψάχνοντας να βρει την δική του Ιθάκη. Πληγώθηκε, λαβώθηκε, απογοητεύτηκε, έπεσε, μα ξανασηκώθηκε.
Η διαδρομή του ως την λύτρωση είχε άπειρες δοκιμασίες, δυσκολίες, εμπόδια, ψυχολογικές καταρρεύσεις, μα η Αργεντινή ήταν η δική του Ιθάκη. Το μέρος που έκανε το βλέμμα του να καθαρίζει και το μυαλό του να οριοθετεί ξανά τον στόχο.
Στο Νιού Τζέρσεϊ, ο Λιονέλ Μέσι, έχοντας νικήσει στους προηγούμενους γύρους τους Λαιστρυγόνες, έχοντας ξεγελάσει τις Σειρήνες βρέθηκε αυτή τη φορά στην γη με τους ανίκητους Κύκλωπες.
Το σχέδιο ήταν ίδιο, σαν αυτό απέναντι στον Πολύφημο. Ο Μέσι και η παρέα του ήξεραν πως δεν μπορούσαν να τα βάλουν στα ίσα με τα πελώρια τέρατα. Υπήρχε μόνο ένας τρόπος να τους εξουδετερώσουν.
Ως άλλος Οδυσσέας, ο Μέσι συστήθηκε κι αυτός ως… “ούτις”. Στον τελικό ήταν ο… κανένας!
Η Αργεντινή προσπάθησε να ξεγελάσει, να ξελογιάσει, να παραπλανήσει, να μεθύσει τον Πολύφημο και την κατάλληλη στιγμή να επιχειρήσει το ένα και μοναδικό χτύπημα που είχε διαθέσιμο.
Δεν ξεμύτισε από το δικό της μισό, δεν πήρε το παραμικρό ρίσκο, δεν παρασύρθηκε από το μεγαλείο της στιγμής.
Για να πετύχει το σχέδιο, έπρεπε όλα να πάνε τέλεια.
Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα άρχισαν να φεύγουν από τον έλεγχο. Πρώτα λαβώθηκε το πρωτοπαλίκαρο, ο Λισάντρο. Μετά, ο Κούτι Ρομέρο. Αργότερα, ήρθε η αποβολή του Έντσο Φερνάντες.
Οι Κύκλωπες όχι μόνο δεν έμοιαζαν μεθυσμένοι, αλλά κάθε λεπτό που περνούσε έσφιγγαν όλο και περισσότερο τον κλοιό. Ένιωθαν πως σε αυτή την μάχη έχουν το πάνω χέρι. Κι αργά, μαρτυρικά, σχεδόν αναπόφευκτα επέβαλλαν την σοκαριστική τους δύναμη.
Οι Ισπανοί δεν είναι τερατόμορφοι, ούτε απολίτιστοι, ούτε ανοργάνωτοι, όπως οι Κύκλωπες.
Είναι όμως πανίσχυροι, τρομακτικοί, επιβάλλουν κυνικά τα θέλω τους.
“Καταπίνουν” κάθε τους αντίπαλο, αφού πρώτα τον αφοπλίσουν τελείως.
Η τελευταία φορά που η φούρια ρόχα έφυγε ηττημένη από γήπεδο ήταν πριν από 38 παιχνίδια, είχαμε ακόμα Μάρτιο του 2023!
Έκτοτε, έπαιξε με χώρες από κάθε ήπειρο, κάθε δυναμικότητας.
Έπαιξε φιλικά, προκριματικά, ματς ομίλων, νοκ-άουτ, έπαιξε μέρα, νύχτα, με κρύο, ζέστη, υγρασία, εντός κι εκτός έδρας. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
Μία μηχανή. Μία ανίκητη μηχανή, που σε ένα ολόκληρο Μουντιάλ επέτρεψε μόλις ένα γκολ στους αντιπάλους της.
Μία συμμορία που σε κάθε φάση, από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό έπαιζε ρομποτικά, προγραμματισμένα, κυνικά, γεωμετρικά.
Σε αυτή την έκδοχη ο Πολύφημος πήρε την εκδίκηση του, μα τίποτα δεν αναιρεί το ταξίδι του Οδυσσέα και των πιστών συντρόφων του, που απέδειξαν ότι θα έδιναν και την ζωή τους για να φτιάξουν το παραμύθι του αρχηγού τους.
Ο Λιονέλ Μέσι, ακόμα και ως ηττημένος, είναι ο κεντρικός πρωταγωνιστής της ιστορίας.
Ο θεατής συγκινήθηκε με τα δάκρυα του στο φινάλε, πιθανώς να έκανε ένα αστραπιαίο φλας-μπακ με όσα έζησε μαζί του όλα αυτά τα χρόνια και να μελαγχόλησε που δεν θα ζήσει άλλα μαζί του.
Αυτή τη φορά η ιστορία δεν είχε happy end, μα ακόμα και με άλλο φινάλε παραμένει το ίδιο διδακτική.
Ο ένας, όσο καλός κι αν είναι, όσο κι αν μπορεί να εμπνεύσει τους συντρόφους του δεν μπορεί να κερδίσει τους έντεκα.
Φεύγοντας από όλο αυτό, ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας μπορεί να νιώθει μία αγαλλίαση.
Αυτοί που τον κέρδισαν, το έκαναν με τον τρόπο του. Με το ποδόσφαιρο που ο ίδιος υπηρέτησε και άλλαξε, όσο κανείς.
Ο Φεράν, ο Λαμίν, ο Πάου, ο Πέδρι, o Κουκουρέγια, ο Όλμο, ο Γκάβι, όλη η ισπανική σχολή, επηρεάστηκε από το δικό του ποδοσφαιρικό κήρυγμα στη Βαρκελώνη.
Κι αυτό, το ποδόσφαιρο δεν θα το ξεχάσει ποτέ…
