MENU
EURO 2024

Το καμιόνι φρέναρε απότομα. Τα 40 στοιβαγμένα σώματα που βρίσκονταν στην καρότσα, ποδοπατήθηκαν για μία ακόμα φορά. Η πόρτα πίσω δεν χρειάστηκε να ανοίξει -δεν υπήρχε καν πόρτα. Μία αυστηρή φωνή δεν άφησε κανένα περιθώριο «Όλοι κάτω! Το ταξίδι τελειώνει εδώ!».

Οι δουλέμποροι είχαν πληρωθεί μέχρι σεντς από πριν. Η συμφωνία προέβλεπε την μεταφορά τους από την Άκρα, την πρωτεύουσα της Γκάνα, ως το Λονδίνο. Η συμφωνία σταμάτησε να τηρείται κάπου... στην μέση του πουθενά.

Ο Φέλιξ ακόμα και σήμερα δεν νιώθει το παραμικρό εξωτερικό ερέθισμα στις πατούσες του. Όλοι οι αισθητήρες έχουν καεί, απομεινάρι από το περπάτημα ημερών χωρίς παπούτσια στην καυτή άμμο της ερήμου Σαχάρα.

Δεν τα κατάφεραν όλοι. Στην πορεία προς το άγνωστο κάποιοι... έφυγαν. Τους έθαψαν βιαστικά, σκούπισαν τα δάκρυα και συνέχισαν. Το νερό λιγοστό. Το φαγητό ανύπαρκτο. Σε όλη αυτή την διαδρομή συνάντησαν αρπακτικά ζώα, μα το πιο τρομακτικό αρπακτικό ζώο είναι πάντα ο άνθρωπος. 

Συνάντησαν ληστές, βιαστές, δολοφόνους: «Αν τα ήξερα όλα αυτά δεν θα είχα ξεκινήσει ποτέ», ομολόγησε η Μαρία Αρθουέρ, η γυναίκα του Φέλιξ. Μαζί ξεκίνησαν, ψάχνοντας για ένα καλύτερο αύριο. Στα σπλάχνα της κυοφορούσε τον Ινιάκι. Δεν το ήξερε, ακόμα.

Μετά από μερόνυχτα περπάτημα βρήκαν τον δρόμο για την Μελίγια, αυτή την ακίδα στον αφρικανικό χάρτη, που παρότι βρίσκεται εντός του Μαρόκου, αποτελεί ισπανικό έδαφος.

Τους χώριζε πια μόνος ένας φράχτης ύψους 6 μέτρων και μήκους 11 χιλιομέτρων που χτίστηκε για να αποτρέπει τις αθρόες μεταναστευτικές ροές. Στην προσπάθεια τους να τον σκαρφαλώσουν συνελήφθησαν από τις τοπικές αρχές, ξανά στοιβαγμένοι αυτή τη φορά σε ένα κελί.

Τα push-backs στις χώρες αφετηρίας είναι μονόδρομος για όλους, εκτός αν εμφανιστεί κάποιος από μηχανής Θεός. Όπως εκείνος ο δικηγόρος από τον καθολικό ακτιβιστικό οργανισμό Caritas, που έτυχε να ξέρει αγγλικά και τους ψιθύρισε στο αυτί: «Σκίστε όλα τα χαρτιά σας, πείτε ότι έρχεστε από εμπόλεμη χώρα και ζητήστε πολιτικό άσυλο». 

Ο Φρανκ και η Μαρία έκαναν ότι τους είπε. Είπαν ότι έρχονταν από την Λιβερία. Ένα καράβι τους μετέφερε στην Παμπλόνα, εκεί γνώρισαν τον Ινιάκι Μαρδόνες έναν κληρικό, ο οποίος έγινε ο φύλακας άγγελος τους.

Η εκκλησία τους προμήθευσε με ρούχα και ένα καθημερινό συσσίτιο. Ήταν αυτή που φρόντιζε να τους ενημερώνει για όποια διαθέσιμη δουλειά υπήρχε. Προς τιμήν του, ο Φρανκ και η Μαρία βάφτισαν τον πρωτότοκο γιο τους Ινιάκι. Ινιάκι Γουίλιαμς.

Ο Φρανκ έκανε κάθε πιθανή και απίθανη δουλειά. Δούλεψε ως βοσκός, καθαριστής, δούλεψε στα χωράφια. Έφυγε στην Αγγλία, μόνος, για να προσφέρει κάτι περισσότερο. Δούλεψε ως φύλακας, νυχτοφύλακας, σε συνεργεία καθαρισμού εμπορικών κέντρων, έκανε όλες τις δουλειές που δεν ήθελε να κάνει κανείς.

Πίσω στην Παμπλόνα, η Μαρία έκανε κι αυτή δύο, τρεις δουλειές. Ο Ινιάκι έγινε στην πραγματικότητα ο μπαμπάς του Νίκο, του μικρότερου αδερφού του που ήρθε στον κόσμο το καλοκαίρι του 2002.

