Τα καλύτερα παρατσούκλια που κυκλοφορούν στο ποδόσφαιρο ξέρετε ποιοι τα’ χουν βγάλει; Οι συμπαίκτες! Αυτοί που ζουν τον παίκτη καθημερινά για πολλές ώρες, τις περισσότερες φορές πιο πολλές από την γυναίκα του, αυτοί που τον έχουν ζήσει στις μεγάλες χαρές και τις μεγάλες λύπες, που’ χουν κάνει ολονύχτιες συζητήσεις σε διπλανά κρεβάτια σε ξενοδοχεία, αυτοί που γνωρίζουν από την καλή και την ανάποδη τον χαρακτήρα, μπορούν να αποτυπώσουν καλύτερα σε μια λέξη τι εστί ο κάθε ποδοσφαιριστής.
Στο βιογραφικό του Χεσούς Νάβας το «επίσημο» παρατσούκλι που θα διαβάσετε είναι το «El Duende de los Palacios», κοινώς ο… καλικάντζαρος των Λος Παλάθιος, μιας πόλης 40.000 κατοίκων που βρίσκεται σχεδόν κολλητά με τη Σεβίλλη. Σκανταλιάρης, πονηρός και ταχύτατος, να εμφανίζεται τη στιγμή που πρέπει να για δώσει κλώτσο στο κουβάρι, να αρχινήσει το παραμύθι. Οι συμπαίκτες του, όμως, στη Σεβίλλη τον αποκαλούσαν από τα πρώτα χρόνια “elejido”, που σημαίνει «εκλεκτός».
Βαριά λέξη στην ισπανική αργκό. Συμβολίζει αυτόν που είναι προορισμένος για μια ιδιαίτερη αποστολή. Κι αν ρίξει κανείς μια ματιά στην καριέρα του, η οποία ολοκληρώθηκε χθες με μ’ ένα εμβληματικό παιχνίδι εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης για τη Λα Λίγκα, δεν μπορεί να σκεφτεί καλύτερο.
Οι Χιτάνος, όπως ονομάζουν οι άλλοι τους Ρομανί στην Ανδαλουσία (οι ίδιοι προτιμούν το όνομα Κάλο) είναι μια διακριτή εθνολογική ομάδα. Η περιοχή ολόκληρη δεν μπορεί χωρίς το χρώμα που της δίνουν. Αλλά παρά το ότι είναι πολυπληθείς (ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο μόνο στην Ανδαλουσία) βιώνουν συχνά τον ρατσισμό όχι μόνο στο βλέμμα, αλλά και στη συμπεριφορά. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό για ένα γνήσιο τέκνο των Καλό να εξελιχθεί σε σύμβολο.
Ο Νάβας δεν έκρυψε ποτέ την παθολογική αγάπη για τον τόπο του. Αυτή η νοσταλγία της ιδιαίτερης πατρίδας παραλίγο να εξελιχθεί σε αρρώστια και να του κλείσει πόρτες. Σε μικρότερη ηλικία αρνούνταν να ακολουθήσει την ομάδα του ή την εθνική σε αποστολές εκτός Ευρώπης κι όταν αναγκαζόταν να το κάνει υπέφερε τρομερά. Το πολέμησε με τον ίδιο του τον εαυτό, πέρασε άλλωστε μια ολόκληρη τετραετία στο Μάντσεστερ, όμως η Σεβίλλη ήταν πάντα εκεί να του γνέφει να επιστρέψει.
Ο Νάβας εκτός από τους τίτλους που κατέκτησε σε συλλογικό επίπεδο, ήταν παρών στις μεγαλύτερες στιγμές της «φούρια ρόχα» την τελευταία 15ετία. Και δεν τις λες και λίγες.
Να τις απαριθμήσουμε; Σίγουρα αξίζει τον κόπο. Πρώτα-πρώτα η προσπάθειά του στον τελικό του Μουντιάλ 2010, από την οποία προήλθε το καθοριστικό γκολ του Ινιέστα. Μια προσπάθεια φοβερή, η οποία δεν… πιστώνεται πουθενά. Όλοι λένε για το σουτ του Ινιέστα, για την πάσα-ασίστ του Φάμπρεγκας, αλλά ξεχνούν ότι όλα ξεκίνησαν από τον δαιμόνιο δεξιό μπακ, που βρήκε τη δύναμη να διασχίσει όλο το γήπεδο, στην αρχή κάθετα και μετά διαγώνια, και να μεταφέρει τη μπάλα σ’ αυτή την ιστορική επίθεση.
