Την παραμονή του τελικού ο Ομπράντοβιτς απαντούσε σε ερώτηση για το κίνητρο που βρίσκει κάθε χρόνο ότι "είναι κίνητρο να κάνεις επάγγελμα αυτό που αγαπάς, να πληρώνεσαι και να έχεις επιτυχίες". Η δουλειά των δημοσιογράφων, όσων τουλάχιστον βρέθηκαν στο Βερολίνο ή σε τέτοιες μεγάλες διοργανώσεις, δεν διαφέρει πολύ. Έχει πολύ τρέξιμο, λίγο ύπνο, άγχος, αλλά απαγορεύεται να παραπονιέσαι!
Κι αυτό το final 4 ήταν η χαρά του Έλληνα δημοσιογράφου. Χωρίς ταλιμπάν τριγύρω, χωρίς πιθανότητα επεισοδίων και αστυνομικό ρεπορτάζ, ήταν μια αληθινή απόλαυση η απόδραση από το αρρωστημένο περιβάλλον, ειδικότερα όσων έχουν την... ατυχία να συναναστρέφονται και να καταγράφουν δράσεις ανθρώπων που συνδέονται απευθείας με το έγκλημα, με όποιον κίνδυνο συνεπάγεται.
Ένα τετραήμερο στο Βερολίνο ήταν σαν να πέφτουν οι μάσκες οξυγόνου ενόσω βρίσκεσαι σε τοξικό περιβάλλον. Τι θα θυμάμαι και τι θα ξεχάσω από τη γιορτή του μπάσκετ;
Θα θυμάμαι: Την ιστορία του Γιαν Βέσελι που σήμερα μπορώ να μοιραστώ μαζί σας. Ο Τσέχος εκτέλεσε 200 βολές στην τελευταία προπόνηση γιατί στον ημιτελικό είχε 0/4. Έκανε 92/100 στο ένα καλάθι και 91/100 στο άλλο. Και ευστόχησε με την δέκατη προσπάθεια στον τελικό...
Θα ξεχάσω: Τις εξυπνάδες μου της Πέμπτης ότι οι Γερμανοί μας έκλεψαν τον ήλιο. Την Παρασκευή ένα σύννεφο σκέπασε την πόλη, το Σαββατόβραδο το κρύο ξύριζε αυτιά, την Κυριακή έβρεξε. Πήγαμε με κοντομάνικο, φύγαμε με χοντρό μπουφάν. Ας κρατήσουν οι Γερμανοί τις τράπεζες κι εμείς τον ήλιο μας...
Θα θυμάμαι: Τον σιωπηλό δολοφόνο Νάντο Ντε Κολό να τα βάζει όπως θέλει, να βάζει τα βραβεία του σε... φορτωτική και να... ξεσκάει στις 03:10 το πρωί έξω από το ξενοδοχείο κάνοντας βόλτα με το καρότσι το μωρό του, δίπλα στη σύζυγο και την αδελφή του.
Θα ξεχάσω: Ότι η Ευρωλίγκα διοργάνωσε πάρτι σε έναν πολύ ωραίο χώρο, δίπλα στο ποτάμι, αλλά με 10 βαθμούς σε υπαίθριο χώρο και με απαγόρευση να σερβιριστεί ουίσκι δεν πας πουθενά, αγαπητέ Τζόρντι. Αν δεν έχεις πάει ποτέ στον Ρέμο, τέτοια ξενέρωτα πάρτι θα διοργανώνεις...
Θα θυμάμαι: Τον Ζέλικο να βλέπει Ελληνες και να αγαλιάζει. Τον Μπουρούση να σταματάει σε όλους τους Έλληνες δημοσιογράφους στη μικτή ζώνη και να αστειεύεται μαζί τους. Τον Σλούκα να βλέπει Έλληνες και να φωνάζει "Ελα ρε Ελλαδάρα". Τον Μπαρτζώκα να στήνει πηγαδάκια με τους φίλους του από την Ελλάδα. Τον Ιτούδη πάντα με το χαμόγελο απέναντι στους συμπατριώτες του. Ουδείς προφήτης στον τόπο του...
