Από τα μεγαλύτερα κέρδη αυτού του Μουντιάλ είναι οι εκπλήξεις, τα γεμάτα γήπεδα, τα γκολ και... η διαιτησία.
Όποιος παρακολουθεί τα παιχνίδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου βλέπει ποδόσφαιρο όπως το μάθαμε. Κανονικό ποδόσφαιρο, αντρικό ποδόσφαιρο, με μονομαχίες, επαφές, δύναμη, ένταση. Όχι ένα μπασκετοποιημένο άθλημα, όπου με την παραμικρή σωματική επαφή ο διαιτητής σφυρίζει και στη συνέχεια όλοι πέφτουν πάνω του επειδή δεν διέκοψε το παιχνίδι μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα.
Οι διαιτητές σε Μεξικό, ΗΠΑ και Καναδά αφήνουν το παιχνίδι να αναπνεύσει. Δεν ψάχνουν αφορμή να πρωταγωνιστήσουν, σφυρίζουν - οι περισσότεροι τουλάχιστον- όταν πρέπει και όχι επειδή φοβούνται τι θα ακολουθήσει αν αφήσουν μία δύσκολη φάση να εξελιχθεί.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Εκουαδόρ-Γερμανία.
Λίγο πριν ανοίξουν το σκορ τα πάντσερ, ο Πάβλοβιτς σηκώνει το πόδι και βρίσκει αντίπαλό του στο κεφάλι. Οι παίκτες του Εκουαδόρ διαμαρτύρονται έντονα, το VAR ελέγχει τη φάση, όμως το γκολ μετρά κανονικά. Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με την απόφαση. Αυτό είναι άλλο θέμα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Μπορείτε να φανταστείτε αυτήν ακριβώς τη φάση σε ντέρμπι του ελληνικού πρωταθλήματος με Έλληνα διαιτητή;
Εγώ όχι. Ή μάλλον μπορώ. Και... κλαίω μόνο που το σκέφτομαι. Δεν θα συζητούσαμε για το ποδόσφαιρο, ούτε για την ερμηνεία της φάσης, δεν θα συζητούσαμε καν για το αν το VAR έκανε σωστά τη δουλειά του.
Θα ξεκινούσε ένας γνώριμος ελληνικός κύκλος. Ανακοινώσεις πριν καν τελειώσει το παιχνίδι, διαρροές, τηλεοπτικά πάνελ μέχρι τα μεσάνυχτα και ειδικοί επί των ειδικών.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι αυτή η κουβέντα γίνεται τη στιγμή που έχει ανοίξει ξανά η συζήτηση για την επιστροφή των Ελλήνων διαιτητών στα ντέρμπι της Super League. Κάθε καλοκαίρι ακούμε τα ίδια. Ότι οι Έλληνες διαιτητές έχουν βελτιωθεί. Ότι είναι έτοιμοι και ότι πρέπει να τους εμπιστευτούμε. Και σχεδόν κάθε χρόνο συμβαίνει ακριβώς το ίδιο έργο. Έρχεται μία δύσκολη φάση σε ένα μεγάλο παιχνίδι.
Μία, και ξαφνικά καταρρέουν όλα. Αρχίζουν οι ανακοινώσεις, οι αλληλοκατηγορίες, οι καταγγελίες, οι φωνές για ξένους διαιτητές, οι πιέσεις προς την ΚΕΔ και ο αρχιδιαιτητής, που μέχρι χθες δήλωνε ότι εμπιστεύεται τους Έλληνες ρέφερι, βρίσκεται να απολογείται για μία απόφαση που σε οποιοδήποτε άλλο μεγάλο πρωτάθλημα πιθανότατα θα είχε περάσει ως μία δύσκολη ποδοσφαιρική φάση.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα η συζήτηση συνήθως μετά από κάθε ντέρμπι περιστρέφεται γύρω από τον διαιτητή. Στην Αγγλία, στην Ισπανία, στη Γερμανία ή τώρα στο Μουντιάλ, η κουβέντα γίνεται κυρίως για το ίδιο το παιχνίδι. Εδώ πολλές φορές ξεχνάμε ακόμη και το αποτέλεσμα και συζητάμε επί τρεις ημέρες μία φάση στο 27'.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Όχι αν ο Πάβλοβιτς έπρεπε ή δεν έπρεπε να τιμωρηθεί στη συγκεκριμένη φάση. Plus ότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχουμε δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου ο διαιτητής δεν φοβάται τόσο μήπως κάνει λάθος, αλλά το τι θα ακούσει μετά.
Δείτε τη φάση στο 52ο δευτερόλεπτο του βίντεο
