Πραγματικά βαριέμαι απελπιστικά όταν δεν έχει ΠΑΟΚ. Το έχω παλέψει μέσα μου να αλλάξει αυτό, όμως δεν τα έχω καταφέρει. Μία φορά θυμάμαι πήγα σε ένα Άρσεναλ – Σίτι και νύσταζα. Ήταν σαν να έβλεπα Άμλετ στα Σουαχίλι.
Δεν ξέρω αν χρειάζομαι ψυχολόγο, αλλά χρόνια τώρα όταν μελετάω να επισκεφτώ έναν, τον λυπάται η ψυχή μου. Σκέφτομαι πως αυτός ο άνθρωπος πληρώνεται για να ακούει τις μ@λ@κίες μας και αναρωτιέμαι παράλληλα πόσες να χωράει ο σκληρός του δίσκος.
Θα μου πεις, εδώ τόσες και τόσες ακούμε χωρίς να παίρνουμε μία, αλλά τουλάχιστον εμείς έχουμε και την επιλογή του να κλειστούμε σε ένα γραφείο και να μην αφήνουμε να μπαίνει κανείς.
Μία από τις κορυφαίες που άκουσα τελευταία, ήταν αυτή του Κωνσταντίνου Ζέρβα το βράδυ της 8ης Οκτωβρίου. «Μην αφήσουμε τα ξένα συμφέροντα να πάρουν την πόλη». Κάτι τέτοιο είχε πει και έβαλαν τα κλάματα τα σπιτάκια της ανακύκλωσης και πολλά άλλα. Όμως για ακόμη μία φορά τον ξεπέρασε ο Λευτέρης Αυγενάκης. Η κακοκαιρία Ντάνιελ δεν ήταν αρκετή για να τελειώσει τον Αγοραστό. Έπρεπε να εμφανιστεί η κακοκαιρία Αυγενάκης για να πάει σπίτι του. Συνεχίζει το εκπληκτικό του σερί και ακόμα είναι στη θέση του. Αναρωτιέμαι τι χαρτί κρατά στα χέρια του και δεν μπορεί να τον ακουμπήσει τίποτα. Στο επόμενο επεισόδιο, βλέπω να κουβαλά εχθρικούς εξωγήινους στον πλανήτη και να μην ανοίγει μύτη.
Για να κάνω ένα πολιτικό σχόλιο που αφορά τη Θεσσαλονίκη, θα πρέπει να αντιληφθούν όσοι κυβερνούν αυτόν τον τόπο, πως έχει δημιουργηθεί μία κατάσταση σύμφωνα με την οποία όσο υποτιμάς τη νοημοσύνη μας, τόσο θα βρίσκεσαι εκτεθειμένος. Όταν κάνεις έργα μόνο για να γυρίσουν λεφτά διαλύοντας την πόλη, μη ζητάς από αυτή να στηρίξει καμία επιλογή σου. Μετά το Μετρό και την υποθαλάσσια, έρχεται το FLY OVER. Ένα έργο που όλοι ξέρουν πως θα πνίξει την πόλη με το κυκλοφοριακό, όμως για κάποιον μαγικό λόγο επιμένουν να γίνει. Και ενώ υπάρχει μελέτη για έργο και αποτελεσματικό και που δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα όσο εκτελείται.
Καλή δύναμη στον Στέλιο Αγγελούδη που αν μη τι άλλο είναι κανονικός μάνατζερ. Έχει παραλάβει καμένη Γη, αλλά ελπίζω να την βρει την άκρη και το βασικό, να μην επαναλάβει τα λάθη του Ζέρβα.
Πάμε στην εθνική Ελλάδος, εκεί όπου ο Γκουστάβο Πογιέτ έφτασε σε ένα σημείο να διεκδικεί – μαθηματικά – την πρόκριση στο Euro. Ποδοσφαιρικά δεν το έκανε ποτέ, γιατί μετά τους κυνηγούς ταλέντων, έχουμε τον κυνηγό ταλέντου. Όπου το βρει, το σκοτώνει.
Με ένα πλάνο που κάλλιστα θα μπορούσε να ονομαστεί «Κυριακή στο χωριό» προσπάθησε να πάρει αποτέλεσμα. Στο πλάνο προφανώς υπήρξε και ο αγωνιστικός χώρος της Φιλαδέλφειας, πάλι καλά που δεν είδαμε κανέναν με τσάπες να το σκάβει, όπως έχουμε δει στο παρελθόν ομάδες της Σούπερ Λιγκ να κάνουν για να σταματήσουν πιο ποιοτικές ομάδες.
Και άντε αφού ο Βλαχοδήμος έβγαλε ότι δεν έβγαινε και ο Ιωαννίδης έδειξε πως είναι ένα παιδί με περίσσιο θράσος, τι έκανε ο λόγιος της προπονητικής; Έπαιξε με τρεις ψηλούς μπροστά και ουσιαστικά χωρίς μεσοεπιθετικούς. Στο πλάνο βέβαια ήταν και το κρυφό όπλο Φούντας. Σου λέει θα τον βάλω να τους μαστουρώσει και μετά θα μπούνε οι τσολιάδες να τους αποτελειώσουν. Που να τα καταλάβετε αυτά…
Και πραγματικά ο Κούμαν έκανε ότι μπορούσε για να το χάσει. Ήταν σαφές στο τέλος πως αυτοί πνευματικά δεν ήταν καλά. Όμως όταν δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μισό παίκτη με ατομική ενέργεια και δημιουργία, η ζωή προφανώς γίνεται και πιο εύκολη. Ψάχνω ακόμη ένα σουτ της εθνικής μας, κάτι που να τους άγχωσε. Σε ολόκληρο το παιχνίδι, ουσιαστικά μία ενέργεια του Ιωαννίδη από τα δεξιά που την έφτιαξε μόνος του. Σε παιχνίδι που ήθελες νίκη.
Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουν στην ΕΠΟ, είναι πως όταν έχεις έναν προπονητή που δεν χτίζει ομάδα ακόμα και όταν είναι σε όμιλο «καταδικασμένο», κάτι έχει κάνει λάθος. Αυτά τα προκριματικά ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να μπούνε τα παιδιά που θα υποστηρίξουν το μέλλον σε συνδυασμό με έναν τίμιο κορμό που υπάρχει εδώ και μία διετία.
Ο Πογιέτ δεν μπορεί να εξυπηρετήσει κανένα πλάνο εξέλιξης του συγκροτήματος και το αφήγημα «κερδίζει τουλάχιστον τους μικρούς» είναι ένα ταβάνι που δεν οδηγεί πουθενά.
