Καλά τα Conference, καλά τα Europa, ο Νο1 στόχος του Ολυμπιακού όμως ποτέ δεν άλλαξε. Ειδικά φέτος, στα 100 χρόνια του συλλόγου. Το πρωτάθλημα που αγνοείται ήδη δύο χρόνια -η επιστροφή στη «δική του» κορυφή- είναι η επιθυμία όλων στο Λιμάνι και αυτό το «διπλό» στην Τούμπα, είναι η πρώτη -και καλύτερη μέχρι την επόμενη- φετινή «δήλωση τίτλου» από την ομάδα του Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος την προετοίμασε άψογα, οι «ερυθρόλευκοι» αυτή τη φορά -με εξαίρεση το πρώτο δεκάλεπτο- είχαν το μυαλό τους στη... θέση του, είχαν τη νοοτροπία που απαιτείται για ένα τέτοιο ματς και τα υπόλοιπα είναι λίγο έως πολύ, μετρημένα κουκιά. Από τη στιγμή που η συγκεκριμένη ομάδα βρίσκει τον αντίπαλο απροετοίμαστο στο πώς θα την αντιμετωπίσει, είναι στο φυσικό της περιβάλλον και μπορεί να πάρει τα αποτελέσματα που θέλει.
Για την ακρίβεια, το συγκεκριμένο ματς ο Ολυμπιακός νομίζω το έχει πάρει -και μάλιστα εύκολα- κυρίως λόγω του υπέρμετρου εγωισμού του ΠΑΟΚ και του προπονητή του. Είναι τόσο απλό. Ο Δικέφαλος του Βορρά προσπάθησε να παίξει φουλ επίθεση, αγνοώντας αφενός τις δικές του αμυντικές αδυναμίες, αφενός το ότι ο συγκεκριμένος αντίπαλος έχει αποδείξει πανευρωπαϊκά ότι μπορεί να διαλύσει στην κόντρα οποιαδήποτε ομάδα. Όπως και το έκανε! ΟΚ, είναι κατανοητό μέχρι ένα σημείο. Ο ΠΑΟΚ είναι πρωταθλητής, παίζει μπροστά στον κόσμο του, όμως από την άλλη... είναι ο Ολυμπιακός. Όσο καλύτερος και να (νομίζεις ότι) είσαι, δες τι έχουν κάνει απέναντί του οι ομάδες που τον έχουν σταματήσει πλήρως φέτος. Εντελώς διαφορετικό παιχνίδι! Χωρίς... εγωισμούς. Αν δεν παίξεις κλεφτοπόλεμο, αν δεν γεμίσεις τον άξονα με παίκτες, αν δεν παίξεις ακόμη και... τίμιο ταμπούρι όταν χρειαστεί, δεν θα έχεις καλή τύχη στο ματς. Οι «ερυθρόλευκοι» είναι από τα μέσα της περσινής σεζόν, μια ομάδα δουλεμένη για να αξιοποιεί τους κενούς χώρους. Μια ομάδα που έχει την ποιότητα να σε διαλύσει στο ένας εναντίον ενός, με παίκτες που χρειάζονται μία επαφή με τη μπάλα για να γίνουν αποτελεσματικοί. Ένα με νιάτα, με πνευμόνια, με ταχύτητα με δύναμη. Τίποτα από τα παραπάνω δεν συνηγορεί στο ότι θα παίξεις απέναντί της φουλ επίθεση -ειδικά με αυτή την άμυνά σου- και θα έχεις καλύτερες πιθανότητες από όλες τις ομάδες που το έχουν κάνει και έχουν εκτεθεί με τριαρο-τεσσάρες. Ομάδες πολύ καλύτερες από αυτό τον ΠΑΟΚ.
Σε κάθε περίπτωση, ένα ρίσκο ήταν και αυτό, όπως συμβαίνει σε πολλά ντέρμπι, ο ΠΑΟΚ το πήρε, δεν του βγήκε και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Ο Ολυμπιακός έκανε τη δουλειά του, κυριάρχησε πλήρως στα 80 από τα 90 λεπτά του αγώνα και πλέον έχει πατήσει κορυφή. Μια μεγάλη επιτυχία στο σημείο αυτό της σεζόν, με όλες τις γκέλες που έχουν προηγηθεί, με όλες τις νίκες που δεν έχουν πείσει σε επίπεδο ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα με την Ευρώπη να προσθέτει τις προφανείς έξτρα δυσκολίες στη χρονιά.
Ένας Ολυμπιακός ανύπαρκτος επιθετικά στο πρώτο τέταρτο και με λάθη στην άμυνα που οδήγησαν σε δύο ευκαιρίες του αντιπάλου, που όμως 15' μέχρι και το 32', πριν το 0-1 δηλαδή, είχε 6 ακόμη φάσεις για γκολ, διαλύοντας τον ΠΑΟΚ στον κενό χώρο, με την πίεση και τα τρεξίματά του και με τους Μουζακίτη, Κωστούλα και Τσικίνιο να καταπίνουν την μεσαία γραμμή του αντιπάλου. Τελικά, στην 7η φάση πέτυχε το γκολ που φαινόταν να έρχεται για πολλή ώρα και τα υπόλοιπα ακολούθησαν σαν ντόμινο. Το δεύτερο γκολ πρακτικά σφράγισε το ματς, αφού ακόμη και μετά την μείωση, ο ΠΑΟΚ ποτέ δεν έπεισε ότι μπορεί να ισοφαρίσει, πριν δεχθεί κι άλλο γκολ. Όπως και συνέβη φυσικά. Όσο για τους πρωταγωνιστές, τι να πρωτοπεί κανείς. Ένας Ζέλσον που θυμίζει εξτρέμ επιπέδου Premier League όταν βρίσκει χώρους να κινηθεί, ένας -κλασικός- Ελ Κααμπί που κάνει τη μισή ευκαιρία γκολ, ένας Κωστούλας που -θα το πω- θυμίζει Ντέμη στα καλύτερά του και που έγραψε Ιστορία ως ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου! Με έναν Μουζακίτη που κόβει και ράβει, με τον Κοστίνια να θυμίζει γιατί πέρσι ήταν ο καλύτερος μπακ του πορτογαλικού πρωταθλήματος. Και με τους Έσε και Ροντινέι -τους δύο πιο σταθερούς παίκτες φέτος- εκτός αγωνιστικού χώρου!
Το τελικό 2-3 φυσικά και κολακεύει τους ηττημένους και δεν δείχνει την πραγματική διαφορά ποδοσφαίρου σε αυτό το ματς, ανάμεσα στις δύο ομάδες. Μία νίκη σε ντέρμπι εμφατική, μια νίκη... Μεντιλιμπαρική, μια νίκη με τα «παιδιά» του, το μέλλον και το παρόν του, να παίζουν βασικοί και να πρωταγωνιστούν. Μια νίκη με τον ιδανικό τρόπο, στο σπίτι του πρωταθλητή, στο ιδανικό σημείο της σεζόν.