Το μεγαλύτερο κίνητρο του για να γίνει επαγγελματίας ήταν για να ενώσει ξανά την οικογένεια. Να φέρει ξανά την πατρική φιγούρα στο σπίτι. Against all odds, το κατάφερε σε μία ομάδα που διαφυλάσσει την «καθαρότητα» της ως κόρη οφθαλμού, την Αθλέτικ Μπιλμπάο -ήταν όμως ένας κοινωνός της βασκικής ταυτότητας. Γεννήθηκε εκεί, μεγάλωσε εκεί, υιοθέτησε ήθη, έθιμα, ιστορία, παραδόσεις, έγινε ένας από αυτούς.

Έγινε αφίσα, ίνδαλμα, είδωλο, σύμβολο, ένας ironman που έσπασε κάθε ρεκόρ παίζοντας 251 συνεχόμενα παιχνίδια και θεωρείται Βάσκος παρότι επέλεξε να εκπροσωπεί την γη των προγόνων του, την Γκάνα.

Ο Νίκο ακολούθησε στο ίδιο μονοπάτι. Το ίδιο εκρηκτικός, το ίδιο συναρπαστικός, μα ακόμα πιο ταλαντούχος. 

Οι δυο τους έγιναν μπροστάρηδες σε ένα άτυπο κίνημα, που γύρω του συσπειρώνει όλο και περισσότερο κόσμο. Μία ιδεολογία που περικλείει τους ταπεινούς όλης της γης.

Τα πάντα ξεκίνησαν με ένα Tweet του Ινιάκι λίγο μετά τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα από την Αθλέτικ Μπιλμπάο στο Copa del Rey που έλεγε: «Volando bajito / a lo bajini». Σε ελεύθερη μετάφραση έλεγε πως πετάμε σε χαμηλά ύψη, περνάμε απαρατήρητοι.

Λίγο αργότερα, το σλόγκαν υιοθετήθηκε από την Aston Martin που με οδηγό τον Φερνάντο Αλόνσο προσπαθούσε να κρατήσει κρυφά τα σχέδια της και κάθε πληροφορία για το νέο μοντέλο που ετοίμαζε για το νέο πρωτάθλημα της F1.

Το σλόγκαν έγινε Viral. Ολόκληρη η φετινή πορεία της Αθλέτικ Μπιλμπάο ως το κύπελλο Ισπανίας και τον πρώτο της τίτλο μετά από 40 χρόνια έγινε… a lo bajini.

Ταπεινά. Σεμνά. Με εργατικότητα. Με την μπάλα κάτω. Πετώντας χαμηλά, κάτω από τα ραντάρ. Χωρίς τυμπανοκρουσίες. Χωρίς έπαρση. Χωρίς ύφος. Χωρίς προκλήσεις. Με σεβασμό. Με επίγνωση της δύσκολης καθημερινότητας. Α lo bajini.

Λίγο μετά το τέλος του τελικού του Κυπέλλου Ισπανίας, ο Νίκο πλησίασε τον μεγαλύτερο αδερφό του και του χάρισε μία ρετρό φανέλα της Αθλέτικ Μπιλμπάο, με το νούμερο 9 στην πλάτη και την φράση «Α lo bajini», αντί για όνομα.

Ο Βάσκος καλλιτέχνης Ιμπάι Ροσόν εμπνεύστηκε ένα ομότιτλο τραγούδι, που αντικατοπτρίζει την σύνδεση της Αθλέτικ Μπιλμπάο με την χώρα των Βάσκων, μιλάει για τις παραδόσεις, την αφοσίωση, την αγάπη, την ενότητα, την ομοψυχία.

Κάπως έτσι έγινε και κλήση, όπως και η ενσωμάτωση του Νίκο Γουίλιαμς στην φούρια ρόχα. Α lo bajini. Έπαιξε στο προηγούμενο Μουντιάλ, μα δεν ήταν ακόμα έτοιμος / ώριμος. Τώρα, είναι αλλιώς.

Ο φτεροπόδαρος εξτρέμ έκανε ότι ήθελε τους Κροάτες αμυντικούς στην ισπανική πρεμιέρα στο Euro και ήταν ακόμα καλύτερος απέναντι στην Ιταλία, παίρνοντας το τρόπαιο του MVP στα χέρια του.

Το υποδέχθηκε με την ίδια φιλοσοφία που έχει μία ζωή: Α lo bajini.

Ασυναίσθητα, η οπτική της οικογένειας Γουίλιαμς, έχει εμπνεύσει μία ολόκληρη χώρα. Το νέο σλόγκαν που χαρακτηρίζει την ομάδα του Ντε Λα Φουέντε ήρθε ουρανοκατέβατο: Α lo bajini.

Μία ομάδα που ήρθε κάτω από τα ραντάρ, για να μπει σφήνα στα φαβορί. 

Μία ομάδα που όλοι την θεωρούσαν ξεπερασμένη, σε κάμψη, σε κρίση, σε ύφεση είναι αυτή που έχει παίξει το καλύτερο, το πιο χορταστικό, το πιο πλήρες ποδόσφαιρο μέχρι στιγμής στο Euro 2024.

Κανείς τους δεν τολμά να ξεστομίσει την λέξη φαβορί. Από το στόμα τους θα ακούσεις μόνο τρεις λέξεις, λες και είναι όλοι τους συνεννοημένοι.

Α lo bajini…

Α lo bajini…