Κάθε νίκη είναι σημαντική για την ΑΕΚ. Εφτασαν μέσα Δεκεμβρίου για να μπορέσει να τριτώσει το καλό και να πάρει τρεις συνεχόμενες νίκες. Αρα, αμελητέα δεν είναι. Κάθε νίκη είναι κρίσιμη, γιατί φαίνεται και από τα ματς της ΑΕΚ και από τον ανταγωνισμό, πως φέτος το πρωτάθλημα είναι μια κούρσα λαθών. Οποιος κάνει τα λιγότερα, όποιος είναι πιο ανθεκτικός στα ματς με τους «μικρούς» και καλός στα μεγάλα παιχνίδια, θα πάρει και στο τέλος τον τίτλο.
Κάθε νίκη είναι σημαντική και να πω την αλήθεια, δεν κατανοώ το κατσούφιασμα κάποιων για νίκες στο γκολ στη Λαμία και απανταχού την επικράτεια. Ισως επειδή μεγάλωσα σε μια εποχή, που ομοιάζει εν πολλοίς με όσα ζήσαμε ξανά τα τελευταία χρόνια στο ποδόσφαιρο μας, όπου ο πρωταθλητής δεν είναι «διορισμένος» και δεν αναδεικνύεται από τον Οκτώβριο. Μεγάλωσα με ρητά του τύπου «η επαρχία δίνει τίτλους» και δεν ξεχνώ, πως η μεγάλη ΑΕΚ του Μπάγεβιτς κυριαρχούσε επειδή είχε πάντα τρόπο να αποφεύγει τις παγίδες.
Οι στατικές μπάλες δίνουν λύσεις
Η ΑΕΚ δεν έβγαλε μάτια στη Λαμία. Είναι νομοτελειακό, πως σε ματς που ο αντίπαλος είναι κλεισμένος ταμπούρι στην άμυνα του, πάντα το μυστικό της επιτυχίας έρχεται μέσα από γρήγορο γκολ. Κάθε λεπτό που περνά και δεν έρχεται, γεμίζεις με περισσότερο άγχος και ο αντίπαλος πιστεύει περισσότερο πως μπορεί να πάρει κάτι από το παιχνίδι. Είναι νόμος που ισχύει για όλους και έχει επιβεβαιωθεί πολλάκις και στην τρέχουσα σεζόν.
Πως μπορείς να ανοίξεις τις κλειστές άμυνες; Οι τρόποι είναι συγκεκριμένοι: συνδυαστικό ποδόσφαιρο και αυτοματισμοί, στατικές μπάλες, σουτ που θα ανοίξουν την αντίπαλη άμυνα, ατομική ενέργεια στο ένας εναντίον ενός. Στην Κρήτη, η λύση ήρθε από τη μαγική έμπνευση του Λιβάι Γκαρσία και το εκπληκτικό σλάλομ του, που κατέληξε σε ασίστ στον Μαρσιάλ. Στη Λαμία, η λύση ήρθε από τις στατικές μπάλες, το άγγιγμα του Λαμέλα και το κεφάλι του Μήτογλου.
Οι στατικές μπάλες για την ΑΕΚ αποτελούν μια «πονεμένη» ιστορία φέτος. Να πω την αλήθεια, δεν κατανοώ ποια είναι η σκοπιμότητα στην αλλαγή εκτελεστών ακόμα και 4-5 φορές μέσα στο παιχνίδι. Δεν κατανοώ πως τις περισσότερες φορές, οι εκτελέσεις δείχνουν θαρρείς και γίνονται ως… αγγαρεία και δεν μπορούν να εκμεταλλευθούν τα πολλά ψηλά και αλτικά παιδιά που διαθέτει η ΑΕΚ. Αν και για είμαι ακριβής, άνθρωποι που ήξεραν να χτυπούν το τόπι, με έχουν μάθει πως όλη η δουλειά είναι το χτύπημα.
Ο μάγος Λαμέλα
Είδατε πως ο μάγος Λαμέλα καθάρισε ουσιαστικά με τη σέντρα του στο Ηράκλειο δίνοντας την ηρεμία και το χρόνο για να ψάξεις το δεύτερο γκολ και τώρα, έδωσε δύο πάρε βάλε μέσα στην περιοχή. Το ένα το έβγαλε ο Ρατόν και δεν μπόρεσε να εκτελέσει ο Πιερό, το δεύτερο ήρθε με την έξυπνη κεφαλιά του Μήτογλου. Η απαίτηση από την ΑΕΚ δεν είναι να γίνει… Αρσεναλ και να μοιάζει κάθε κόρνερ με μισό γκολ, αλλά να βάζει πίεση στον αντίπαλο και να παίρνει κάτι απ’ όλο αυτό.