Τι έγινε μετά; Στο (επίσης νικηφόρο) Euro του 2012 πέτυχε το μόνο γκολ κατά της Κροατίας στο 87’, το οποίο έδωσε στους Ισπανούς την πρώτη θέση στον όμιλο (και πιο εύκολο μονοπάτι στα νοκ-άουτ). Το 2013 στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών πέτυχε το τελευταίο πέναλτι στον ημιτελικό με την Ιταλία, οδηγώντας την ομάδα στον τελικό. Το 2023, στα 37 του, έγινε ο γηραιότερος παίκτης γηπέδου (πλην τερματοφυλάκων δηλαδή) που έπαιξε ποτέ στην εθνική Ισπανίας κι έπαιξε στον (νικηφόρο) τελικό του Nations League απέναντι στην Κροατία.
Και το αποκορύφωμα ήταν το περασμένο καλοκαίρι, όταν εκτός των άλλων κλήθηκε να αντιμετωπίσει στα 39 του τον Κίλιαν Εμπαπέ, και μάλιστα σε ημιτελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Η ώρα που έμεινε ο Νάβας στον νικηφόρο ημιτελικό της Ισπανίας με τη Γαλλία ήταν από τις πιο ήσυχες που είχε ο Εμπαπέ στο τουρνουά. Κοινώς, βρήκε το μπελά του. Κι ας φοβούνταν όλοι πώς θα τα πάει ο «ηλικιωμένος» αντί του (τιμωρημένου) Ντάνι Καρβαχάλ.
Δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξει κανείς ότι ο Νάβας έζησε… τρεις καριέρες. Την πρώτη του επαγγελματική δεκαετία στη Σεβίλλη (2003-2013), όπου έζησε δύο κύπελλα ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ (2005-06 και 2006-07), δύο κύπελλα Ισπανίας (2006-07, 2009-10), ένα Σούπερ Καπ Ισπανίας (2007) κι ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ (2006). Σ’ αυτή τη δεκαετία, μόνο μία σεζόν (2010-11) κατέγραψε λιγότερες από 30 συμμετοχές!
Η μεταγραφή στη Μάντσεστερ Σίτι στα 28 του, μια ηλικία που στην Πρέμιερ Λιγκ θεωρείται σχεδόν απαγορευτική για πρώτη εμφάνιση, έμοιαζε με… αρπαχτή. Απάντησε στο γήπεδο. Μόνο ο Νεγκρέδο και ο Γιάγια Τουρέ τον ξεπέρασαν σε αριθμό αγώνων που αγωνίστηκαν (49 είχαν, ο ίδιος είχε 48) στην χρονιά που η Σίτι κατέκτησε τον δεύτερο τίτλο της στην Πρέμιερ, αλλά και το Λιγκ Καπ. Συνέχισε με σπασμένα φρένα για μια τριετία ακόμα, με συνολικά 183 ματς για τους «Πολίτες» και ένα ακόμα Λιγκ Καπ (2015-16), πριν επιστρέψει στην αγαπημένη του Σεβίλλη.
Από το 2017 που… επαναπατρίστηκε, η επωδός ήταν συγκεκριμένη: Πότε θα σταματήσει; Στην αρχή η ερώτηση τον πείραζε, μετά την αντιμετώπιζε με χαμόγελο. Δήλωσε παρών για επτά ακόμα σεζόν, όχι σαν κάποιος παλαίμαχος ή τοτέμ των αποδυτηρίων, αλλά σαν βασικό στέλεχος του ροτέισιον και κομβικός σε δύο ακόμα κατακτήσεις Γιουρόπα Λιγκ (2019-20, 2022-23), που κατέστησαν την ομάδα του σχεδόν… συνώνυμη της διοργάνωσης!
Ο ίδιος θεωρεί μια από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του το παράσημο της Αθλητικής Τιμής, που πήρε από τα χέρια του βασιλιά Χουάν Κάρλος το 2010 για την κατάκτηση του Μουντιάλ. Το' χει στολίσει στον πιο κεντρικό τοίχο του σπιτιού του διότι, όπως λέει, εκπροσωπεί την αγάπη του και την προσφορά του στην πατρίδα.
Κι επειδή, ως Κάλο, είναι κάτι παραπάνω από παραδοσιακός, δεν παρέλειψε να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια με τον νεανικό του έρωτα, παρά τους ατέλειωτους… πειρασμούς που έχουν μπροστά τους κάθε στιγμή οι ποδοσφαιριστές αυτού του επιπέδου. Η Αλεχάντρα Μοράλ του χάρισε δύο γιους, τον Χεσούς (2012) και τον Ρομέο (2018). Περιττό να αναφέρουμε ότι αμφότεροι ασχολούνται ήδη με τη μπάλα. Και τα μισά να καταφέρουν απ’ όσα ο πατέρας τους θα θεωρούνται πετυχημένοι.