Θα ξεχάσω: Τη Λοκομοτίβ Κούμπαν. Γιατί δεν θα την ξαναδώ μάλλον ποτέ σε φάιναλ φορ, καθόσον συνθλίβεται η ύπαρξη της στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρώπης. Χωρίς Μπαρτζώκα, Ντιλέινι, Ράντολφ, Σίνγκλετον, Κλαβέρ και μόνο με τους Ρώσους ξυλοκόπους στο ρόστερ της, θα είναι τεράστια επιτυχία αν ξαναφτάσει σε φάιναλ φορ... Eurocup.
Θα ξεχάσω: Την αδικία στον Μπουρούση και στον Σλούκα. Ο ένας θα έκρινε τον ημιτελικό με την συγκλονιστική παρουσία του που θύμιζε Σαμπόνις σε final 4 και άκουσε 15 φορές την εξέδρα των Βάσκων να τραγουδά με πάθος: "MVP, MVP". Ο άλλος θα έγραφε το όνομά του με χρυσά γράμματα ευστοχώντας στις δύο βολές που θα έκριναν το παιχνίδι πριν την ισοφάριση του Χριάπα. Η ζωή θα τους το δώσει πίσω κάποια στιγμή...
Θα θυμάμαι: Τον Ιτούδη να σηκώνεται στα χέρια από τους Ρώσους οπαδούς της ΤΣΣΚΑ κατά την είσοδό του στο ξενοδοχείο. Τη σύζυγό του Μαρία να φωνάζει δικαίως στην κάμερα του SDNA "Έχω τον πρώτο μάγκα" και την κορούλα του να κλαίει μετά τον ημιτελικό και τον τελικό γιατί ένιωθε ότι αν ο μπαμπάς έχανε το κύπελλο, θα απολυόταν και θα έφευγαν από τη χώρα που δημιούργησε νέες φιλίες στο σχολείο της. Τι τραβάνε και τα πιτσιρίκια από το άγχος των μπαμπάδων, ε;
Θα ξεχάσω: Πόσο έλειψε μια ελληνική ομάδα να δώσει λίγο χρώμα στην πόλη. Οι 12.000 Τούρκοι που βρέθηκαν στο γήπεδο ήταν ως επί το πλείστον Τούρκοι που ζουν στο Βερολίνο. Το αποτέλεσμα; Στο κέντρο της πόλης δεν υπήρχε... ίχνος που να θυμίζει φάιναλ φορ όπως άλλες χρονιές.
Θα θυμάμαι: Την απόσταση ξενοδοχείου-γηπέδου που μπορούσες να τη διανύσεις ακόμα και με... κουτσό. Λιγότερο από 50 μέτρα, ένα... δώρο ανεκτίμητης αξίας.
Θα ξεχάσω: Τη διαιτησία του φάιναλ φορ. Ό,τι χειρότερο έχει υπάρξει μετά το 2009! Η τριάδα στο Φενέρ-Λαμποράλ τα έκανε μαντάρα, αποκλείστηκε σύσσωμη από τον τελικό και ουσιαστικά όρισε αυτόματα την τριάδα του ΤΣΣΚΑ-Κούμπαν, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ. Να μεταφερθεί δηλαδή αυτούσια μια τριάδα ημιτελικού σε τελικό. Δημιουργώντας μάλιστα εκ προοιμίου καχυποψία διότι ο Σλοβένος διαιτητής σφυριζει διαρκώς αγώνες της VTB League, με την παρουσία της ΤΣΣΚΑ.
Θα θυμάμαι: Το κορυφαίο δημοσιογραφικά θέμα του final 4 που υπέγραψε ο Σωτήρης Βετάκης στο SDNA. Ανάμεσα σε 30-40 Έλληνες, διπλάσιους Τούρκους και εκατοντάδες άλλους, ένα ελληνικό Μέσο που ακόμα μεγαλώνει, είχε την τιμή να φιλοξενήσει μια συνέντευξη-σταθμό πριν τον τελικό. Ζοτς και Ιτούδης μαζί, χωρίς μάλιστα τυπικότητες στις απαντήσεις. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο...
Θα ξεχάσω: Την απουσία του Διαμαντίδη. Το αγωνιστικό του φινάλε έπρεπε να γραφτεί με τον τρόπο που του αρμόζει. Μόνο που αυτός ο Παναθηναϊκός δεν άξιζε να βρίσκεται στις 4 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης...