Απαιτήθηκε πολύς καιρός για να δώσει στίγμα ο Λαμέλα στην ΑΕΚ. Ξέρετε όσοι με τιμάτε διαβάζοντας αυτά τα κείμενα, πως έχω μια αδυναμία στον Αργεντινό. Είναι παικταράς, έχει μαγικές επαφές με την μπάλα, είναι από εκείνους που μπορούν να ξεσηκώνουν το γήπεδο. Είναι πολύ σημαντικά όλα αυτά, για να κερδίσει ξανά τη χαμένη του αυτοπεποίθηση και να βγάλει στο γήπεδο όσα πραγματικά μπορεί. Και είναι πολλά, μην έχετε αμφιβολία.
Χωρίς ρυθμό και ταχύτητα
Στοιχείο προβληματισμού είναι ξανά πως η ΑΕΚ είχε μια ανούσια κατοχή της μπάλας, με παράλληλο ποδόσφαιρο. Δίχως καθόλου ρυθμό, χωρίς να έχει παίκτες που να μπορούν να κάνουν κάποια ενέργεια αυτοματισμού και να ανοίξουν την άμυνα του αντιπάλου. Αυτό είναι στοιχείο που λείπει από την ΑΕΚ και δεν έχει εμφανιστεί ούτε σε αυτήν τη φάση, όπου φαίνεται να έχει κατασταλάξει ο Αλμέιδα σε έναν κορμό βασικών.
Είναι παράδοξο, γιατί η ΑΕΚ έχει πολλούς κλασάτους ποδοσφαιριστές. Κατά την κρίση μου, εξηγείται εν πολλοίς από την αδυναμία των δύο μπακ να συμμετέχουν ενεργά στο παιχνίδι. Η ΑΕΚ πήρε λίγα πράγματα από τον Οντουμπάτζο, σχεδόν τίποτα από τον Πήλιο. Μοιραία, παίκτες σαν τον Φερνάντες, τον Μαρσιάλ, τον Πινέδα, ξεκινούν κάθε προσπάθεια με ντουμπλάρισμα από αντιπάλους. Είναι λίγο σαν το μπάσκετ. Ο αντίπαλος παίρνει το ρίσκο να αφήσει κάποιον που θεωρεί λιγότερο επικίνδυνο. Αν είναι μάγκας, ας του κάνει τη ζημιά.
Η μετάβαση και ο Παπαδόπουλος
Η ΑΕΚ είναι σε μια χρονιά μετάβασης. Από το ποδόσφαιρο της επιθετικής άμυνας και του αδιάκοπου πρέσινγκ, πάει σε ποιότητα και λύσεις που θα βρει σε σετ παιχνίδι. Συνεχίζω και πιστεύω, πως θα έπρεπε να είχαν διαφορετικές επιλογές σε στυλ ποδοσφαιριστών σε συγκεκριμένες θέσεις στον καλοκαιρινό σχεδιασμό. Είναι δεδομένο πάντως, πως πρέπει να βρει ταχύτητα και να ελαττώσει το ανούσιο παράλληλο ποδόσφαιρο. Οσον αφορά τα περί κατοχής, η τελευταία φορά που είχε σημασία ήταν στον πόλεμο του ’40.
Για τον Παπαδόπουλο, είναι φανερό πως βρισκόμαστε σε μια φάση, όπου οι διαιτητές τρέμουν μήπως και χρεωθούν κάποια φάση, ένα πλάγιο, ένα φάουλ, μια κάρτα, που θα είναι αμφισβητούμενη και θα πάει υπέρ της ΑΕΚ. Το πήραν το μήνυμα. Σύμφωνα με τον αρχιδιαιτητή, Τσιάρας και Ευαγγέλου δεν είδαν πέναλτι στις Σέρρες, καμία κύρωση. Φωτιάς και Παπαπέτρου δεν είδαν πέναλτι στη Θεσσαλονίκη, καμία κύρωση. Ο Σιδηρόπουλος έδωσε κάρτα που η προπαγάνδα την ήθελε κόκκινη, κόντεψαν να του πάρουν το σκαλπ.
Ο Βιτλής είχε τρία μαρκαρίσματα για κάρτα, ο Παπαδόπουλος του έδωσε μια κάρτα και ο Βόκολος έξυπνα τον αντικατέστησε για να μη συμβεί κάτι χειρότερο. Ετσι είναι τα πράγματα, έτσι θα πορευθούμε. Ας είναι η ΑΕΚ όπως πρέπει και όλα θα είναι πολύ καλύτερα. Τώρα έχει ματς που πρέπει να πάρει προβάδισμα πρόκρισης και να επιβεβαιώσει πως είναι καλύτερη του ΠΑΟΚ και να κλείσει τον χρόνο δίχως καρδιοπάθειες την Κυριακή με τον Λεβαδειακό.
