Αναλυτικά τα όσα είπε στο «BeBasket»:
Για τις αλλαγές στην φιλοσοφία της λίγκας: «Έπρεπε να πάρουμε μαθήματα από όσα συνέβησαν. Αγωνιστικά η σεζόν ήταν εξαιρετικά θετική, αλλά εκτός παρκέ είδαμε όλες τις δυσκολίες. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτά τα προβλήματα».
Για την μείωση του προϋπολογισμού της Μονακό και το αν είναι πισωγύρισμα: «Υπάρχουν διαφορετικά στοιχεία σε αυτό. Πάντα προτιμάμε ένας σύλλογος να συνεχίζει να υπάρχει, ακόμη και με μειωμένες φιλοδοξίες, παρά να οδηγείται σε εκκαθάριση.
Τα 38 εκατομμύρια της περασμένης σεζόν και τα 12-13 εκατομμύρια της νέας μπορεί να φαίνονται απογοητευτικά, αλλά πρέπει να το δούμε στο πλαίσιο του γαλλικού μπάσκετ. Πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο προϋπολογισμό που επιτρέπει σημαντικές φιλοδοξίες, ακόμη και σε επίπεδο EuroLeague ή EuroCup».
Για την διοίκηση της Μονακό: «Είχα πει ότι η Μονακό ήταν ένας σύλλογος επιπέδου EuroLeague στον αθλητικό τομέα, αλλά ένας σύλλογος Νασιονάλ 4 στο διοικητικό κομμάτι. Η επανεκκίνηση επιτρέπει στη Μονακό να κάνει αυτό που πρέπει. Δεν θέλω να πω ότι ξεκινάει από την αρχή, αλλά ότι πρέπει να δημιουργήσει δομές. Το μήνυμα που στείλαμε στις αρχές του Μονακό και στον νέο επενδυτή είναι ξεκάθαρο: πρέπει να αποφύγουμε να επιστρέψει ο σύλλογος στα ίδια λάθη όσον αφορά τη δομή και τη διακυβέρνηση.
Χρειάζεται ένας πραγματικός διευθυντής δίπλα στο αγωνιστικό τμήμα. Δεν μπορεί όλος ο οργανισμός να περιστρέφεται μόνο γύρω από το αθλητικό κομμάτι».
Για τους νέους κανόνες: «Δεν μπορούμε πλέον να βασιζόμαστε σε δεσμεύσεις προέδρων και μετόχων που λένε ότι θα καλύψουν τις τρύπες. Είδαμε τα όρια αυτού του μοντέλου. Πλέον είτε τα χρήματα βρίσκονται σε τραπεζικούς λογαριασμούς είτε υπάρχει εγγύηση πρώτης ζήτησης από μεγάλη τράπεζα».
Για το οικονομικό μοντέλο της Euroleague: «Στο ευρωπαϊκό μπάσκετ αντιμετωπίζουμε μια οικονομία που βασίζεται στους μεγάλους χρηματοδότες. Μερικές φορές είναι πλούσιες οικογένειες στην Ελλάδα ή στην Τουρκία, άλλες φορές ποδοσφαιρικοί σύλλογοι όπως η Ρεάλ Μαδρίτης. Αυτό δεν είναι βιώσιμο. Δεν μπορείς έτσι να αναπτύξεις μακροπρόθεσμα το μπάσκετ.
Η EuroLeague είναι μια εξαιρετική διοργάνωση, αλλά το οικονομικό της μοντέλο είναι καταστροφικό. Βλέπουμε ότι εξαντλεί τους συλλόγους μας. Η Βιλερμπάν, η Παρί και η Μονακό έχουν διαφορετικές καταστάσεις, αλλά όλες έχασαν τουλάχιστον 10 εκατομμύρια ευρώ.
Το ερώτημα είναι δύσκολο. Ή λες ότι δεν θέλεις πλέον γαλλικές ομάδες στη EuroLeague – κάτι που δεν είναι επιθυμητό – ή εγκαταλείπεις τους οικονομικούς κανόνες σου – κάτι επίσης ανεπιθύμητο. «Θα θυμίσω τα λόγια του Πιέρ Σεγιάν: “Τι αξίζουν οι τίτλοι με πίστωση;”».
Για την Βιλερμπάν: «Δεν πρέπει να αμφισβητήσουμε τη φιλοδοξία της Βιλερμπάν. Ο σύλλογος παραμένει οικονομικά πολύ ισχυρός για το γαλλικό πρωτάθλημα. Αυτό που συνέβη ήταν περισσότερο αποτέλεσμα υπερβολικής αισιοδοξίας. Υπήρξε μια προσπάθεια να προχωρήσουν κάποιες κινήσεις πριν εξασφαλιστούν πλήρως.
Το πλάνο των 59-60 εκατομμυρίων μπορούσε να στηριχθεί μόνο αν ο Μαλαισιανός συνεργάτης ήταν πραγματικά διαθέσιμος. Τελικά αυτό δεν συνέβη».
Για την εικόνα του γαλλικού μπάσκετ: «Η αφήγηση έγινε: “Η Βιλερμπάν ήθελε 60 εκατομμύρια και τελικά δεν μπορεί”. Είναι κρίμα γιατί αυτό πληγώνει την εικόνα του γαλλικού μπάσκετ.
Πιστεύω ότι έχουμε δίκιο να έχουμε αυστηρότερο πλαίσιο από άλλους. Γιατί κάποια στιγμή τα χρέη επιστρέφουν και χτυπούν τους πάντες, ακόμη και τους μεγάλους επενδυτές. Όταν τα θεμέλια είναι χτισμένα πάνω στην άμμο, αυτό δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα».
