Το περασμένο καλοκαίρι ήταν μια ομάδα «που δεν μπορούσε να πάει πουθενά». Το βράδυ της 30ης Οκτωβρίου στην Opap Arena ήταν «η φοβική ομάδα του Λουτσέσκου που έχασε με κάτω τα χέρια από την ΑΕΚ». Και λίγο πριν τα Χριστούγεννα είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα της χώρας, την οποία παραδέχονται φίλοι και αντίπαλοι για το ποδόσφαιρό της, βρίσκεται στην κορυφή του πρωταθλήματος και έχει ήδη προκριθεί στους «16» του Conference League.
Το ίδιο το σπορ έδωσε τις απαντήσεις του στις βιαστικές κρίσεις του καλοκαιριού. Το ίδιο βιαστικές όμως είναι και οι συγκρίσεις που τούτη την ώρα γίνονται, από φίλους του ΠΑΟΚ, με την ομάδα του 2019. Πριν κυριαρχούσε η απογοήτευση, τώρα ο άκρατος ενθουσιασμός.
Γνώμη μου ότι πάντα η μέση οδός και η υπομονή είναι οι καλύτεροι «σύμβουλοι». Καταρχάς τι είναι σήμερα ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου; Μια ομάδα 20+ εν δυνάμει βασικών παικτών. Συναρπαστικό ως προς την επιτυχία του ροτέισον, με όλους να μοιάζουν φρέσκοι και να προσφέρουν στο σύνολο.
Έλειψαν από την Τρίπολη και από το ματς με την Κηφισιά ο Αντρίγια και ο Τάισον, οι πιο επιδραστικοί ποδοσφαιριστές στο παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Έλειψαν στα χαρτιά γιατί στο χορτάρι η ομάδα τους έβαλε 10 γκολ! Οι αλλαγές και στην άμυνα και στη μεσαία γραμμή είναι συνεχείς, αλλά ουδείς καταλαβαίνει διαφορά.
Ο Λουτσέσκου έπαθε και έμαθε. Η διαχείρισή του φέτος είναι εξαιρετική. Εκτός από την παραγωγή αποτελεσμάτων κρατάει στην «πρίζα» όλους τους παίκτες αφού γνωρίζουν ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να παίξουν. Μεγάλη υπόθεση για τα αποδυτήρια.
Έβλεπα χθες τον Ντεσπόντοφ -για τον οποίο θεωρώ ότι είναι μία από τις κορυφαίες μεταγραφές των τελευταίων ετών- να παίζει σα… λυσσασμένος και αντιλαμβανόμουν πόσο πολύ έχει δουλέψει και πνευματικά με τους ποδοσφαιριστές τους ο Ρουμάνος. Όχι γκρίνια, μόνο δίψα.
Ο ΠΑΟΚ σε ένα ερώτημα πρέπει να απαντήσει. Ερώτημα που από κάποιους αντιπάλους του γίνεται και με δηκτικό τρόπο: Θα αντέξει έως το τέλος του μαραθώνιου ή, όπως λένε, «Ως συνήθως η ομάδα του Λουτσέσκου τώρα βρίσκεται στο πικ και κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσει;"
Προφανώς αυτό το ερώτημα κρύβει και το… άγχος των ανταγωνιστών του, καθώς αν ο ΠΑΟΚ συνεχίσει έτσι κάποια στιγμή δεν θα τον προλαβαίνουν! Από την άλλη πλευρά οποιαδήποτε ομάδα έχει μια «κοιλιά» μέσα στη σεζόν. Το θέμα είναι να την διαχειριστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να της αφήσει μικρές πληγές. Για παράδειγμα ο Παναθηναϊκός πέρυσι έκλεισε τον πρώτο γύρο με +8 και +12 και στην «κοιλιά» που έκανε πέταξε τα πάντα στα σκουπίδια.
Το μεγάλο συν για τον ΠΑΟΚ είναι ότι η Ευρώπη, οι «16» του Conference League, αργεί μέχρι τις 7 Μαρτίου. Ιανουάριος και Φεβρουάριος είναι μόνο Ελλάδα. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την επιβάρυνση του γκρουπ. Επιβάρυνση που, είναι φανερό, ότι πλήρωσαν οι ανταγωνιστές του, ειδικά η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός που πέρυσι έπαιζαν ένα ματς την εβδομάδα, ενώ φέτος τους καταπόνησαν οι δυνατές ευρωπαϊκές υποχρεώσεις.
Από την άλλη πλευρά είναι λάθος η «βιασύνη» πάνω στον ενθουσιασμό. Γιατί βιασύνη είναι η σύγκριση της σημερινής ομάδας με εκείνη του 2019. Η δεύτερη ολοκλήρωσε τότε μια μεγάλη πορεία πετυχαίνοντας το απόλυτο: Κατάκτηση αήττητου νταμπλ.
Η σημερινή ομάδα του ΠΑΟΚ βρίσκεται ουσιαστικά στο ξεκίνημά της. Μπορεί στο τέλος της διαδρομής να έχει κατακτήσει περισσότερα, μπορεί όχι. Αλλά αυτό θα το γνωρίζουμε στο ΤΕΛΟΣ της διαδρομής.
Τώρα το μόνο βέβαιο είναι πως τούτος ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου κατάφερε να κατακτήσει τον πρώτο «τίτλο» που είναι ότι κέρδισε τον κόσμο του. Και τον κέρδισε με το ποδόσφαιρο που προσφέρει. Όχι μόνο επειδή νικάει. Αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει και με… μισό-μηδέν αλλά τον κόσμο δεν θα τον «γέμιζε». Τώρα όμως παίζοντας σπουδαίο ποδόσφαιρο, δημιουργώντας και σκοράροντας κατά ριπάς, το κοινό δικαίως ενθουσιάζεται.
Αλλά ο Λουτσέσκου γνωρίζει καλύτερα απ΄όλους ότι αυτός ο ενθουσιασμός γυρίζει μπούμερανγκ εάν δεν το(ν) χειριστείς σωστά. «Κάτω η μπάλα» όπως έλεγε πάντα ο Ζαγοράκης.
Γι αυτό υποστηρίζω πως είναι άτοπες και σίγουρα σε λάθος τάιμινγκ οι «συγκρίσεις» με την ομάδα του 2019. Η οποία, εκτός των άλλων, κόστιζε ένα καράβι εκατομμύρια.
Σήμερα ο ΠΑΟΚ έχει πιο πολύ «ποδόσφαιρο» στη δομή του, καθώς δεν παίζει για να σκοράρει κυρίως ο ένας φορ, αλλά με πλουραλισμό στη δημιουργία βάζουν όλοι τη μπάλα στα δίχτυα. Μένει όμως να δούμε το μέγα θέμα της προσωπικότητας. Ο Δικέφαλος του 2019 είχε πρωταθληματικές προσωπικότητες στο ρόστερ. Ο Δικέφαλος σήμερα έχει εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές αλλά θα φανεί στην πορεία αν η προσωπικότητά τους στα δύσκολα θα δώσει στην ομάδα όσα χρειάζεται για να τερματίσει πρώτη.
Σε ένα πρωτάθλημα συναρπαστικό καθώς η δυνατότητα των «μικρομεσαίων» να υποχρεώνουν σε γκέλες τους «μεγάλους» κάνει επισφαλή κάθε πρόβλεψη. Τέτοιο πρωτάθλημα ονειρευόμαστε, όχι μια διοργάνωση που θα κρινόταν απ΄τον Οκτώβρη.
