2.399 χιλιόμετρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη, όμως το όνομά του κάνει τόσο θόρυβο -πια- που σε προκαλεί να βρεθείς στη Βρύγη. Μα τι κάνει τελοσπάντων αυτός ο Τζόλης εκεί; Βγάζει γούστα, κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα. Να παίζει μπάλα. Τελεία. Η Κλαμπ Μπριζ ήταν, ας το πούμε, ένα απωθημένο για εκείνον. Μία «σειρήνα» που ηχούσε χρόνια στα αυτιά του.
Το SDNA ταξίδεψε στην ιστορική πόλη του Βελγίου και ανήμερα των Χριστουγέννων και της ονομαστικής του εορτής, συναντήθηκε με τον Χρήστο Τζόλη, σε μία εφ΄όλης της ύλης συζήτηση με τον 22χρονο άσο. Είχε μόλις τελειώσει την πρωινή προπόνηση, μία μόλις ημέρα πριν από το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς με τη Βέστερλο.
Η πολυκοσμία των Χριστουγέννων στην φημισμένη πόλη των καναλιών δεν τον τρομάζει. Δίνουμε ραντεβού στο κέντρο, αν και ο ίδιος έχει επιλέξει να μένει εκτός προκειμένου να είναι κοντά στο προπονητικό. Λίγο μετά τις 14.30, ο εορτάζων κάνει την εμφάνισή του. Είναι σχεδόν ίδιος. Μόνιμα χαμογελαστός. Αναρωτιέμαι πόσα χρόνια έχω να τον δω από την τελευταία φορά. Εκείνη στο αεροδρόμιο, την ημέρα της μεταγραφής του στη Νόριτς. Από τον Αύγουστο του '21. 3.5 χρόνια, λοιπόν, μετά από την ημέρα... τρέλας.
Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας όμως αντιλαμβάνομαι πόσο έξω έχω πέσει, πόσο έχει αλλάξει, πόσο έχει ωριμάσει. Πόσο διαφορετικός είναι πια ο Χρήστος Τζόλης από εκείνο το παιδί του αεροδρομίου. «Και σαν ποδοσφαιριστής και σαν άνθρωπος», αποκρίνεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια εκείνος, ξετυλίγοντας την ιστορία αυτών των ετών με κάθε λεπτομέρεια. Όπως την έζησε, όπως το ένιωσε.
Έχει έναν ευρωπαϊκό αέρα, μία άνεση στο λόγο και στις κινήσεις του, ένα mindset αξιοζήλευτο για την ηλικία του και μία συγκλονιστική στοχοπροσήλωση στο τι θέλει να πετύχει στη ζωή του. Σκέφτεσαι πως τίποτα δεν είναι τυχαίο με αυτό το παιδί και το επιβεβαιώνει σε κάθε του κουβέντα. Σε κάθε ερώτηση, με διάθεση να απαντήσει ανοιχτά. Η «πληγή» της Νόριτς, η εύκολη λύση της επιστροφής στην Ελλάδα, ο δικός του ΠΑΟΚ, η Φορτούνα που τον «ανέβασε» και η Μπριζ που τον απογείωσε.
Τελειώνουμε μία κουβέντα 2 περίπου ωρών με την αίσθηση πως πετύχαμε έναν Τζόλη στα καλύτερά του. Το θεωρώ δεδομένο πως την επομένη του αγώνα θα βρει δίχτυα και εμείς θα είμαστε εκεί για να πανηγυρίσουμε μαζί του. Και ο λόγος του, υπόσχεση. Σκοράρει το δεύτερο γκολ της Κλαμπ Μπριζ απέναντι στην Βέστερλο για την Boxing Day του βελγικού πρωταθλήματος, ακούγοντας ένα ολόκληρο γήπεδο να φωνάζει το όνομά του.
Ένα γήπεδο από το οποίο δεν λείπουν από τους Βέλγους (!) οι ελληνικές σημαίες. Κάτι που ξαφνιάζει ακόμη και τον ίδιο, όταν μετά το τέλος του αγώνα, βλέποντας πιτσιρίκια με τα χρώματα της Ελλάδας, τους μιλάει στη γλώσσα του. Αμ δε! Προμηθεύτηκαν τις σημαίες απλά για χάρη του Έλληνα Golden Boy και τον περιμένουν για μία αναμνηστική φωτογραφία, φορώντας τη φανέλα του. Μία φανέλα που πιστέψτε με δεν βρίσκεις εύκολα...
Μέχρι το πάρκινγκ, εκεί όπου είναι το αυτοκίνητό του, σταματάει σχεδόν σε κάθε βήμα. Ο πιο ακριβός παίκτης της Jupiler Pro League είναι αναμφίβολα και ένας από τους πιο αγαπητούς της εξέδρας του Γιαν Μπρέιντελ. Εξ ου και το δικαιολογημένο άγχος των Βέλγων για πόσο ακόμη θα μπορέσουν να κρατήσουν τους επίδοξους μνηστήρες μακριά από τη λάμψη του...
Οι απαντήσεις έρχονται από τον ίδιο αποκλειστικά στο SDNA...
