Να ξεκαθαρίσω κάτι προτού μπω στο θέμα: ανέκαθεν ήμουν (και παραμένω) λάτρης του αγγλικού ποδοσφαίρου. Όμως επίσης ανέκαθεν οι Άγγλοι διαιτητές μου έκαναν τα νεύρα τσατάλια. Και εξακολουθούν να μου τα κάνουν.
Είναι, λέει, «αντρικό άθλημα» το ποδόσφαιρο και γι’ αυτό δεν σφυρίζουν εύκολα φάουλ. Αστείο επιχείρημα, για να μην πω γελοίο. Απλώς οι Άγγλοι διαιτητές είναι διαποτισμένοι παιδιόθεν μ’ ένα μικρόβιο που «μολύνει» το σύνολο των Βρετανών ποδοσφαιρόφιλων…
Είναι ένα μικρόβιο που περνάει από γενιά σε γενιά εδώ και ενάμιση αιώνα. Πλύση εγκεφάλου κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους και οι παππούδες στα εγγόνια τους. «Εμείς ανακαλύψαμε το ποδόσφαιρο», τους λένε, «τι να μας πουν τώρα Βραζιλιάνοι, Γερμανοί, Ιταλοί και Ισπανοί».
Τους πιπιλίζουν τα μυαλά από κούνια. Μεγαλώνουν με την αριστοκρατική αίσθηση της υπεροχής. Με τη μύτη στα σύννεφα. Σου λέει, ποιος είναι αυτός ο γραβατωμένος που κάθεται στο γραφείο του και μου λέει ότι το κλάδεμα είναι φάουλ; Εγώ ξέρω καλύτερα. Εγώ εφηύρα το ποδόσφαιρο. Εσείς δεν ξέρετε την τύφλα σας.
Αρρώστια είναι αυτό. Ψυχοσωματική. Οι Άγγλοι ασθενείς. Πολύ περισσότερο δε από τη στιγμή που, σε επίπεδο εθνικών ομάδων, η Αγγλία μαζεύει βρούβες. Ένα Παγκόσμιο Κύπελλο έχει πάρει -κι αυτό μες στο Γουέμπλεϊ, και μάλιστα μ’ ένα γκολ που δεν μπήκε ποτέ. Και στο Γιούρο έχει λιγότερα τρόπαια κι από την Ελλάδα. Δηλαδή κανένα.
Η λύση του VAR με γέμισε ελπίδες, ότι δηλαδή κάπως πάνε να στρώσουν τα πράγματα. Φρούδες. Καθότι και οι VAR Εγγλέζοι είναι. Άσε δε που από φέτος στην Πρέμιερ Λιγκ πρακτικά έχει καταργηθεί. Ο βιντεοδιαιτητής θα παρεμβαίνει, λέει, μόνο σε κραυγαλέες περιπτώσεις. Αμ δε…
Η κακή μέρα απ’ το πρωί φάνηκε. Πρώτη αγωνιστική τον περασμένο Αύγουστο και η Άρσεναλ σκοράρει το μοναδικό γκολ του αγώνα στο Ολντ Τράφορντ, αφού προηγουμένως ο επιτιθέμενος είχε στείλει και τον γκολκίπερ της Γιουνάιτεντ στο δεξί του παραθυράκι. Κραυγαλέα περίπτωση, λέω μέσα μου, δεν μπορεί, θα φωνάξουν τον διαιτητή στο μόνιτορ. Σιγά να μη…
Σήμερα, στο Γιουνάιτεντ - Μπράιτον, ο Ντιαλό δέχτηκε ένα επικό κλάδεμα μες στην περιοχή. Ο διαιτητής σφύριξε. Μόνο που δεν σφύριξε με τη σφυρίχτρα, σφύριξε κλέφτικα. Το ίδιο και ο VAR. Δηλαδή, αν δεν ήταν αυτή κραυγαλέα περίπτωση, ποια είναι; Αυτεπάγγελτη παρέμβαση του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης ήταν η φάση.
Λίγο αργότερα, η Γιουνάιτεντ πετυχαίνει το 3-0, ενώ δευτερόλεπτα πριν, με την μπάλα στην κατοχή της Μπράιτον, ο Σο προσπάθησε μάταια να πάρει σουβενίρ τη φανέλα αντιπάλου του αλλά αυτός δεν του την έδινε. «Παίζετε», φυσικά, ο ρέφερι. Κι ούτε εδώ παρέμβαση του VAR, καθότι προφανώς ο παίκτης της Γιουνάιτεντ δεν κατάφερε, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, να βγάλει τη φανέλα του αντιπάλου του.
Θα μπορούσα να αναφέρω δεκάδες ακόμα παραδείγματα, αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Άσε που δεν πρόκειται ν’ αλλάξει κάτι, όσα άρθρα κι αν γραφτούν, ό,τι παράπονα κι αν κάνουν παίκτες και προπονητές στην Πρέμιερ Λιγκ (ξένοι, κατά κανόνα, βέβαια).
Γιατί, είπαμε:
Το μικρόβιο είναι βαθιά ριζωμένο. Και η ασθένεια της ποδοσφαιρικής αλαζονείας ανίατη…
